അതാണു കല്പനയെങ്കിൽ
ഞങ്ങൾ അനുസരണയോടെ തലകുനിക്കുന്നു.
പൂക്കളെ ഞങ്ങൾ മറ്റേതെങ്കിലും പേരു വിളിക്കും.
​പക്ഷെ അവയുടെ സൗരഭ്യം മരിക്കുമോ?
പിന്നെ ഈ ജനത്തെ പൂക്കളെന്നു വിളിക്കുമോ?
അവരുടെ നാറ്റം മാറുമോ?
​പഴമൊഴി ചെറുങ്ങനെ മാത്രം മാറാം.
എവിടെയൊരു ഗ്രാമമുണ്ടോ
അവിടെയൊരു പൂന്തോട്ടമുണ്ടാകും.
പൂക്കളുടെ കോളനി.
​ഇരുണ്ടനൂറ്റാണ്ടുകളിൽ
ഈ പൂക്കൾ അടഞ്ഞു കുരുങ്ങി അവശേഷിച്ചു.
അവയ്ക്കു പൗർണമി രാത്രി ലഭിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ
ലില്ലിച്ചെടികളെപ്പോലെ പൂത്തേനേ.
​ചിലപ്പോൾ നിശാഗന്ധിയുടെ മുകുളങ്ങളെപ്പോൽ
സുഗന്ധം പൊഴിച്ചേനേ.
ചിലപ്പോൾ നർഗീസിന്റെ പൂവിനെപ്പോൽ
നിശ്ശബ്ദം വിങ്ങിക്കരഞ്ഞേനേ.
​ഈ നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ദയാലുവായ സൂര്യൻ
അവയ്ക്കു മേൽ പ്രകാശിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴേക്കും
അവ പൂക്കാനും തുടുക്കാനുമാരംഭിച്ചു.
​അത്തരം നിറങ്ങൾ ചിത്രശലഭങ്ങൾ പോലും
പ്രണയത്തിലാവുന്നവയാണ്.
അത്തരം സുഗന്ധത്താൽ തേനീച്ചകൾ പോലും
കുത്താൻ മറക്കും.
​ഈ പ്രാകൃതമായ പൂക്കളുടെ സൗരഭ്യം
എല്ലാടവുമലയുന്നു.
പാർലിമെന്റിൽ, സെക്രട്ടേറിയറ്റിൽ
സ്കൂളുകളിൽ, കോളേജുകളിലും
അവയുടെ വിചിത്രമായ ഉന്നതി
പരിസരം മുഴുക്കെ വിഴുങ്ങിയെന്ന പോലെ.
​അതായത് എവിടെയൊരു ഗ്രാമമുണ്ടോ
അവിടെയൊരു പൂന്തോട്ടമുണ്ടാകും
പൂക്കളുടെ ഒരു കോളനി.
​പ്രസിഡണ്ടിന്റെ മുഗൾ ഉദ്യാനത്തിൽ തങ്ങി നിന്ന്
കാലം കളഞ്ഞ് അവ ആനന്ദിക്കട്ടെ
എന്നാൽ അവയ്ക്ക് പവിത്രമായ രാഷ്ട്രപതിഭവന്റെ
വടക്കേ ബ്ലോക്കിലേക്ക് പ്രവേശിക്കാനാവില്ല.
​ദൈവിക സൂനങ്ങളായി ഗാന്ധി അവയെ തലയിൽ ചൂടട്ടെ
അദ്ദേഹമാഗ്രഹിക്കുന്നെങ്കിൽ.
​ആഹ്! അവയെ ചവിട്ടണം, കശക്കണം
അഴുക്കുപിടിച്ച, അയിത്തക്കാരായ ഈ പൂക്കളെ.
എന്നാൽ പൂക്കളില്ലാതെ ഞങ്ങളെങ്ങനെ പൂജ നടത്തും?
​ഊയലാടുന്ന ദൈവത്തിന്റെ ഇച്ഛകളെ
എങ്ങനെ ഞങ്ങൾ അലങ്കരിക്കും?
ആർത്തി പിടിച്ച ദേവതകളെ എങ്ങനെ ഞങ്ങൾ ശാന്തരാക്കും?
പെരും വയറിനെ?
​ഈ പൂക്കളുടെ പൂവിടൽ പേറിനാൽ
സുരഭിലമായവ മറപ്പുരയിലെ ജീവിതം പോലായി.
​ഇവയാണ് സ്വർഗ്ഗീയ പുഷ്പങ്ങൾ
ഭൂമിയിലെ പാരിജാതങ്ങൾ.
അതിനാലാണ് ഞങ്ങൾക്ക് ഓരോ കോളനിയിലും
ഈ പൂക്കളെ പരിപാലിക്കേണ്ടി വരുന്നത്.
​ഗ്രാമത്തിലും നഗരത്തിലും
ഞങ്ങൾക്ക് ഈ പൂക്കളുടെ കോളനി സംരക്ഷിക്കേണ്ടി വരുന്നു
മൾബറിച്ചെടിയിൽ പട്ടുനൂൽപ്പുഴുവിനെയെന്നപോൽ.
​ഗവണ്മെന്റേമാൻ ഉത്തരവുകൾ ഇറക്കിയിരുന്നെങ്കിൽ
ഞങ്ങൾ നിങ്ങൾക്കു മുന്നിൽ മുട്ടുകുത്തും.
പൂക്കളെ ഞങ്ങൾ മറ്റേതെങ്കിലും പേരു വിളിക്കും.
​അവയുടെ സൗരഭ്യം മരിക്കുമോ?
പിന്നെ ഞങ്ങൾ ഈ ദലിതരെ പൂക്കളെന്നു പകരം വിളിക്കും.
എന്നാലും ആ നാറ്റം പോകുമോ?