ഒരിക്കൽ ജിദ്ദാ തുറമുഖത്തിൽ നിന്നും ഒരു പായക്കപ്പൽ പുറപ്പെട്ടു. ഈന്തപ്പഴങ്ങളും കുതിരകളും ചരക്കുകളും കയറ്റി മലബാറിലേക്കുള്ള യാത്രയായിരുന്നു. കപ്പലിൽ ഒരു വന്ദ്യ വയോധികനായ സൂഫിവര്യനുമുണ്ടായിരുന്നു. നീളക്കുപ്പായവും തിരുകിവെച്ച വെള്ളത്തലേൽക്കെട്ടുമായിരുന്നു വേഷം. നീണ്ടു നരച്ച താടി. വട്ടമുഖത്ത് തിളങ്ങുന്ന ആഴമുള്ള കണ്ണുകൾ. കൈയ്യിൽ തസ്ബീഹ് മാല.

       കപ്പലോടിയോടി പകലുകളും രാത്രികളും താണ്ടി അറബിക്കടലിലെത്തി. ഒരു ദിവസം സൂഫിവര്യൻ സുബിഹി നിസ്ക്കാരത്തിന് വേണ്ടി ഉറക്കമുണർന്നു. കടൽക്കോരി ഒരുവെടുത്ത് പായ വിരിച്ച് രണ്ട് റക്ക്അത്ത് നിസ്ക്കരിച്ച് സലാം വീട്ടി. ദുആയിരന്ന് കൈമുത്തി. ചുറ്റും നോക്കി. ഫജ്റ് സാദിഖിൻ്റെ വെളിച്ചം പരന്ന ആകാശം. മെല്ലെ പൊട്ടി വിടരാൻ ഒരുങ്ങുന്ന അരുണൻ്റെ ചെമന്ന തുടിപ്പ്. ശാന്തമായ കടൽ, തണുത്ത ഇളം കാറ്റ്.

          സൂഫിവര്യന് എന്തെന്നില്ലാത്ത സന്തോഷം തോന്നി. ഈ യാത്രക്ക് എന്തെങ്കിലും തെളിവുണ്ടാവണം.

           സൂഫി ധ്യാന നിരതനായി കണ്ണുകൾ അടച്ചു. കുറേ നേരം നിശബ്ദം കടന്നു പോയി. അയാൾ കണ്ണുതുറന്ന് തൻ്റെ തസ്ബീഹ് മാല കൈയ്യിലെടുത്ത് പൊട്ടിച്ച് കടലിലേക്കെറിഞ്ഞു. മുത്തു മണികൾ നീരൊഴുക്കിൽ കുടുങ്ങി അപ്രത്യക്ഷമായി.

      വർഷങ്ങൾ പലതു കഴിഞ്ഞു. സൂഫിവര്യനും കപ്പലും മടക്കയാത്രയിലായി രുന്നു. ആ യാത്രയിൽ അവർ ആ മഹാൽഭുതം കണ്ടു. കടലിൽ നിരനിരയായി പച്ച പുതച്ച ദ്വീപുകളുടെ ഒരു കൂട്ടം, ഒരു തസ്ബീഹ് മാലയിൽ കോർത്ത മുത്തു മണികൾപോലെ. ലക്ഷദ്വീപുകൾ. തൻ്റെ യാത്രക്ക് അർഥമുണ്ടായതിൽ സംതൃപ്തി പൂണ്ട് സൂഫിവര്യൻ അറേബ്യയിലേക്ക് മടങ്ങി പോയി.