പുറത്താക്കപ്പെട്ടവരുടെ സൗന്ദര്യ ശാസ്ത്രം

സംഘകാല കവിതകളിലെ നായകന്മാരും നായികമാരും സാധാരണയായി ‘സാന്റോർ’ (Sanror) എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഉന്നത കുലജാതരാണ്. അവരുടെ പ്രണയമാണ് അൻപിൻ ഐന്തിണകളിലെ ഉത്തമ പ്രണയമായി ചിത്രീകരിക്കപ്പെടുന്നത്. എന്നാൽ അടിയോർ (Adiyor), വിനൈവലർ (Vinaivalar) തുടങ്ങിയ താഴ്ന്ന വിഭാഗത്തിലുള്ളവരുടെ പ്രണയത്തെക്കുറിച്ച് പറയുമ്പോൾ തൊൽക്കാപ്പിയർ ഒരു പ്രധാന നിയമം മുന്നോട്ടുവെക്കുന്നുണ്ട്. ഈ വിഭാഗത്തിലുള്ളവരുടെ പ്രണയം കൈക്കിളൈയിലോ പെരുന്തിണൈയിലോ മാത്രമേ ഉൾപ്പെടുത്താവൂ എന്നാണ് ആ നിയമം.

ഇവിടെയാണ് കൈക്കിളൈ പുറത്താക്കപ്പെട്ടവരുടെ സൗന്ദര്യ ശാസ്ത്രമായി മാറുന്നത്. ഉന്നത വർഗത്തിന്റെ പ്രണയത്തിന് മാത്രം നൽകിയിരുന്ന പവിത്രതയും ആദർശവൽക്കരണവും അടിമകൾക്കും തൊഴിലാളികൾക്കും നിഷേധിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു. അവരുടെ വികാരങ്ങൾ പലപ്പോഴും അസ്വാഭാവികമോ അല്ലെങ്കിൽ ഏകപക്ഷീയമോ ആയി മാത്രമേ സാഹിത്യത്തിൽ ചിത്രീകരിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളൂ. ഇതിന് പിന്നിലെ സാമൂഹിക കാരണം അവർക്ക് സ്വന്തമായ വ്യക്തിത്വമോ അധികാരമോ ഇല്ലായിരുന്നു എന്നതാണ്. ഒരു അടിമയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അയാളുടെ സമയവും ശരീരവും ഉടമസ്ഥന്റേതായിരുന്നു. അതിനാൽ, അൻപിൻ ഐന്തിണകളിൽ പറയുന്ന വിപുലമായ പ്രണയചടങ്ങുകളോ രഹസ്യ കൂടിക്കാഴ്ചകളോ അവർക്ക് സാധ്യമായിരുന്നില്ല.

അടിമകളുടെയും തൊഴിലാളികളുടെയും ജീവിതം

സംഘകാലം എന്നത് ഗോത്ര വ്യവസ്ഥയിൽ നിന്നും രാജവാഴ്ചയിലേക്കുള്ള പരിവർത്തന ഘട്ടമായിരുന്നു. ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ ഉല്പാദന ബന്ധങ്ങൾ മാറുകയും അടിമത്ത സമാനമായ തൊഴിൽ രീതികൾ നിലവിൽ വരികയും ചെയ്തു. ചേര, ചോള, പാണ്ഡ്യ രാജവംശങ്ങളുടെ വളർച്ചയോടെ സാമൂഹിക ശ്രേണികൾ കൂടുതൽ ശക്തമായി.

അടിയോർ (Adiyor): വീട്ടുജോലികൾ ചെയ്യുന്നവരും ഉടമസ്ഥരുടെ വ്യക്തിപരമായ ആവശ്യങ്ങൾക്കായി നിൽക്കുന്നവരുമായിരുന്നു അടിയോർ. ഇവർക്ക് സാമൂഹികമായി സ്വതന്ത്രമായ പ്രണയബന്ധങ്ങൾ പുലർത്താൻ അവകാശമില്ലായിരുന്നു.

വിനൈവലർ (Vinaivalar): കാർഷികവൃത്തിയിലും മറ്റ് ഉല്പാദന ജോലികളിലും ഏർപ്പെട്ടിരുന്ന തൊഴിലാളികൾ. ഇവരുടെ പ്രണയവും പലപ്പോഴും കൈക്കിളൈ എന്ന വിഭാഗത്തിലാണ് പെടുത്തിയിരുന്നത്. കാരണം അവരുടെ ജീവിതം ജോലിയുമായി അത്രമേൽ ബന്ധിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.

ഈ സാമൂഹിക വിഭാഗങ്ങളെ ഉത്തമ പ്രണയത്തിൽ നിന്നും മാറ്റിനിർത്തിയത് ദ്രാവിഡ സൗന്ദര്യ ശാസ്ത്രത്തിലെ ഒരു വിരോധാഭാസമായി കാണാം. ഒരു വശത്ത് പ്രകൃതിയോടിണങ്ങിയുള്ള ജീവിതത്തെ ആഘോഷിക്കുമ്പോൾ തന്നെ, മറുവശത്ത് അധികാരമില്ലാത്തവരുടെ വികാരങ്ങളെ ‘പുറന്തള്ളപ്പെട്ടവ’യായി കാണുന്ന പ്രവണത സംഘകാലത്ത് ഉണ്ടായിരുന്നു. മാർക്സിസ്റ്റ് ചരിത്രകാരനായ കെ. ശിവത്തമ്പി നിരീക്ഷിക്കുന്നത് പോലെ, തിണകളുടെ വിഭജനം അക്കാലത്തെ ഉല്പാദന ശക്തികളുടെ അസമമായ വളർച്ചയെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.

സംഘകാല കവിതകളിലെ കൈക്കിളൈ ഉദാഹരണങ്ങൾ

സംഘകാല കവിതകളിൽ കൈക്കിളൈ നേരിട്ട് പരാമർശിക്കപ്പെടുന്ന കവിതകൾ കുറവാണെങ്കിലും ഉള്ളടക്കത്തിൽ അവ ശക്തമാണ്. ‘കുറുന്തൊകൈ 1’ എന്ന കവിത മിക്കപ്പോഴും ഉദാഹരണമായി ചൂണ്ടിക്കാട്ടാറുണ്ട്. തിപ്പുത്തോളാർ രചിച്ച ഈ കവിത മുരുകന്റെ പർവ്വതത്തെയും അവിടുത്തെ കാന്തൾ പൂക്കളെയും വർണ്ണിക്കുന്നു. ഇതിൽ നായികയുടെ തോഴി നായകന്റെ സമ്മാനം നിരസിക്കുന്നത് ഒരു കൈക്കിളൈ സൂചനയായി വ്യാഖ്യാനിക്കാറുണ്ട്. പ്രണയം തിരിച്ചുകിട്ടാത്ത അവസ്ഥയുടെ ആദ്യ സൂചനയാണിത്.

അതുപോലെ തന്നെ, ‘നറ്റിണൈ’യിലെ ചില കവിതകളിൽ നായിക നായകന്റെ പ്രണയത്തെക്കുറിച്ച് അറിവില്ലാത്ത അവസ്ഥയിൽ നായകൻ അനുഭവിക്കുന്ന വേദനയെ ചിത്രീകരിക്കുന്നുണ്ട്. ഇത് പ്രായപൂർത്തിയാകാത്ത പ്രായത്തിലുള്ള പ്രണയമായി (Immaturity) കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. കവിതകളിലെ ‘ഉള്ളുറൈ’ (Implicit metaphor), ‘ഇറൈച്ചി’ (Implied meaning) എന്നീ സാങ്കേതിക വിദ്യകൾ ഉപയോഗിച്ച് ഇത്തരം പുറന്തള്ളപ്പെട്ട വികാരങ്ങളെ കവികൾ സൂക്ഷ്മമായി ആവിഷ്‌കരിച്ചിട്ടുണ്ട്.

വിമർശനാത്മക കാഴ്ചപ്പാടുകൾ: കൈലാസപതിയും ശിവത്തമ്പിയും

സംഘകാല സാഹിത്യ പഠനങ്ങളിൽ വിപ്ലവകരമായ മാറ്റങ്ങൾ കൊണ്ടുവന്നവരാണ് കെ. കൈലാസപതിയും കെ. ശിവത്തമ്പിയും. സംഘകാല കവിതകളെ കേവലം പ്രണയകാവ്യങ്ങളായല്ല, മറിച്ച് അക്കാലത്തെ സാമൂഹിക പോരാട്ടങ്ങളുടെ രേഖകളായാണ് അവർ കണ്ടത്.

കൈലാസപതിയുടെ ‘Tamil Heroic Poetry’ എന്ന കൃതിയിൽ സംഘകാലത്തെ ഒരു വീരയുഗമായി വിശേഷിപ്പിക്കുന്നു. രാജാക്കന്മാർക്ക് വേണ്ടി കവികൾ രചിച്ച കവിതകളിൽ പ്രണയവും യുദ്ധവും എങ്ങനെ സാമൂഹിക പദവിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്ന് അദ്ദേഹം വിശദീകരിക്കുന്നു. കൈക്കിളൈ പോലുള്ള തിണകൾ താഴ്ന്ന വർഗത്തിന് വേണ്ടി മാറ്റിനിർത്തപ്പെട്ടത് അക്കാലത്തെ വരേണ്യ ബോധത്തിന്റെ ഭാഗമാണെന്ന് അദ്ദേഹം ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു.

കെ. ശിവത്തമ്പി തമിഴ് നാടകങ്ങളുടെയും സാഹിത്യത്തിന്റെയും സാമൂഹിക പശ്ചാത്തലത്തെക്കുറിച്ച് ആഴത്തിൽ പഠിച്ച വ്യക്തിയാണ്. തിണ വിഭജനം എന്നത് വിവിധ ഭൂപ്രദേശങ്ങളിലെ സാമ്പത്തിക പ്രവർത്തനങ്ങളുടെ പ്രതിഫലനമാണെന്ന് അദ്ദേഹം വാദിക്കുന്നു. മരുതം തിണയിൽ ദാമ്പത്യ കലഹങ്ങൾ അധികമായി ചിത്രീകരിക്കപ്പെടുന്നത് അവിടെ കൃഷിയിലൂടെ ലഭിക്കുന്ന സമ്പത്തും അത് വഴിയുണ്ടാകുന്ന സുഖലോലുപതയും കാരണമാണെന്ന് അദ്ദേഹം നിരീക്ഷിക്കുന്നു. അതേസമയം, ഉല്പാദന പ്രക്രിയയിൽ പങ്കാളികളാകാത്ത അല്ലെങ്കിൽ അതിൽ ചൂഷണം ചെയ്യപ്പെടുന്ന അടിയോരുടെ പ്രണയത്തിന് ‘ഉത്തമ തിണകളിൽ’ ഇടമില്ലാതെ പോയത് എന്തുകൊണ്ടെന്ന ചോദ്യം അദ്ദേഹം ഉന്നയിക്കുന്നു.

ഭാവിയിലേക്കുള്ള കാഴ്ചപ്പാട്

കൈക്കിളൈ: പുറത്താക്കപ്പെട്ടവരുടെ സൗന്ദര്യ ശാസ്ത്രം എന്ന പ്രമേയം സംഘകാല സാഹിത്യത്തെ ആധുനിക മനുഷ്യനിലേക്ക് കൂടുതൽ അടുപ്പിക്കുന്നു. പാരമ്പര്യമായി നാം ആഘോഷിച്ചിരുന്ന ‘ഉത്തമ പ്രണയ’ത്തിനപ്പുറം, വേദന അനുഭവിക്കുന്നവരുടെയും പുറന്തള്ളപ്പെട്ടവരുടെയും വികാരങ്ങൾക്ക് സാഹിത്യത്തിൽ സ്ഥാനമുണ്ടായിരുന്നു എന്നത് തമിഴ് സാഹിത്യത്തിന്റെ വ്യാപ്തിയെ കാണിക്കുന്നു. ഇന്ന് ദ്രാവിഡ സ്വത്വ രാഷ്ട്രീയത്തിലും ദളിത് സൗന്ദര്യ ശാസ്ത്രത്തിലും ഈ സങ്കല്പങ്ങൾ പുതിയ മാനങ്ങൾ കണ്ടെത്തുകയാണ്.

കൈക്കിളൈ എന്നത് പരാജയപ്പെട്ട പ്രണയമല്ല, മറിച്ച് അത് നിഷേധിക്കപ്പെട്ട വികാരങ്ങളുടെയും അധികാരം നഷ്ടപ്പെട്ട മനുഷ്യരുടെയും ആത്മാവിഷ്കാരമാണ്. ദ്രാവിഡ സൗന്ദര്യ ശാസ്ത്രത്തിന്റെ മണ്ണ് ഇത്തരം പോരാട്ടങ്ങളുടെയും കൂടിയാണ്. ഈ പഠനത്തിലൂടെ സംഘകാലത്തെ സാമൂഹിക ശ്രേണികൾ പ്രണയത്തെ എങ്ങനെ സ്വാധീനിച്ചു എന്നും, പുറന്തള്ളപ്പെട്ടവരുടെ വികാരങ്ങൾ എങ്ങനെ സൗന്ദര്യ ശാസ്ത്രപരമായി അടയാളപ്പെടുത്തപ്പെട്ടു എന്നും വ്യക്തമാകുന്നു.

ഉപസംഹാരം

കൈക്കിളൈ എന്ന തിണയെക്കുറിച്ചുള്ള ഈ വിശകലനം സംഘകാലത്തെ സാമൂഹിക സങ്കീർണ്ണതകളിലേക്ക് വെളിച്ചം വീശുന്നു. അൻപിൻ ഐന്തിണകളിലെ ആദർശവൽക്കരണത്തിന് പുറത്ത് നിൽക്കുന്ന കൈക്കിളൈയും പെരുന്തിണൈയും അക്കാലത്തെ യഥാർത്ഥ സാമൂഹിക ജീവിതത്തിന്റെ പരിച്ഛേദങ്ങളാണ്. തൊൽക്കാപ്പിയം നിശ്ചയിച്ച കണിശമായ നിയമങ്ങൾക്കകത്തുനിന്നുതന്നെ കവികൾ പുറന്തള്ളപ്പെട്ടവരുടെ വൈകാരികതയെ ആവിഷ്‌കരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്. അടിയോരും വിനൈവലരും അനുഭവിച്ചിരുന്ന സാമൂഹികമായ ഒറ്റപ്പെടൽ അവരുടെ പ്രണയജീവിതത്തിലും പ്രതിഫലിച്ചിരുന്നു. ദ്രാവിഡ സൗന്ദര്യ ശാസ്ത്രത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ കരുത്ത് ഇത്തരം പാർശ്വവൽക്കരിക്കപ്പെട്ട ശബ്ദങ്ങളെക്കൂടി ഉൾക്കൊള്ളുന്നു എന്നതാണ്. സമകാലീന സാഹിത്യ പഠനങ്ങളിൽ കൈക്കിളൈ ഒരു പുതിയ രാഷ്ട്രീയ വായനയ്ക്കുള്ള വഴി തുറന്നുതരുന്നു. ഉന്നത കുലജാതരുടെ മനോഹരമായ പ്രണയങ്ങൾക്കിടയിൽ, അടക്കിപ്പിടിച്ച വികാരങ്ങളുമായി ജീവിച്ച അടിമകളുടെയും തൊഴിലാളികളുടെയും സൗന്ദര്യ ശാസ്ത്രമായി കൈക്കിളൈ ഇന്നും നിലനിൽക്കുന്നു.

ഗ്രന്ഥസൂചി

Damodaran, K. K. Damodaran Complete Works Vol. 8. Current Books.

​Herbert, Vaidehi, translator. “Kurunthokai 1 – The Red Bloomed Hill.” Sangam Translations by Vaidehi, 2024, https://sangamtranslationsbyvaidehi.com/ettuthokai-kurunthokai-1-200/.

​Kailasapathy, K. Tamil Heroic Poetry. Oxford University Press, 1968.

​Muralikrishnan, P., and S. Renuga. “The Theory of Kaikkilai through Meyppattiyal and Sangam Literary Data.” Tamilmanam International Research Journal of Tamil Studies, vol. 7, no. 2, 2026, https://doi.org/10.63300/tm09012026.

Rajkumar, P. “World Literatures in the Perspective of ‘Thinai’ (Poetic Mode).” ResearchGate, 2023.

Sivathamby, Karthigesu. “Early South Indian Society and Economy: The Tinai Concept.” Social Scientist, vol. 29, no. 1, 1974.

​Sivathamby, Karthigesu. Studies in Ancient Tamil Society. New Century Book House, 1998.

​“Sangam Landscape.” Wikipedia, 2024, https://en.wikipedia.org/wiki/Sangam_landscape.

​“Sangam Literature.” Wikipedia, 2024, https://en.wikipedia.org/wiki/Sangam_literature.

Tamil Virtual Academy. “P10446 Poems of Kaikkilai and Perunthinai.” Tamil Virtual University, http://www.tamilvu.org/ta/courses-degree-p104-p1044-html-p10446au-27146.