കവിത സവിശേഷമായ ഭൗമനിരീക്ഷണമാണ്. വരമ്പിൽ നിന്നും വയലിനെ നോക്കുന്നതല്ല, വയലിൽ നിന്നും നോക്കുന്നതാണ് കവിത. കല സവിശേഷമായ നോട്ടമല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമല്ല. സൂര്യാസ്തമയത്തെ ഭൂമി ശാസ്ത്രമറിയാവുന്ന ഭാരവിയും എഴുത്തച്ഛനുമൊക്കെ വർണ്ണിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും
“നേരം പോയ് നേരം പോയ്
പൂക്കൈത മറപറ്റി
കാലം കോഴി കൊളക്കോഴി
തത്തി തത്തി ചാടുന്നേ!”
എന്നു തുടങ്ങുന്ന നാടൻപാട്ട് മനോഹര കവിതയാകുന്നതിന് കാരണം കെ.പി. കറുപ്പൻ ചൂണ്ടി കാട്ടുന്നുണ്ട്. സൂര്യാസ്തമയത്തെ പൂക്കൈത മറപറ്റി മുങ്ങാങ്കോഴി തത്തി തത്തി കളിക്കുന്നതായി വർണ്ണിക്കണമെങ്കിൽ കേവലമായ ഭൂമിശാസ്ത്ര നിരീക്ഷണം മതിയാകില്ല. അതുവരമ്പിൽ നിൽക്കുന്ന കാഴ്ചയല്ല. പാടത്ത് കുനിഞ്ഞു നിന്നു കൊയ്യുന്നവർക്കു മാത്രമേ പൂക്കൈതയുടെ മറപറ്റി കുളക്കോഴി ചാടുന്നതായി സൂര്യാസ്തമയത്തെ കാണാൻ കഴിയു. അവർക്കു മാത്രമേ “അരമുറിക്കരിക്കും തന്നേ
കൊല്ലാക്കൊല ചെയ്യീണേ!
അരത്തൊണ്ടു കള്ളും തന്നേ കൊല്ലാക്കൊല ചെയ്യീണേ! ” എന്നു പാടാനും കഴിയൂ. പ്രണയവും പുതിയ വീക്ഷണകോണുകളുടെ നിർമ്മിതിയാണ്. ഭൂമിയെയും മനുഷ്യരെയും നോക്കാൻ പുതിയ ആംഗിളുകൾ കണ്ടു പിടിക്കുന്ന പ്രവർത്തനമാണ് പ്രണയം. ഒരാളിൻ്റെ മുഖത്തിൽ നിന്നും മനസ്സിൽ നിന്നും തനിക്കു മാത്രം സൃഷ്ടിക്കാവുന്ന ഒരു നോട്ടത്തിൻ്റെ കണ്ടുപിടിത്തമാണ് പ്രണയം. അതു ഭൂമിയെ നോക്കാനുള്ള പുതിയ കണ്ണുകളെയും നല്കുന്നു. അറിഞ്ഞാലും അറിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും അധികാരം …….