ഭൂതകാല സംഭവങ്ങളുടെ കേവലമായ നിഷ്പക്ഷ രേഖപ്പെടുത്തലല്ല, മറിച്ച് പലവിധ അധികാര വ്യവസ്ഥകളാൽ അപഹരിക്കപ്പെട്ട സമയത്തിന്റെയും ചരിത്രത്തിന്റെയും തിരിച്ചുപിടിത്തമാണ് ചരിത്രവിജ്ഞാനീയം (Historiography) എന്ന ബോധ്യത്തിൽ നിന്നാണ് ഈ പഠനം വികസിക്കുന്നത്. യൂറോപ്യൻ ജ്ഞാനോദയ കാലം തൊട്ട് രൂപപ്പെട്ടുവന്ന ചരിത്രവ്യാഖ്യാനങ്ങളെയും, റാങ്കെയുടെ വസ്തുനിഷ്ഠതാ വാദത്തെയും, അതിനെ മറികടക്കാൻ ശ്രമിച്ച ഇ. എച്ച്. കാർ ഉൾപ്പെടെയുള്ളവരുടെ നിരീക്ഷണങ്ങളെയും മുൻനിർത്തി ചരിത്രരചനയുടെ പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായ അടിത്തറകളെ ഈ പ്രബന്ധത്തിൽ പരിശോധിക്കുന്നു. ചരിത്രപരമായ തുടർച്ചകളെ നിഷേധിച്ച് വിച്ഛേദങ്ങൾക്ക് മാത്രം മുൻതൂക്കം നൽകുന്ന മിഷേൽ ഫൂക്കോയുടെ ഉത്തരാധുനിക ചരിത്രദർശനത്തെയും, സാഹിത്യ-ഭാവനാ നിർമ്മിതി മാത്രമായി ചരിത്രത്തെ ലഘൂകരിച്ച ഹെയ്ഡൻ വൈറ്റിന്റെ നവചരിത്രവാദ സമീപനങ്ങളെയും ഇവിടെ വിമർശനാത്മകമായി വിലയിരുത്തുന്നുണ്ട്.

ഇന്ത്യൻ സാഹചര്യത്തിൽ, കൊളോണിയൽ-ദേശീയവാദി ചരിത്രരചനകളുടെ പരിമിതികളെയും, വർഗ്ഗ-സാമ്പത്തിക ബന്ധങ്ങളെ അവഗണിച്ച് ചരിത്രത്തെ കേവലം വംശീയ കൂട്ടായ്മകളുടെ സംഘർഷങ്ങളായി ചുരുക്കിക്കണ്ട രണജിത് ഗുഹയുടെ സബാൾട്ടേൺ രീതിശാസ്ത്രത്തെയും വിമർശിക്കുന്നു.പാശ്ചാത്യരുടെ രേഖീയ കാലസങ്കൽപ്പത്തിന് ബദലായി, പുരാണങ്ങളിലും ഇതിഹാസങ്ങളിലും ‘മറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ചരിത്രബോധം’ (Embedded History) ഭാരതത്തിനുണ്ടായിരുന്നു എന്ന റോമിലാ ഥാപ്പറുടെ നിരീക്ഷണങ്ങളെ സ്വാംശീകരിക്കുമ്പോൾത്തന്നെ, കാലത്തിന് ‘സ്പൈറൽ ഘടന’ (Spiral structure) യാണുള്ളതെന്ന ദർശനം മുന്നോട്ടുവെക്കുകയാണ് ഈ പഠനത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം. ബ്രാഹ്മണ മതം തകിടം മറിച്ച യുഗസങ്കൽപ്പങ്ങളെ ആര്യഭടനെപ്പോലുള്ള ഭാരതീയ ശാസ്ത്രജ്ഞർ യുക്തിഭദ്രമായി തിരുത്തിയ പാരമ്പര്യവും അന്വേഷിക്കുന്നു…………