നിസാർ തൗഫീഖ് ഖബ്ബാനി  (1923-1998)

സിറിയയുടെ ദേശീയകവിയായി  അറിയപ്പെടുന്ന ഖബ്ബാനി , കവിയും, പ്രസാധകനും നയവിദഗ്ധനുമാണ്.  അറബ് രാജ്യങ്ങളിലെ സമകാലികകവികളിൽ ഏറ്റവുമധികം ജനകീയനായ അദ്ദേഹം ഡമാസ്കസിൽ നിന്നുള്ള കവിയായിരുന്നു . “എന്നെ കവിത പഠിപ്പിച്ച ഗർഭപാത്രം ,എനിക്ക് സർഗാത്മകത ചൊല്ലിത്തന്ന് മുല്ലപ്പൂവിന്റെ അക്ഷരങ്ങൾ പകർന്നേകിയ”  എന്ന് അദ്ദേഹം വിശേഷിപ്പിച്ച ഡമാസ്കസ്സിൽത്തന്നെ അന്തിമവിശ്രമവും വേണമെന്ന്  അദ്ദേഹം ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു . അറബ് ദേശീയതയെക്കുറിച്ചും പ്രണയത്തെയും സ്ത്രീവാദത്തെയും മതത്തെയും കുറിച്ചും മാത്രമല്ല വിദേശ അധിനിവേശത്തെയും ആഭ്യന്തര ഏകാധിപത്യത്തെയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ കവിതകൾ പ്രതിരോധിച്ചിരുന്നു.

Nizar Qabani /Jerusalem

I wept until my tears were dry

I prayed until the candles flickered

I knelt until the floor creaked

I asked about Mohammed and Christ

Oh Jerusalem, the fragrance of prophets

The shortest path between earth and sky

Oh Jerusalem, the citadel of laws

A beautiful child with fingers charred

and downcast eyes

You are the shady oasis passed by the Prophet

Your streets are melancholy

Your minarets are mourning

You, the young maiden dressed in black

Who rings the bells in the Nativity

On Saturday morning?

Who brings toys for the children

On Christmas eve?

Oh Jerusalem, the city of sorrow

A big tear wandering in the eye

Who will halt the aggression

On you, the pearl of religions?

Who will wash your bloody walls?

Who will safeguard the Bible?

Who will rescue the Quran?

Who will save Christ?

Who will save man?

Oh Jerusalem my town

Oh Jerusalem my love

Tomorrow the lemon trees will blossom

And the olive trees will rejoice

Your eyes will dance

The migrant pigeons will return

To your sacred roofs

And your children will play again

And fathers and sons will meet

On your rosy hills

My town

The town of peace and olives.

Analysis (ai): This poem laments the suffering of Jerusalem during a period of conflict and oppression, likely making reference to the Arab-Israeli conflict. The speaker’s intense grief and despair are evident in their repeated actions of weeping, praying, and kneeling. They evoke religious imagery, comparing Jerusalem to a “fragrance of prophets” and a “citadel of laws,” yet also highlighting its current state as a “beautiful child with fingers charred / and downcast eyes.” The poem personifies the city as a “young maiden dressed in black” who rings bells and brings toys, emphasizing its former joy and vitality now replaced by mourning. The speaker questions who will protect and defend the people and sacred texts of Jerusalem, lamenting the bloodshed and aggression. Despite the despair, the poem ends on a note of hope, envisioning a future where peace and prosperity will be restored to the city. This poem reflects the author’s deep attachment to Jerusalem and their anguish over its ongoing struggles. (hide)