മണ്ണിന്റെ കറുത്ത പൊടിപടലത്തിനടിയിൽ
കുട്ടികളുടെ ചിരി അടിഞ്ഞു കിടക്കുന്നു.
ചിരി ഇല്ലാതായിട്ടും,
അതിന്റെ പ്രതിധ്വനി മതിലുകൾ കുത്തിത്തുറന്ന്
രാത്രികളിൽ കരഞ്ഞു നടക്കുന്നു.

ചാരമായി വീണ വീടുകളുടെ ഇടയിൽ
പുലരി എത്തുമ്പോൾ പോലും സൂര്യൻ
മുഖം തിരിക്കുന്നു;
എന്നാൽ അവിടെ നിന്നുയരുന്നത്
ഒരു ജനതയുടെ കടുത്ത ശ്വാസം,
“ജീവിക്കണം” എന്ന ഉറച്ച പ്രമാണം.

ലോകത്തിന്റെ ഭീതിജനകമായ
മൗനത്തിന്റെയും
രാഷ്ട്രീയങ്ങളുടെ കച്ചവടത്തിന്റെയും
ഇടയിൽ,
ഒരു അമ്മയുടെ കൈകളിൽ
രക്തം ചേർന്ന പാലും
കുഞ്ഞിന്റെ പേരിൽ വിളിച്ചു കരയുന്ന
ദുരിതവും മാത്രം ശേഷിക്കുന്നു.

ഗാസ,
നിന്റെ പേരിൽ തന്നെ
ഒളിച്ചിരിക്കുന്നു ഒരറ്റമില്ലാത്ത പോരാട്ടം-
ഒറ്റപ്പെടലിന്റെയും പ്രത്യാശയുടെയും.
അവിടെ മരിക്കുന്ന ഓരോ ജീവനും
മനുഷ്യരാശിയുടെ കണ്ണാടിയിൽ
കുത്തിത്തെറിക്കുന്ന വിള്ളലാണ്.

ഒരുദിവസം,
പൊടിപടലങ്ങൾ പൊങ്ങി,
തകർന്ന മതിലുകൾ തുറന്ന കവാടങ്ങളായി മാറുമ്പോൾ,
കുട്ടികളുടെ ചിരി വീണ്ടും
ലോകത്തെ വിറപ്പിക്കും.
ഗാസയുടെ പേര്
അപ്പോൾ ഭൂമിയുടെ ഹൃദയത്തിൽ
സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ മറ്റൊരു പേരായിരിക്കും.