ലക്ഷദ്വീപിലെ കവിതയെ പരിചയപ്പെടുത്തോമ്പോൾ ആദ്യം ഓർമ്മ വരുന്നത് ദ്വീപിൽ അധ്യാപകനായി ജോലി ചെയ്തിരുന്ന കാലത്ത് കോളേജ് മാഗസിനായി അസൂറാ ബീവി എം.പി. എന്ന അവസാനവർഷ ബിരുദ വിദ്യാർത്ഥി എഴുതി തന്ന രണ്ടു വരിയാണ്:

ബിളിയിട്ട് കരക് ണ്ട കടല്‍ന മടിയിൽ

റങ്ങി കിടക്ക്ണ്ട നെന്നാ നാട്

മുകളിൽ അനന്തമായ ആകാശവും മുന്നിൽ വിശാലമായ കടലും മാത്രമുള്ള ഒരു ലോകത്തിരുന്നാണ് അവൾ  “അലറിവിളിച്ചു കരയുന്ന കടലിന്റെ മടിയിൽ  എന്റെ നാട് ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്നു” എന്ന് എഴുതിതന്നത്. അന്നത്തെ കോളേജ് മാഗസിന്റെ ഒന്നാമത്തെ പേജിൽ തന്നെ അസൂറ ബീവിയുടെ കവിത ചേർത്തിരുന്നെങ്കിലും ദ്വീപിൽ നിന്നുള്ള കവിതകളുടെ കൂട്ടത്തിൽ പിന്നീടൊരിക്കലും അവളുടെ പേര് കണ്ടില്ല; ദ്വീപ് ജീവിതത്തിന്റെ താളമുള്ള കവിതകളും കണ്ടില്ല.അച്ചടിയും പത്രമാധ്യമങ്ങളും ഒട്ടും സ്വാധീനം ചെലുത്താത്ത ജീവിതമാണ് ലക്ഷദ്വീപിലേത്. വായിച്ചുവളർന്നതിന്റെ വിളച്ചിൽ ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ടോ എന്തോ ദ്വീപിലെ എഴുത്തുകൾ പലപ്പോഴും ചാപിള്ളയായി. ദ്വീപിൽ നിന്നുള്ള കവിതയും കഥയുമെല്ലാം പുതിയകാലത്തിന്റെ അഭിരുചിക്കൊപ്പം നിൽക്കുന്നവയല്ലായിരുന്നു. പലപ്പോഴും ശുദ്ധമലയാളത്തിന്റെ അധിനിവേശത്തിൽ അകപ്പെട്ട് കവികളൊക്കെയും കാല്പനികമലയാളത്തിൽ കവിതയെഴുതാൻ മത്സരിച്ചു. എന്നാൽ ലക്ഷദ്വീപുസാഹിത്യ പ്രവർത്തക സംഘത്തിന്റെ നിരന്തരമായ ഇടപെടലിന്റെയും മറ്റും ഫലമായി എഴുത്തുകാർ ദ്വീപുമൊഴിയിൽ കവിത എഴുതുവാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. അവരനുഭവിക്കുന്ന ജീവിതത്തിന്റെ ചവർപ്പും മധുരവും കവിതയ്ക്കു വിഷയമായി. പലതരം പ്രതിസന്ധികളിലൂടെയാണ് ദ്വീപ്ജനത കടന്നുപോകുന്നത്. വികസനത്തിന്റെ പേരിൽ ഭരണകൂടം നടത്തുന്ന കുടിയിറക്കലിന്റെ ഭീഷണി ഒരു വശത്ത്. ഭാഷയുൾപ്പെടെയുള്ള സാംസ്കാരിക വ്യവഹാരങ്ങൾക്കുമേൽ ‘കര’യുടെ ഭീകരമായ അധിനിവേശം മറുവശത്ത്. ദ്വീപുകാരെ സംബന്ധിച്ചടത്തോളം കവിതയെഴുത്ത് പ്രതിരോധത്തിന്റെ വഴിയായി മാറുകയാണ്. ആ വഴിയിൽ ശ്രദ്ധേയരായ അബുസാലാ കോയ മണ്ടളി, ഹന്ന, സലാഹുദ്ധീൻ പീച്ചിയത്ത്, ഇസ്‍മത്ത് ഹുസൈൻ, അബു ആന്ത്രോത്ത്, സി.എൻ, ശബീറലി എന്നിവരുടെ കവിതകളാണ് ഇവിടെ ചേർത്തുവെക്കുന്നത്.