സംഗ്രഹം (Abstract)

ഡിജിറ്റൽ ആശയവിനിമയത്തിൽ ഇമോജികൾക്ക് ഇന്ന് കേന്ദ്രസ്ഥാനമാണ് ലഭിച്ചിട്ടുള്ളത്. എന്നിരുന്നാലും, വിവർത്തനപഠനത്തിന്റെ സൈദ്ധാന്തിക ചട്ടക്കൂടിലൂടെ അവയെ വിശകലനം ചെയ്യുന്ന പഠനങ്ങൾ ഇപ്പോഴും പരിമിതമാണ്. ഇമോജികളെ വെറും അലങ്കാരചിഹ്നങ്ങളായി കാണുന്ന സമീപനങ്ങളെ അതിജീവിച്ച്, ചിത്രചിഹ്നങ്ങളിലൂടെ അർത്ഥം എങ്ങനെ സംക്രമണം ചെയ്യപ്പെടുന്നു എന്നത് കൂടുതൽ കൃത്യമായി വിശദീകരിക്കാൻ വിവർത്തനപഠനത്തിലും ചിഹ്നശാസ്ത്രത്തിലും വികസിച്ച നാല് പ്രധാന സൈദ്ധാന്തിക സമീപനങ്ങൾ സഹായകമാകുന്നു. അവയാണ്: റോമൻ യാക്കോബ്സന്റെ അന്തർഭാഷാ (Intralingual), ഭാഷാന്തര (Interlingual), അന്തർചിഹ്ന (Intersemiotic) വിവർത്തന മാതൃക; ഫെർഡിനാൻഡ് ഡി സോസ്യൂറിന്റെ സൂചകവും (Signifier) സൂചിതവും (Signified) തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ചിഹ്നസിദ്ധാന്തം; ചാൾസ് സാൻഡേഴ്‌സ് പിയേഴ്സിന്റെ ഐക്കൺ–ഇൻഡക്സ്–സിംബൽ (Icon–Index–Symbol) ത്രിഭാഗ മാതൃക; കൂടാതെ ഗുന്തർ ക്രെസ്സിന്റെയും തിയോ വാൻ ലീവെന്റെയും ബഹുമാധ്യമത്വ (Multimodality) സിദ്ധാന്തം.

ഇമോജികളുടെ അർത്ഥശാസ്ത്രം, വികാരപ്രതിനിധാനം, വ്യത്യസ്ത പ്ലാറ്റ്ഫോമുകളിലും സംസ്കാരങ്ങളിലുമുള്ള വ്യാഖ്യാനവൈവിധ്യം എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള നിലവിലുള്ള സൈദ്ധാന്തികവും അനുഭവാധിഷ്ഠിതവുമായ പഠനങ്ങളെ സമന്വയിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ഈ ഗവേഷണം നാല് അടിസ്ഥാന ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം തേടുന്നു: ഇമോജികൾ ഒരു വിവർത്തനരൂപമായി പ്രവർത്തിക്കുമോ? വ്യത്യസ്ത ഭാഷകളിൽ അവ വാക്കുകൾക്ക് പകരമാകുമോ? സംസ്കാരങ്ങൾ മാറുമ്പോൾ അവയുടെ അർത്ഥവും മാറുന്നുണ്ടോ? ഇമോജികളെ യഥാർഥ അർത്ഥത്തിൽ ഒരു സർവലൗകിക ഭാഷയായി കണക്കാക്കാനാകുമോ?

മുകളിൽ സൂചിപ്പിച്ച നാല് സൈദ്ധാന്തിക സമീപനങ്ങളുടെ സംയോജിത വിശകലനം സൂചിപ്പിക്കുന്നത്, ഇമോജികൾ ഏറ്റവും സ്ഥിരതയോടെ പ്രവർത്തിക്കുന്നത് അന്തർചിഹ്ന വിവർത്തനത്തിന്റെ (Intersemiotic Translation) രൂപത്തിലാണെന്നതാണ്. ചില പ്രത്യേക സന്ദർഭങ്ങളിൽ അവ ഒറ്റവാക്കുകളുടെ ഭാഷാന്തര പകരക്കാരായി പ്രവർത്തിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, അവയുടെ അർത്ഥനിർമാണം സാംസ്കാരികവും സന്ദർഭനിഷ്ഠവും വ്യാഖ്യാനപരവുമായ വ്യതിയാനങ്ങൾക്ക് വിധേയമാണ്. അതിനാൽ, ഇമോജികൾക്ക് പൂർണമായ ചിഹ്നശാസ്ത്രപരമായ സർവലൗകികതയുണ്ടെന്ന വാദം ഭാഗികമായി മാത്രമേ അംഗീകരിക്കാനാകൂ.

മുഖ്യപദങ്ങൾ: ഇമോജി; അന്തർചിഹ്ന വിവർത്തനം; ചിഹ്നശാസ്ത്രം; ബഹുമാധ്യമത്വം; സാമൂഹ്യമാധ്യമ ആശയവിനിമയം; ചിഹ്നസിദ്ധാന്തം

ആമുഖം

1990-കളുടെ അവസാനത്തിൽ ജാപ്പനീസ് മൊബൈൽഫോൺ സാങ്കേതികവിദ്യയിലെ ഒരു സവിശേഷതയായി രൂപംകൊണ്ട ഇമോജികൾ ഇന്ന് ഡിജിറ്റൽ ആശയവിനിമയത്തിന്റെ ഏതാണ്ട് സർവവ്യാപകമായ ഘടകമായി പരിണമിച്ചിരിക്കുകയാണ്. ആദ്യകാലത്ത് വെറും അലങ്കാരപരമായ ദൃശ്യചിഹ്നങ്ങളായി കണക്കാക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ഇവ, പിന്നീട് ഭാഷാശാസ്ത്രത്തിലും ചിഹ്നശാസ്ത്രത്തിലും ഗൗരവമായ പഠനവിഷയമായി ഉയർന്നുവന്നതായി മാർസൽ ഡനേസി നിരീക്ഷിക്കുന്നു (Danesi). എന്നിരുന്നാലും, ഇമോജികൾ എങ്ങനെ ആശയവിനിമയം സാധ്യമാക്കുന്നു എന്ന ചോദ്യത്തിൽ ഒതുങ്ങാതെ, വിവർത്തനപഠനത്തിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ നിന്ന് കൂടുതൽ അടിസ്ഥാനപരമായ ഒരു ചോദ്യം ഈ പഠനം മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്നു: ഇമോജികളെ ഒരു വിവർത്തനരൂപമായി മനസ്സിലാക്കാനാകുമോ?

പല ആശയവിനിമയ സാഹചര്യങ്ങളിലും ഇമോജികൾ വാക്കുകൾക്ക് പകരമായി ഉപയോഗിക്കപ്പെടുകയും, വാചികസന്ദേശങ്ങളുടെ അർത്ഥത്തെ തീവ്രമാക്കുകയും, ഭാഷാതടസ്സങ്ങൾ മറികടന്ന് ആശയങ്ങളെയോ പ്രയോഗങ്ങളെയോ പ്രതിനിധീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അത്തരം സന്ദർഭങ്ങളിൽ, ചിത്രചിഹ്നങ്ങളിലൂടെ അർത്ഥം എങ്ങനെ സംക്രമണം ചെയ്യപ്പെടുന്നു എന്നത് വിശദീകരിക്കുന്നതിന്, അലങ്കാരചിഹ്നങ്ങളെയോ വിരാമചിഹ്നങ്ങളെയോ വിശകലനം ചെയ്യുന്നതിനായി വികസിപ്പിച്ച സങ്കൽപ്പോപകരണങ്ങളേക്കാൾ വിവർത്തനപഠനം വികസിപ്പിച്ച സൈദ്ധാന്തിക ചട്ടക്കൂടുകൾ കൂടുതൽ ഫലപ്രദമായ വിശദീകരണം നൽകാൻ കഴിയുമെന്ന് ഈ പഠനം വാദിക്കുന്നു.

ഇമോജികളെ സംബന്ധിച്ച നിലവിലുള്ള ഗവേഷണങ്ങളിൽ ആവർത്തിച്ച് ഉയർന്നുവരുന്ന നാല് പ്രധാന ചോദ്യങ്ങളാണ് ഈ പഠനത്തിന്റെ അന്വേഷണത്തിന് അടിസ്ഥാനമാകുന്നത്. ഒന്നാമതായി, ഇമോജികൾക്ക് ഒരു വിവർത്തനരൂപമായി പ്രവർത്തിക്കാൻ കഴിയുമോ? രണ്ടാമതായി, വ്യത്യസ്ത ഭാഷാസന്ദർഭങ്ങളിൽ അവ വാക്കുകൾക്ക് പകരമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നുണ്ടോ? മൂന്നാമതായി, സാംസ്കാരിക പശ്ചാത്തലങ്ങൾ മാറുമ്പോൾ അവയുടെ അർത്ഥവും വ്യാഖ്യാനവും മാറ്റങ്ങൾക്ക് വിധേയമാകുന്നുണ്ടോ? നാലാമതായി, ഇമോജികളെ യഥാർഥ അർത്ഥത്തിൽ ഒരു സർവലൗകിക ഭാഷയായി വിശേഷിപ്പിക്കാനാകുമോ?

ഈ ചോദ്യങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട സൈദ്ധാന്തികവും അനുഭവാധിഷ്ഠിതവുമായ പഠനങ്ങൾ വിവിധ വിജ്ഞാനമേഖലകളിലായി ചിതറിക്കിടക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, അവയെ വിവർത്തനപഠനത്തിന്റെ ചട്ടക്കൂടിൽ ഏകോപിപ്പിച്ച് വിശകലനം ചെയ്യുന്ന ശ്രമങ്ങൾ താരതമ്യേന കുറവാണ്. അതിനാൽ, പുതിയ പ്രാഥമിക വിവരശേഖരണം നടത്തുന്നതിനുപകരം, ഈ ലേഖനം നാല് പ്രധാന സൈദ്ധാന്തിക സമീപനങ്ങളെ വിമർശനാത്മകമായി അവലോകനം ചെയ്യുകയും അവയുടെ പരസ്പരബന്ധങ്ങളും പ്രത്യാഘാതങ്ങളും സമന്വയിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ഇമോജികളുടെ വിവർത്തനപരവും ചിഹ്നശാസ്ത്രപരവുമായ പ്രവർത്തനത്തെ പുനർവിചിന്തനം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നു.

സൈദ്ധാന്തിക ചട്ടക്കൂട്

1. റോമൻ യാക്കോബ്സന്റെ ത്രിഭാഗ വിവർത്തനസങ്കൽപം

റോമൻ യാക്കോബ്സൺ തന്റെ പ്രസിദ്ധമായ On Linguistic Aspects of Translation എന്ന പ്രബന്ധത്തിൽ ഭാഷാചിഹ്നങ്ങളുടെ വ്യാഖ്യാനത്തിന് മൂന്ന് വ്യത്യസ്ത രൂപങ്ങൾ നിർദേശിക്കുന്നു. ഒന്നാമത്തേത് അന്തർഭാഷാ വിവർത്തനം (Intralingual Translation) ആണ്. ഒരേ ഭാഷയ്ക്കുള്ളിൽ മറ്റൊരു ഭാഷാപ്രയോഗത്തിലൂടെ അർത്ഥം വിശദീകരിക്കുകയോ പുനരാവിഷ്കരിക്കുകയോ ചെയ്യുന്ന പ്രക്രിയയെയാണ് ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. രണ്ടാമത്തേത് ഭാഷാന്തര വിവർത്തനം (Interlingual Translation) ആണ്. ഒരു ഭാഷയിലെ സന്ദേശം മറ്റൊരു ഭാഷയിലേക്ക് മാറ്റുന്നതാണ് ഇതിന്റെ സ്വഭാവം. മൂന്നാമത്തേത് അന്തർചിഹ്ന വിവർത്തനം (Intersemiotic Translation) ആണ്. ഭാഷാപരമായ ചിഹ്നങ്ങളെ ഭാഷേതര ചിഹ്നവ്യവസ്ഥകളിലൂടെ പുനരവതരിപ്പിക്കുന്ന പ്രക്രിയയെയാണ് യാക്കോബ്സൺ ഈ വിഭാഗത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തുന്നത് (Jakobson 233).

ഇമോജികൾ സ്വഭാവപരമായി ഭാഷേതര ചിത്രചിഹ്നങ്ങളായതിനാൽ, അവയുടെ പ്രവർത്തനത്തെ വിശദീകരിക്കുന്ന മിക്ക പഠനങ്ങളും യാക്കോബ്സന്റെ മൂന്നാമത്തെ വിഭാഗമായ അന്തർചിഹ്ന വിവർത്തനത്തിന്റെ പരിധിയിലാണ് അവയെ ഉൾപ്പെടുത്തുന്നത്. ചില പണ്ഡിതർ ഇതിനെ transmutation എന്നും വിശേഷിപ്പിക്കുന്നു (Jakobson 233). എന്നാൽ, ഇമോജികളുടെ എല്ലാ പ്രയോഗങ്ങളും ഈ വിഭാഗത്തിൽ മാത്രമായി ഒതുങ്ങുന്നില്ല. ഉദാഹരണത്തിന്, എഴുത്തുരൂപത്തിലുള്ള “yes” എന്ന വാക്കിന് പകരമായി 👍 ഉപയോഗിക്കുന്ന സന്ദർഭങ്ങളിൽ, ഇമോജി ഒരു വികാരസൂചക ഘടകമായി മാത്രമല്ല, പൂർണ്ണമായ ഒരു ഭാഷാഘടകത്തിന്റെ സ്ഥാനത്ത് പ്രവർത്തിക്കുന്ന ചിഹ്നമായി മാറുന്നു. അത്തരം സാഹചര്യങ്ങളിൽ, അത് സാധാരണ അന്തർചിഹ്ന വിവർത്തനത്തേക്കാൾ ഭാഷാന്തര വിവർത്തനത്തോട് സാമ്യമുള്ള ഒരു പ്രവർത്തനരീതി കൈവരിക്കുന്നതായി കാണാം.

ഡിജിറ്റൽ ആശയവിനിമയവും ബഹുമാധ്യമ ആശയവിനിമയവും വ്യാപകമായതോടെ യാക്കോബ്സന്റെ ഈ ത്രിഭാഗ വിഭാഗീകരണം എല്ലായ്പ്പോഴും വ്യക്തമായ അതിരുകൾ പാലിക്കുന്നില്ലെന്ന് പിന്നീട് വന്ന ഗവേഷകരും ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു. ഇമോജികളുടെ വിവർത്തനപരമായ പ്രവർത്തനത്തെ മനസ്സിലാക്കുന്നതിൽ ഈ നിരീക്ഷണം പ്രത്യേക പ്രാധാന്യമർഹിക്കുന്നു.

2. സോസ്യൂറിയൻ ചിഹ്നശാസ്ത്രം: സൂചകം, സൂചിതം, സ്വേച്ഛാപരത

ആധുനിക ചിഹ്നശാസ്ത്രത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനശിലകളിലൊന്നാണ് ഫെർഡിനാൻഡ് ഡി സോസ്യൂറിന്റെ ചിഹ്നസിദ്ധാന്തം. അദ്ദേഹത്തിന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ ഒരു ചിഹ്നം രണ്ട് ഘടകങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്നു: സൂചകം (Signifier) എന്ന രൂപവും സൂചിതം (Signified) എന്ന ആശയവും. ഇവ തമ്മിലുള്ള ബന്ധം അടിസ്ഥാനപരമായി സ്വേച്ഛാപരമായ (arbitrary) ഒന്നാണെന്നാണ് സോസ്യൂറിന്റെ വാദം (Saussure). ഒരു പ്രത്യേക ശബ്ദരൂപത്തിന് ഒരു പ്രത്യേക അർത്ഥം ലഭിക്കുന്നതിന് സ്വാഭാവികമായ കാരണമൊന്നുമില്ല; അത് സാമൂഹികമായ ഭാഷാസമ്മതത്തിന്റെ ഫലമാണ്.

എന്നാൽ ഇമോജികൾ ഈ സിദ്ധാന്തത്തെ ഭാഗികമായി ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു. നിരവധി ഇമോജികളുടെ രൂപം അവ സൂചിപ്പിക്കുന്ന ആശയവുമായി നേരിട്ടുള്ള ദൃശ്യസാദൃശ്യം പുലർത്തുന്നു. പുഞ്ചിരിക്കുന്ന മുഖത്തിന്റെ ഇമോജി സന്തോഷത്തെയും കരയുന്ന മുഖത്തിന്റെ ഇമോജി ദുഃഖത്തെയും ദൃശ്യപരമായി പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. അതിനാൽ ഇവയുടെ അർത്ഥം ശബ്ദഭാഷയിലെന്നപോലെ പൂർണമായും സ്വേച്ഛാപരമല്ല; മറിച്ച് ദൃശ്യപ്രേരിതമാണ്.

ഇതിലൂടെ വ്യക്തമാകുന്നത്, സോസ്യൂറിന്റെ ചിഹ്നസങ്കൽപത്തിലെ സൂചകം–സൂചിതം എന്ന അടിസ്ഥാനഘടന ഇമോജികളും പങ്കുവെക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, അവ അതിലെ സ്വേച്ഛാപരതയുടെ സവിശേഷതയെ ശിഥിലമാക്കുന്നു എന്നതാണ്. അതിനാൽ, ഇമോജികളെ വാക്കുകളുടെ ലളിതമായ ദൃശ്യപകരക്കാരായി കാണുന്നതിനേക്കാൾ, ഭാഷയുടെ ചിഹ്നഘടനയെ ഭാഗികമായി സ്വീകരിച്ചെങ്കിലും സ്വന്തം ദൃശ്യയുക്തികൾ വികസിപ്പിച്ചെടുത്ത ഒരു സ്വതന്ത്ര ചിഹ്നവ്യവസ്ഥയായി പരിഗണിക്കുന്നതാണ് കൂടുതൽ ഉചിതം.

3. പിയേഴ്സിന്റെ ചിഹ്നശാസ്ത്രം: ഐക്കൺ, ഇൻഡക്സ്, സിംബൽ

ചാൾസ് സാൻഡേഴ്‌സ് പിയേഴ്സ് ചിഹ്നങ്ങളെ ഐക്കൺ (Icon), ഇൻഡക്സ് (Index), സിംബൽ (Symbol) എന്നിങ്ങനെ മൂന്ന് വിഭാഗങ്ങളായി തരംതിരിക്കുന്നു (Peirce). സോസ്യൂറിന്റെ ദ്വന്ദ്വഘടനയേക്കാൾ സൂക്ഷ്മമായ വിശകലനസാധ്യത ഈ മാതൃക നൽകുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച് ഇമോജികളുടെ പ്രവർത്തനരീതിയെ വിശദീകരിക്കുന്നതിൽ പിയേഴ്സിന്റെ വർഗീകരണം കൂടുതൽ പ്രയോജനപ്രദമാണ്.

❤️ ഹൃദയചിഹ്നം ഐക്കണികമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു. സ്നേഹത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കാൻ ദീർഘകാലമായി ഉപയോഗിച്ചുവരുന്ന ഹൃദയത്തിന്റെ രൂപത്തോട് അതിന് ദൃശ്യസാദൃശ്യമുള്ളതിനാലാണ് അത് ഈ വിഭാഗത്തിൽപ്പെടുന്നത്.

അതേസമയം 🔥 എന്ന ഇമോജി “മികവ്”, “അസാധാരണം” അല്ലെങ്കിൽ “വളരെ മികച്ചത്” എന്ന അർത്ഥത്തിൽ ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ അത് ഇൻഡക്സിക്കൽ സ്വഭാവമാണ് പ്രകടിപ്പിക്കുന്നത്. തീയുടെയും അതിന്റെ തീവ്രതയുടെയും യഥാർത്ഥ ലോകാനുഭവത്തെ മൂല്യനിർണയപരമായ ഒരു ആശയത്തിലേക്ക് വ്യാപിപ്പിക്കുകയാണ് ഇവിടെ സംഭവിക്കുന്നത്; മികവുമായി ദൃശ്യസാദൃശ്യം ഉണ്ടാകുന്നതിനാലല്ല അതിന്റെ അർത്ഥം രൂപപ്പെടുന്നത്.

🙏 എന്ന കൈകൂപ്പൽ ഇമോജി പിയേഴ്സിന്റെ മൂന്നാമത്തെ വിഭാഗമായ സിംബലിന്റെ മികച്ച ഉദാഹരണമാണ്. സന്ദർഭമനുസരിച്ച് ഇത് “ദയവായി”, “നന്ദി”, “പ്രാർത്ഥന”, “ക്ഷമാപണം”, “വിനയം” തുടങ്ങിയ വ്യത്യസ്ത അർത്ഥങ്ങൾ വഹിക്കുന്നു. ഈ അർത്ഥവൈവിധ്യം ദൃശ്യസാദൃശ്യംകൊണ്ട് മാത്രം വിശദീകരിക്കാനാവില്ല; മറിച്ച് സാംസ്കാരികമായി അഭ്യസിക്കപ്പെട്ട സാമൂഹിക കൺവെൻഷനുകളിലൂടെയാണ് അത് രൂപപ്പെടുന്നത്.

ഒരു പരിമിതമായ ഇമോജി ശേഖരത്തിനുള്ളിൽ തന്നെ ഐക്കൺ, ഇൻഡക്സ്, സിംബൽ എന്നീ മൂന്ന് ചിഹ്നരീതികളും ഒരേസമയം സഹവർത്തിത്വം പുലർത്തുന്നു എന്നതാണ് ഇമോജികളുടെ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമായ ചിഹ്നശാസ്ത്രപരമായ സവിശേഷത. ഇതുതന്നെയാണ് അവയെ കേവലം ചിത്രഭാഷയിൽ നിന്നോ കേവലം വാചികഭാഷയിൽ നിന്നോ വ്യത്യസ്തമാക്കുന്നത്. വ്യത്യസ്ത സംസ്കാരങ്ങളിൽ ഇമോജികൾക്ക് വ്യത്യസ്ത അർത്ഥങ്ങൾ കൈവരിക്കുന്നതിന്റെ വിശദീകരണത്തിനും ഈ സിദ്ധാന്തം നിർണായകമാണ്.

4. ബഹുമാധ്യമത്വം: ക്രെസ്സും വാൻ ലീവെനും

ഗുന്തർ ക്രെസ്സും തിയോ വാൻ ലീവെനും വികസിപ്പിച്ച ബഹുമാധ്യമത്വ (Multimodality) സിദ്ധാന്തമനുസരിച്ച് സമകാലിക ആശയവിനിമയത്തിൽ അർത്ഥം ഒരൊറ്റ മാധ്യമത്തിലൂടെ രൂപപ്പെടുന്നില്ല. പാഠം, ചിത്രം, വിന്യാസം, ശബ്ദം, വർണം, ചലനചിത്രം, ഡിജിറ്റൽ പരിസരത്തിൽ ഇമോജി, GIF, ഓഡിയോ എന്നിവയുൾപ്പെടെയുള്ള വിവിധ മാധ്യമങ്ങൾ പരസ്പരം സംയോജിച്ചാണ് സമഗ്രമായ അർത്ഥം സൃഷ്ടിക്കുന്നത് (Kress and van Leeuwen).

ഇമോജികളും സാധാരണയായി ഒറ്റയ്ക്കല്ല പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത്. സന്ദേശങ്ങളിലും സാമൂഹ്യമാധ്യമ കുറിപ്പുകളിലും അഭിപ്രായപ്രകടനങ്ങളിലുമാണ് അവ ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നത്. അത്തരം സാഹചര്യങ്ങളിൽ അവയുടെ അർത്ഥത്തെ നിർണയിക്കുന്നത് അവയെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയിരിക്കുന്ന വാചകവും, ഉപയോഗിക്കുന്ന ഡിജിറ്റൽ പ്ലാറ്റ്ഫോമിന്റെ രൂപകൽപ്പനയും, ഉപകരണനിർമ്മാതാക്കൾ നൽകുന്ന ദൃശ്യാവിഷ്കാരവുമാണ്.

അതിനാൽ, ഇമോജിയെ ഒരു സ്വതന്ത്ര “വാക്ക്” എന്ന നിലയിൽ മാത്രം വിശകലനം ചെയ്യുന്നത് അതിന്റെ യഥാർത്ഥ ആശയവിനിമയപരിസരത്തെ അവഗണിക്കുന്ന സമീപനമായിരിക്കും. ഇമോജികളുടെ പ്രവർത്തനം മനസ്സിലാക്കുന്നതിന് അവ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ബഹുമാധ്യമ പരിസ്ഥിതിയെ സമഗ്രമായി പരിഗണിക്കേണ്ടത് അനിവാര്യമാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ബഹുമാധ്യമത്വ സിദ്ധാന്തം ഈ പഠനത്തിന്റെ പ്രധാന സൈദ്ധാന്തിക അടിത്തറകളിലൊന്നായി സ്വീകരിക്കുന്നു.

ഗവേഷണരീതി ശാസ്ത്രം (Methodology)

ഈ പഠനം ഗുണാത്മക (qualitative) സമീപനത്തെയും ചിഹ്നശാസ്ത്രപരമായ കേസ് സ്റ്റഡി (semiotic case study) രീതിശാസ്ത്രത്തെയും ആധാരമാക്കിയാണ് രൂപപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്. പുതിയൊരു സാമൂഹ്യമാധ്യമ കോർപ്പസ് നിർമ്മിക്കുന്നതിനുപകരം, വിശ്വാസ്യതയുള്ള യഥാർഥ പ്രാഥമിക സ്രോതസ്സുകളെ മുൻപു വിശദീകരിച്ച സൈദ്ധാന്തിക ചട്ടക്കൂടുകളുടെ വെളിച്ചത്തിൽ വിശകലനം ചെയ്യുകയാണ് ഈ പഠനത്തിന്റെ രീതിശാസ്ത്രപരമായ സമീപനം.

ഈ വിശകലനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനമായി മൂന്ന് പ്രാഥമിക സ്രോതസ്സുകളാണ് തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. ഒന്നാമത്തേത്, 2023-ൽ കാനഡയിലെ സസ്‌കാച്ചുവാൻ കോടതിയിൽ പരിഗണിക്കപ്പെട്ട Southwest Terminal Ltd. v. Achter Land & Cattle Ltd. എന്ന കേസാണ്. ഒരു 👍 ഇമോജി ഒരു വാണിജ്യകരാർ നിയമപരമായി അംഗീകരിക്കുന്നതിനുള്ള സാധുവായ സമ്മതമാണോ എന്ന ചോദ്യത്തിന് കോടതി ഔപചാരികമായി വിധിനിർണയം നടത്തിയ സംഭവമാണിത് (Southwest Terminal).

രണ്ടാമത്തെ സ്രോതസ്സ്, 2015-ൽ Oxford Dictionaries “Face with Tears of Joy” ഇമോജിയെ Word of the Year ആയി തെരഞ്ഞെടുത്ത സംഭവവും, ആ സംഭവത്തെ ഇലാരിയ മോസ്കിനി സാമൂഹ്യ-ചിഹ്നശാസ്ത്രപരമായി വിശകലനം ചെയ്ത പഠനവുമാണ് (Moschini 11–25). ഈ പഠനത്തിൽ ആ സംഭവം ഒരേസമയം ഒരു സാംസ്കാരിക സംഭവവികാസമായും അതിന്റെ വിമർശനാത്മക വ്യാഖ്യാനമായും ഉപയോഗിക്കുന്നു.

മൂന്നാമത്തെ സ്രോതസ്സ്, പെട്ര ക്രാൽജ് നോവാക്കും സഹപ്രവർത്തകരും പതിമൂന്ന് യൂറോപ്യൻ ഭാഷകളിലായി 16 ലക്ഷത്തിലധികം ട്വീറ്റുകൾ വിശകലനം ചെയ്ത് തയ്യാറാക്കിയ Emoji Sentiment Ranking ഡാറ്റാസെറ്റാണ് (Kralj Novak et al.). വിവിധ ഭാഷാസമൂഹങ്ങളിൽ ഇമോജികളുടെ വികാരപ്രകടനം എങ്ങനെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു എന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള അനുഭവാധിഷ്ഠിത തെളിവുകൾ ഈ പഠനം നൽകുന്നു.

ഈ മൂന്ന് സ്രോതസ്സുകളും തിരഞ്ഞെടുത്തത്, ഇമോജികൾ അർത്ഥം വഹിക്കുന്ന ചിഹ്നങ്ങളായി പ്രവർത്തിക്കുന്ന യഥാർത്ഥ സംഭവങ്ങളെയാണ് അവ രേഖപ്പെടുത്തുന്നത് എന്നതിനാലാണ്. അതോടൊപ്പം, ഹന്നാ മില്ലറും സഹപ്രവർത്തകരും നടത്തിയ വിവിധ ഡിജിറ്റൽ പ്ലാറ്റ്ഫോമുകളിലെ ഇമോജി വ്യാഖ്യാനങ്ങളെ താരതമ്യം ചെയ്യുന്ന പഠനം (Miller et al. 259–68), വ്യാഖ്യാനവൈവിധ്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പരീക്ഷണാത്മക തെളിവുകൾ നൽകി ഈ വിശകലനത്തെ കൂടുതൽ സമ്പന്നമാക്കുന്നു.

മുകളിൽ വിശദീകരിച്ച നാല് സൈദ്ധാന്തിക ചട്ടക്കൂടുകളുടെ വെളിച്ചത്തിലാണ് ഓരോ സ്രോതസ്സും വായിക്കപ്പെടുന്നത്. ഇമോജികൾ വിവർത്തനത്തോട് സാമ്യമുള്ള ചിഹ്നശാസ്ത്രപരമായ പ്രവർത്തനം നിർവഹിക്കുന്നുണ്ടോ, ഉണ്ടെങ്കിൽ ഏത് സാഹചര്യങ്ങളിലാണ് അതിന്റെ സ്വഭാവവും പരിധിയും നിർണയിക്കപ്പെടുന്നത് എന്നതാണ് ഈ വിശകലനത്തിന്റെ മുഖ്യലക്ഷ്യം.

വിശകലനം (Analysis)

നിയമപരമായ ചിഹ്നമായി ‘തമ്പ്സ്-അപ്പ്’ ഇമോജി

ഒരു ഇമോജിക്ക് ഒരു ഭാഷാഘടകത്തിന്റെ പ്രവർത്തനം നിർവഹിക്കാൻ കഴിയുമോ എന്ന ചോദ്യത്തിന് ഏറ്റവും വ്യക്തവും രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ടതുമായ ഉദാഹരണം ലഭിച്ചത് അക്കാദമിക ഗവേഷണങ്ങളിൽ നിന്നല്ല; മറിച്ച് കാനഡയിലെ ഒരു കോടതിവിധിയിൽ നിന്നാണ്. Southwest Terminal Ltd. v. Achter Land & Cattle Ltd. എന്ന കേസിൽ, സസ്‌കാച്ചുവാനിലെ ഒരു ധാന്യവ്യാപാര സ്ഥാപനവും ഒരു കാർഷിക കമ്പനിയും തമ്മിലുള്ള നിയമതർക്കത്തിന്റെ കേന്ദ്രവിഷയമായത്, ഒരു ഫ്‌ളാക്സ് കരാറിന്റെ ചിത്രം അയച്ചുകൊണ്ട് “Please confirm flax contract” എന്ന സന്ദേശത്തിന് മറുപടിയായി അയച്ച 👍 എന്ന ഒറ്റ ഇമോജി ആ കരാറിന്റെ നിയമസാധുവായ അംഗീകാരമായി കണക്കാക്കാനാകുമോ എന്ന ചോദ്യമായിരുന്നു (Southwest Terminal).

പ്രതിഭാഗം ഉന്നയിച്ച വാദം, ആ ഇമോജി കരാർ ലഭിച്ചതിന്റെ സ്ഥിരീകരണം മാത്രമാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നതെന്നും, കരാറിലെ വ്യവസ്ഥകൾ അംഗീകരിച്ചതായി അതിനെ വ്യാഖ്യാനിക്കാനാവില്ലെന്നുമായിരുന്നു. എന്നാൽ ഹർജിക്കാരന്റെ വാദം വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു. ഇരുകക്ഷികളും മുമ്പ് ഇതേ വ്യാപാരബന്ധത്തിൽ കരാറുകൾ സ്ഥിരീകരിക്കുന്നതിനായി “looks good”, “ok” തുടങ്ങിയ ഹ്രസ്വ സമ്മതപ്രകടനങ്ങൾ ടെക്സ്റ്റ് സന്ദേശങ്ങളിലൂടെ കൈമാറിയിരുന്നുവെന്നും, അതേ ആശയവിനിമയപരമായ പ്രവർത്തനമാണ് ഈ സന്ദർഭത്തിൽ 👍 ഇമോജിയും നിർവഹിച്ചതെന്നും അദ്ദേഹം ചൂണ്ടിക്കാട്ടി. കോടതി ഒടുവിൽ ഈ വാദത്തെയാണ് അംഗീകരിച്ചത് (Southwest Terminal).

ഈ വിധിന്യായത്തിന്റെ യുക്തി സൂക്ഷ്മമായി പരിശോധിക്കുമ്പോൾ, അത് അടിസ്ഥാനത്തിൽ അന്തർചിഹ്ന വിവർത്തനത്തിന്റെ (Intersemiotic Translation) ഒരു വ്യാഖ്യാനപ്രക്രിയ തന്നെയാണെന്ന് കാണാം. ഇരുകക്ഷികൾ തമ്മിൽ നിലവിലുണ്ടായിരുന്ന ആശയവിനിമയരീതിയെ അടിസ്ഥാനമാക്കി, ഒരു ഭാഷേതര ദൃശ്യചിഹ്നം ഏത് ഭാഷാപരമായ ഉള്ളടക്കത്തിനാണ് പകരം നിൽക്കുന്നതെന്ന് നിർണയിക്കുകയായിരുന്നു കോടതിയുടെ ദൗത്യം. മറ്റൊരു രീതിയിൽ പറഞ്ഞാൽ, ഭാഷേതരമായ ഒരു ചിഹ്നത്തെ അതിന്റെ തുല്യമായ വാചിക അർത്ഥത്തിലേക്ക് വിവർത്തനം ചെയ്യാനുള്ള പ്രവർത്തനമാണ് കോടതി നിർവഹിച്ചത്.

ഒരു ഏക ചിത്രചിഹ്നത്തിന്റെ വിവർത്തനസാധുത നിർണയിച്ച് അതിന് നിയമപരമായ കരാർഭാഷയുടെ പ്രാബല്യം നൽകേണ്ട സാഹചര്യം ഒരു ദേശീയ നീതിന്യായവ്യവസ്ഥയ്ക്ക് നേരിടേണ്ടി വന്നത്, അനുയോജ്യമായ സന്ദർഭങ്ങളിൽ ഇമോജികൾ അനൗപചാരിക ആശയവിനിമയത്തിന്റെ ഉപാധി മാത്രമല്ലെന്നും, പൂർണമായ നിയമപരമായ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കാൻ ശേഷിയുള്ള ഭാഷാപരമായ പകരക്കാരായും പ്രവർത്തിക്കാൻ കഴിയുമെന്നും തെളിയിക്കുന്നു. ഇമോജികളുടെ വിവർത്തനപരമായ ശേഷിയെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചയിൽ ഈ കേസ് നിർണായകമായ അനുഭവാധിഷ്ഠിത തെളിവായി പരിഗണിക്കപ്പെടുന്നു.

‘Face with Tears of Joy’: ‘വേഡ് ഓഫ് ദി ഇയർ’ എന്ന നിലയിൽ ഇമോജി

2015-ൽ Oxford Dictionaries “Face with Tears of Joy” എന്ന ഇമോജിയെ Word of the Year ആയി പ്രഖ്യാപിച്ചപ്പോൾ, ആ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് തന്നെ ഒരു വൈരുധ്യത്തെ ഉൾക്കൊള്ളുന്നതായിരുന്നു. കാരണം, ആ വർഷത്തെ “വാക്ക്” എന്ന ബഹുമതി ലഭിച്ചത് ഒരു വാക്കിനല്ല, മറിച്ച് ഒരു ചിത്രചിഹ്നത്തിനായിരുന്നു (Moschini 11). ഭാഷയുടെയും ദൃശ്യപ്രതിനിധാനത്തിന്റെയും പരമ്പരാഗത അതിരുകളെ ചോദ്യം ചെയ്ത ഈ തീരുമാനം, ഇമോജികളുടെ ആശയവിനിമയപരമായ സ്ഥാനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പുതിയ അക്കാദമിക് ചർച്ചകൾക്ക് വഴിതെളിച്ചു.

ഇലാരിയ മോസ്കിനി ഈ സംഭവത്തെ സാമൂഹ്യ-ചിഹ്നശാസ്ത്രപരമായി വിശകലനം ചെയ്യുമ്പോൾ, ഇമോജിയെ ഒരു ചിത്രാത്മക വാക്ക് (pictographic word) എന്ന നിലയിലാണ് കാണുന്നത്. ദൃശ്യരൂപത്തിലാണ് അത് നിലനിൽക്കുന്നതെങ്കിലും, പരമ്പരാഗതമായി ഭാഷ നിർവഹിച്ചിരുന്ന സാംസ്കാരികവും ആശയവിനിമയപരവുമായ ദൗത്യങ്ങൾ ഏറ്റെടുക്കാൻ അതിന് കഴിയുന്നുവെന്നാണ് അവരുടെ വാദം. കൂടാതെ, ഇമോജികളുടെ ആഗോള പ്രചാരം ജാപ്പനീസ് ദൃശ്യസംസ്കാരവും—ഇമോജികളുടെ ഉത്ഭവം ജാപ്പനീസ് മൊബൈൽഫോൺ സാങ്കേതികവിദ്യയിലാണല്ലോ—അമേരിക്കൻ ആധിപത്യമുള്ള ഡിജിറ്റൽ പ്ലാറ്റ്ഫോമുകളും തമ്മിലുള്ള സാംസ്കാരിക സംയോജനത്തിന്റെ ഫലമാണെന്നും അവർ നിരീക്ഷിക്കുന്നു (Moschini 11–12).

യാക്കോബ്സന്റെ വിവർത്തനസിദ്ധാന്തത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ഈ സംഭവത്തെ വായിക്കുമ്പോൾ, ഓക്‌സ്‌ഫോർഡ് നിഘണ്ടുവിന്റെ തന്നെ ന്യായീകരണത്തിൽ ഒരു പരോക്ഷ വിവർത്തനവാദം അടങ്ങിയിരിക്കുന്നതായി കാണാം. ആ വർഷത്തെ ആഗോള മാനസികാവസ്ഥയെ ഏറ്റവും ഫലപ്രദമായി പ്രതിനിധീകരിക്കുകയും ഭാഷാതടസ്സങ്ങളെ മറികടക്കുന്ന ആശയവിനിമയത്തിന്റെ പ്രതീകമായി പ്രവർത്തിക്കുകയും ചെയ്തതിനാലാണ് ഈ ഇമോജിയെ തിരഞ്ഞെടുത്തതെന്നായിരുന്നു അവരുടെ വിശദീകരണം. അതായത്, ഒരൊറ്റ ഭാഷേതര ചിഹ്നത്തിന് വ്യത്യസ്ത ഭാഷകളിലും വ്യത്യസ്ത ഡിജിറ്റൽ പ്ലാറ്റ്ഫോമുകളിലും ഒരു ഭാഷയിലെ Word of the Year നിർവഹിക്കുന്ന അതേ സാംസ്കാരിക പ്രവർത്തനം നിർവഹിക്കാൻ കഴിയുമെന്ന അനുമാനമാണ് ഈ തീരുമാനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നത് (Moschini 11).

അതേസമയം, ഈ സംഭവം ഇമോജികളെ ഒരു ലളിതമായ ഭാഷാതീത ആശയവിനിമയമാധ്യമമായി കാണുന്നതിന്റെ സാധ്യതകളും പരിമിതികളും ഒരുപോലെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. Face with Tears of Joy ആഗോളതലത്തിൽ വ്യാപകമായി പ്രചരിച്ചെങ്കിലും, അതിന്റെ ദൃശ്യാവിഷ്കാരത്തിലും ഉപയോക്താക്കളുടെ വ്യാഖ്യാനത്തിലും വിവിധ ഡിജിറ്റൽ പ്ലാറ്റ്ഫോമുകളിലും സാംസ്കാരിക സാഹചര്യങ്ങളിലുമായി ശ്രദ്ധേയമായ വ്യത്യാസങ്ങൾ നിലനിന്നിരുന്നു. അതിനാൽ, അതിരുകളില്ലാത്ത ഒരു സർവലൗകിക ചിഹ്നമായി അത് ആഘോഷിക്കപ്പെട്ടിരുന്നെങ്കിലും, അതിന്റെ അർത്ഥവും സ്വീകാര്യതയും പൂർണമായും ഏകീകൃതമായിരുന്നില്ല. ഇമോജികളുടെ ആഗോള പ്രചാരവും അവയുടെ സന്ദർഭനിഷ്ഠമായ വ്യാഖ്യാനവും തമ്മിലുള്ള ഈ സംഘർഷം, ഇമോജികളെ ഭാഷാതീത ആശയവിനിമയത്തിന്റെ സർവലൗകിക രൂപമായി കണക്കാക്കുന്ന വാദത്തിന്റെ സങ്കീർണതയെ വ്യക്തമാക്കുന്നു.

സാംസ്കാരിക-ഭാഷാതീത സാഹചര്യങ്ങളിലെ വികാരാർഥ വ്യതിയാനങ്ങൾ

പെട്ര ക്രാൽജ് നോവാക്കും സഹപ്രവർത്തകരും തയ്യാറാക്കിയ Emoji Sentiment Ranking പഠനം, പതിമൂന്ന് യൂറോപ്യൻ ഭാഷകളിലായി പ്രസിദ്ധീകരിക്കപ്പെട്ട 16 ലക്ഷത്തിലധികം ട്വീറ്റുകളെ അടിസ്ഥാനമാക്കി രൂപപ്പെടുത്തിയ വിപുലമായ അനുഭവാധിഷ്ഠിത (empirical) ഡാറ്റാസെറ്റാണ്. വിവിധ ഭാഷാസമൂഹങ്ങളിലുടനീളം ഇമോജികളുടെ വികാരാർഥം (sentiment) സ്ഥിരത പുലർത്തുന്നുണ്ടോയെന്ന ചോദ്യത്തെ വിശകലനം ചെയ്യുന്നതിനുള്ള ശ്രദ്ധേയമായ പഠനമാണിത് (Kralj Novak et al.).

ഈ പഠനത്തിന്റെ പ്രധാന കണ്ടെത്തൽ, പരിശോധിക്കപ്പെട്ട പതിമൂന്ന് ഭാഷകൾക്കിടയിൽ ഇമോജികളുടെ വികാരക്രമീകരണത്തിൽ (sentiment ranking) ഗണ്യമായ വ്യത്യാസങ്ങൾ കണ്ടെത്താനായില്ല എന്നതാണ്. ഇതിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ, ഭാഷാപരമായ അതിരുകൾക്കതീതമായി ഉപയോഗിക്കാവുന്ന ഒരു വികാരവിശകലന വിഭവമായി (language-independent sentiment resource) ഈ ഇമോജി നിഘണ്ടുവിനെ പരിഗണിക്കാമെന്ന് ഗവേഷകർ നിർദ്ദേശിക്കുന്നു (Kralj Novak et al.).

വിശാലമായ വികാരവിഭാഗങ്ങളുടെ തലത്തിൽ—അനുകൂല (positive), പ്രതികൂല (negative), നിഷ്പക്ഷ (neutral) എന്നീ അടിസ്ഥാന വികാരധ്രുവങ്ങളെ പരിഗണിക്കുമ്പോൾ—സാധാരണ പദസമ്പത്തിനേക്കാൾ ഉയർന്ന തോതിലുള്ള സ്ഥിരതയാണ് ഇമോജികൾ ഈ യൂറോപ്യൻ ഭാഷകളിൽ പ്രകടിപ്പിക്കുന്നത്. അതിനാൽ, ഇമോജികൾ ഭാഗികമായെങ്കിലും ഒരു സർവലൗകിക വികാരസൂചക സംവിധാനമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു എന്ന വാദത്തിന് ഈ പഠനം അനുഭവാധിഷ്ഠിതമായ പിന്തുണ നൽകുന്നു.

എന്നിരുന്നാലും, ഈ കണ്ടെത്തലിനെ സർവസാധാരണ നിഗമനമായി കണക്കാക്കുന്നത് ശാസ്ത്രീയമായി ഉചിതമല്ല. പഠനത്തിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്ന ഭാഷകളെല്ലാം യൂറോപ്യൻ ഭാഷകളായതിനാൽ, വ്യത്യസ്ത ഭാഷാകുടുംബങ്ങളിലോ സാംസ്കാരികമായി കൂടുതൽ അകലെയുള്ള സമൂഹങ്ങളിലോ ഇതേ സ്ഥിരത നിലനിൽക്കുമോയെന്നത് ഇപ്പോഴും തുറന്നുകിടക്കുന്ന ചോദ്യമാണ്. ഇതോടൊപ്പം, ഹന്നാ മില്ലറും സഹപ്രവർത്തകരും നടത്തിയ പഠനം ഒരു പ്രത്യേക ഇമോജിയുടെ വികാരാർഥത്തെക്കുറിച്ച് ഏകദേശം നാലിലൊന്ന് സന്ദർഭങ്ങളിൽ വ്യക്തികൾക്കിടയിൽ അഭിപ്രായവ്യത്യാസം നിലനിൽക്കുന്നുവെന്ന് തെളിയിക്കുന്നു (Miller et al. 259–68). അതിനാൽ, ഭാഷാതലത്തിലുള്ള ആകെത്തുകയായ സ്ഥിരതയും വ്യക്തിഗത വ്യാഖ്യാനതലത്തിലുള്ള അസ്ഥിരതയും ഒരേസമയം സഹവർത്തിത്വം പുലർത്തുന്നുവെന്നതാണ് നിലവിലെ അനുഭവാധിഷ്ഠിത തെളിവുകൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.

സൈദ്ധാന്തിക സംയോജനം: ഇമോജികൾ വിവർത്തനമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നുണ്ടോ?

ഈ പഠനത്തിൽ അവലോകനം ചെയ്ത അനുഭവാധിഷ്ഠിത തെളിവുകളെ യാക്കോബ്സന്റെ ത്രിഭാഗ വിവർത്തനസിദ്ധാന്തത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ വായിക്കുമ്പോൾ, ഇമോജികളുടെ ഭൂരിഭാഗം പ്രയോഗങ്ങളും അന്തർചിഹ്ന വിവർത്തനത്തിന്റെ (Intersemiotic Translation) പരിധിയിലാണ് ഉൾപ്പെടുന്നതെന്ന് വ്യക്തമാകുന്നു. ഭാഷാപരമായി പ്രകടിപ്പിക്കാവുന്ന ഒരു ആശയം—ഉദാഹരണത്തിന് സന്തോഷം, സമ്മതം, അഭിനന്ദനം തുടങ്ങിയ വികാരങ്ങൾ—ഭാഷേതരമായ ഒരു ചിത്രചിഹ്നത്തിലൂടെ അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുകയും, അതിനെ സ്വീകരിക്കുന്ന വ്യക്തി വീണ്ടും അതിനെ ഭാഷാപരമോ ആശയപരമോ ആയ അർത്ഥത്തിലേക്ക് പുനർവ്യാഖ്യാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു (Jakobson 233).

എന്നിരുന്നാലും, എല്ലാ ഇമോജികളും ഒരേ രീതിയിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നില്ല. ചില സന്ദർഭങ്ങളിൽ അവ ഒരു പൂർണ്ണ ഭാഷാഘടകത്തിന്റെ സ്ഥാനത്ത് പ്രവർത്തിക്കുന്നു. ഉദാഹരണമായി, “yes” എന്ന വാക്കിന് പകരം 👍 അല്ലെങ്കിൽ അംഗീകാരത്തിന്റെ സൂചനയായി ❤️ ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ, ഇമോജി വെറും വികാരപ്രകടനമല്ല; ഒരു സമ്പൂർണ പദത്തിന്റെ ആശയവിനിമയപരമായ ദൗത്യമാണ് അത് ഏറ്റെടുക്കുന്നത്. ഇത്തരത്തിലുള്ള പ്രയോഗങ്ങൾ യാക്കോബ്സൻ നിർവചിച്ച ഭാഷാന്തര വിവർത്തനത്തോട് (Interlingual Translation) കൂടുതൽ സാമ്യം പുലർത്തുന്നു.

ഇത്തരം സന്ദർഭങ്ങളിൽ യാക്കോബ്സന്റെ വിഭാഗീകരണങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള അതിരുകൾ മങ്ങിപ്പോകുന്നതായി തോന്നാമെങ്കിലും, അത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മാതൃകയുടെ പരിമിതിയല്ല. മറിച്ച്, ഇമോജികൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വർഗീകരണങ്ങൾക്കിടയിലുള്ള ഒരു ഇടനില ചിഹ്നരൂപം (liminal semiotic form) ആണെന്നതിനുള്ള തെളിവാണ്. പ്രത്യേക പദങ്ങൾക്ക് പകരം പ്രവർത്തിക്കുന്നതിലൂടെ അവ ഭാഷയോട് അടുത്തുനിൽക്കുമ്പോഴും, ദൃശ്യചിഹ്നങ്ങളായതിനാൽ അവയുടെ അടിസ്ഥാനസ്വഭാവം ഭാഷേതരമായി തന്നെ തുടരുന്നു.

സോസ്യൂറിന്റെ ചിഹ്നസിദ്ധാന്തവും ഈ സാഹചര്യത്തിൽ പുതിയ വെളിച്ചം നൽകുന്നു. സംസാരഭാഷയുടെയും എഴുത്തുഭാഷയുടെയും അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് അദ്ദേഹം ഭാഷാചിഹ്നങ്ങളുടെ സ്വേച്ഛാപരത (arbitrariness) വിശദീകരിച്ചത്. ശബ്ദരൂപവും അതിന്റെ അർത്ഥവും തമ്മിൽ സ്വാഭാവികബന്ധമില്ല; സാമൂഹിക കൺവെൻഷനാണ് ആ ബന്ധം നിർണയിക്കുന്നത് (Saussure).

എന്നാൽ ഇമോജികൾ ഈ സിദ്ധാന്തത്തെ ഭാഗികമായി വെല്ലുവിളിക്കുന്നു. ഉദാഹരണത്തിന് 😢 എന്ന ഇമോജിയുടെ ദൃശ്യരൂപം കണ്ണീരിനെ നേരിട്ട് അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്നു. അതിനാൽ, അതിന്റെ സൂചകം (signifier) ദുഃഖം എന്ന സൂചിതവുമായി (signified) ദൃശ്യപരമായ ബന്ധം പുലർത്തുന്നു. ഈ ബന്ധം സോസ്യൂർ വിഭാവനം ചെയ്ത സ്വേച്ഛാപരമായ ഭാഷാചിഹ്നത്തേക്കാൾ, പിയേഴ്സിന്റെ ഐക്കൺ (Icon) സങ്കൽപത്തോടാണ് കൂടുതൽ അടുക്കുന്നത്.

ഇതിലൂടെ വ്യക്തമായുന്നത്, ഇമോജികളെ വാക്കുകളുടെ ലളിതമായ ദൃശ്യപകരക്കാരായി കാണാനാവില്ല എന്നതാണ്. ഭാഷയുടെ സൂചകം–സൂചിതം എന്ന ഘടന അവ ഉൾക്കൊള്ളുന്നുണ്ടെങ്കിലും, ദൃശ്യപ്രേരിതത്വം (visual motivation) കാരണം അവ വ്യത്യസ്തമായ ഒരു ചിഹ്നശാസ്ത്രപരമായ വ്യവസ്ഥയായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു. ഇമോജികളെ വ്യത്യസ്ത ഭാഷാസമൂഹങ്ങൾ താരതമ്യേന എളുപ്പത്തിൽ മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയുന്നതിന് ഇതാണ് ഒരു പ്രധാന കാരണം. അതേസമയം, ദൃശ്യസാദൃശ്യം മാത്രം എല്ലാ സംസ്കാരങ്ങളിലും ഒരേ അർത്ഥം ഉറപ്പുനൽകുന്നില്ലെന്നതും സത്യമാണ്. പിയേഴ്സിന്റെ സിംബൽ വിഭാഗവും പ്ലാറ്റ്ഫോം വ്യത്യാസങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള പഠനങ്ങളും ഇതിന് വ്യക്തമായ തെളിവുകൾ നൽകുന്നു.

പിയേഴ്സിന്റെ ചിഹ്നവർഗീകരണം ഇമോജികളുടെ പ്രവർത്തനരീതിയെ കൂടുതൽ സൂക്ഷ്മമായി മനസ്സിലാക്കാൻ സഹായിക്കുന്നു. ❤️ എന്ന ഹൃദയചിഹ്നം ഒരു ഐക്കൺ ആയി പ്രവർത്തിക്കുന്നു. സ്നേഹത്തിന്റെ പ്രതീകമായി ദീർഘകാലമായി ഉപയോഗിച്ചുവരുന്ന ഹൃദയരൂപത്തോട് അതിന് ദൃശ്യസാദൃശ്യമുള്ളതിനാൽ, ആ സാദൃശ്യം തന്നെയാണ് അതിന്റെ അർത്ഥനിർമാണത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം (Peirce).

അതേസമയം 🔥 എന്ന ഇമോജി ഒരു വസ്ത്രധാരണം, സംഗീതസൃഷ്ടി, അല്ലെങ്കിൽ നേട്ടം എന്നിവയെ പ്രശംസിക്കാൻ ഉപയോഗിക്കുമ്പോൾ, അത് ഇൻഡക്സ് എന്ന നിലയിലാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. തീയുടെയും അതിന്റെ തീവ്രതയുടെയും യഥാർത്ഥ ലോകാനുഭവത്തെ മികവിന്റെ ആശയത്തിലേക്ക് രൂപകാത്മകമായി മാറ്റിസ്ഥാപിക്കുകയാണ് ഇവിടെ സംഭവിക്കുന്നത്. തീയ്ക്കും മികവിനും തമ്മിൽ ദൃശ്യസാദൃശ്യമില്ലെങ്കിലും, അനുഭവപരമായ ബന്ധമാണ് അർത്ഥത്തെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നത്.

🙏 എന്ന കൈകൂപ്പൽ ഇമോജി പിയേഴ്സിന്റെ സിംബൽ സങ്കൽപത്തിന്റെ ഏറ്റവും വ്യക്തമായ ഉദാഹരണമാണ്. പ്ലാറ്റ്ഫോം, സംസ്കാരം, സംഭാഷണസന്ദർഭം എന്നിവ അനുസരിച്ച് ഇതിന് “ദയവായി”, “നന്ദി”, “പ്രാർത്ഥന”, “ക്ഷമാപണം”, “വണക്കം” എന്നിങ്ങനെ വ്യത്യസ്ത അർത്ഥങ്ങൾ കൈവരിക്കാൻ കഴിയും. ഈ അർത്ഥവൈവിധ്യം ദൃശ്യസാദൃശ്യം കൊണ്ടോ കാരണ-ഫലബന്ധം കൊണ്ടോ വിശദീകരിക്കാനാവില്ല; മറിച്ച് സാമൂഹികമായി അഭ്യസിക്കപ്പെട്ട സാംസ്കാരിക കൺവെൻഷനുകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് അത് രൂപപ്പെടുന്നത്.

ഹന്നാ മില്ലറും സഹപ്രവർത്തകരും നടത്തിയ പഠനം ഇമോജികളുടെ അർത്ഥനിർമാണത്തിൽ പ്ലാറ്റ്ഫോമുകളുടെ സ്വാധീനം എത്രമാത്രമാണെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു. വിവിധ ഡിജിറ്റൽ പ്ലാറ്റ്ഫോമുകളിലെ ഒരേ ഇമോജിയുടെ വികാരാർഥത്തെക്കുറിച്ച് പങ്കെടുത്തവർക്കിടയിൽ ഏകദേശം നാലിലൊന്ന് സന്ദർഭങ്ങളിൽ അഭിപ്രായവ്യത്യാസം കണ്ടെത്തിയതായി അവർ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യുന്നു. വ്യത്യസ്ത ഉപകരണനിർമ്മാതാക്കൾ ഒരേ Unicode ഇമോജിക്ക് വ്യത്യസ്ത ദൃശ്യരൂപങ്ങൾ നൽകിയപ്പോൾ ഈ അഭിപ്രായവ്യത്യാസം കൂടുതൽ ശക്തമായി പ്രകടമായി (Miller et al. 259–68).

ഈ കണ്ടെത്തൽ, അർത്ഥം ഒരൊറ്റ ചിഹ്നത്തിൽ അന്തർലീനമല്ലെന്നും അത് വിവിധ മാധ്യമഘടകങ്ങളുടെ പരസ്പരപ്രവർത്തനത്തിലൂടെയാണ് രൂപപ്പെടുന്നതെന്നും ക്രെസ്സും വാൻ ലീവെനും മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്ന ബഹുമാധ്യമത്വ സിദ്ധാന്തത്തെ അനുഭവാധിഷ്ഠിതമായി സ്ഥിരീകരിക്കുന്നു. Unicode തലത്തിൽ ഒരേ ഇമോജിയായിരുന്നാലും, പ്ലാറ്റ്ഫോമുകളുടെ ദൃശ്യരൂപകല്പന, അതിനെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയ വാചകം, സംഭാഷണസന്ദർഭം എന്നിവ മാറുമ്പോൾ അത് വ്യത്യസ്തമായ അർത്ഥസാധ്യതകൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. അതിനാൽ, ഇമോജിയെ സ്ഥിരമായ ഒരു ഭാഷാഘടകമായി കാണുന്നതിനേക്കാൾ, ദൃശ്യരൂപം, വാചകസന്ദർഭം, സാംസ്കാരിക കൺവെൻഷൻ എന്നിവയുടെ സംയോജനത്തിലൂടെ അർത്ഥം ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കുന്ന ഒരു ബഹുമാധ്യമ ചിഹ്നമേഖല (multimodal semiotic site) ആയി മനസ്സിലാക്കുന്നതാണ് കൂടുതൽ യുക്തിസഹം.

സംയോജിത വിലയിരുത്തൽ

ഈ പഠനത്തിൽ അവലോകനം ചെയ്ത സൈദ്ധാന്തിക ചട്ടക്കൂടുകളും അനുഭവാധിഷ്ഠിത കേസുകളും സംയുക്തമായി പരിഗണിക്കുമ്പോൾ, ഇമോജികൾ യഥാർഥ അർത്ഥത്തിൽ ഒരു വിവർത്തനപ്രവർത്തനം നിർവഹിക്കുന്നുവെന്ന് വ്യക്തമാകുന്നു. എന്നാൽ, ഈ പ്രവർത്തനം സർവവ്യാപകമോ ഏകീകൃതമോ അല്ല; സന്ദർഭത്തിനും സാംസ്കാരിക സാഹചര്യങ്ങൾക്കും അനുസൃതമായി വ്യത്യാസപ്പെടുന്നതാണ്.

യാക്കോബ്സന്റെ മാതൃകയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ വിലയിരുത്തുമ്പോൾ, ഇമോജികൾ പ്രധാനമായും അന്തർചിഹ്ന വിവർത്തനത്തിന്റെ ഉദാഹരണങ്ങളാണ്. എന്നിരുന്നാലും, Saskatchewan കോടതി അംഗീകരിച്ച 👍 ഇമോജി പോലുള്ള ചില സന്ദർഭങ്ങളിൽ അവ ഭാഷാന്തര വിവർത്തനത്തോട് സാമ്യമുള്ള ഘടനാപരമായ പ്രവർത്തനവും നിർവഹിക്കുന്നു (Southwest Terminal; Jakobson 233).

സോസ്യൂറിന്റെയും പിയേഴ്സിന്റെയും സിദ്ധാന്തങ്ങൾ ഒരുമിച്ച് വായിക്കുമ്പോൾ, ഇമോജികൾ വാചികഭാഷയുടെ സ്വേച്ഛാപരമായ ചിഹ്നരീതിയിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി, പ്രധാനമായും ഐക്കണികവും ഇൻഡക്സിക്കൽ സ്വഭാവവും പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതായി കാണാം. എന്നാൽ 🙏 പോലുള്ള സംസ്കാരനിർണിത പ്രതീകങ്ങൾ സാമൂഹികമായി അഭ്യസിച്ച അർത്ഥവ്യവസ്ഥകളെ ആശ്രയിക്കുന്നതിനാൽ, അവ ഇപ്പോഴും പരമ്പരാഗത ഭാഷാചിഹ്നങ്ങളുമായി സാമ്യം പുലർത്തുന്നു.

ക്രെസ്സിന്റെയും വാൻ ലീവെന്റെയും ബഹുമാധ്യമത്വ സിദ്ധാന്തത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ നോക്കുമ്പോൾ, ഒരു ഇമോജിക്കും ഒറ്റയ്ക്ക് അർത്ഥം സൃഷ്ടിക്കാൻ കഴിയില്ല. പ്ലാറ്റ്ഫോമിന്റെ ദൃശ്യാവിഷ്കാരം, അതിനെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയ വാചകം, സംഭാഷണത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലം എന്നിവ സംയുക്തമായാണ് അതിന്റെ അർത്ഥത്തെ നിർണയിക്കുന്നത് (Kress and van Leeuwen; Miller et al. 259–68).

അവസാനമായി, ഇമോജികളെ ഒരു സർവലൗകിക ഭാഷയായി വിശേഷിപ്പിക്കുന്ന വാദത്തെ സംബന്ധിച്ച തെളിവുകൾ മിശ്രസ്വഭാവമുള്ളവയാണ്. യൂറോപ്യൻ ഭാഷകളിൽ വികാരാർഥത്തിന്റെ പൊതുസ്ഥിരത കാണപ്പെടുന്നുണ്ടെങ്കിലും, വ്യക്തിഗത വ്യാഖ്യാനങ്ങളിലും സാംസ്കാരിക പ്രതീകവൽക്കരണത്തിലും പ്ലാറ്റ്ഫോം-നിർണിത അവതരണങ്ങളിലും ഗണ്യമായ വ്യത്യാസങ്ങൾ നിലനിൽക്കുന്നു (Kralj Novak et al.; Miller et al. 259–68). മാർസൽ ഡനേസിയും ഇമോജികളെ എസ്പെരാന്തോ പോലുള്ള ചരിത്രപരമായ സർവലൗകിക ഭാഷാപദ്ധതികളുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ, അവയുടെ അഭിലാഷങ്ങളിൽ സാമ്യമുണ്ടെങ്കിലും സമഗ്രമായ വ്യാകരണസംവിധാനത്തിന്റെ അഭാവം അവയെ യഥാർഥ ഭാഷയിൽ നിന്ന് വേർതിരിക്കുന്നുവെന്ന് ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു (Danesi).

അതിനാൽ, ഇമോജികളെ സ്വതന്ത്രമായ ഒരു സർവലൗകിക ഭാഷയായി വിശേഷിപ്പിക്കുന്നതിനേക്കാൾ, ഭാഗികമായ ഐക്കണികതയുള്ളതും, ഭാഷാതീത ആശയവിനിമയത്തിന് സഹായകവുമായതും, എന്നാൽ സാംസ്കാരികവും സന്ദർഭനിഷ്ഠവുമായ വ്യാഖ്യാനങ്ങൾക്ക് വിധേയമായ ഒരു വിവർത്തനോപാധി എന്ന നിലയിലാണ് മനസ്സിലാക്കേണ്ടത്. ഈ ഇരട്ടസ്വഭാവം തന്നെയാണ് ഇമോജികളെ സമകാലിക വിവർത്തനപഠനത്തിന്റെയും ചിഹ്നശാസ്ത്രത്തിന്റെയും പ്രധാന ഗവേഷണവിഷയമാക്കുന്നത്.

ഉപസംഹാരം (Conclusion)

ഇമോജികളെ വെറും അലങ്കാരാത്മകമായ ഡിജിറ്റൽ ഘടകങ്ങളായി കാണാതെ, വിവർത്തനപഠനത്തിന്റെ (Translation Studies) സാധുവായ പഠനവിഷയമായി പരിഗണിച്ചുകൊണ്ടാണ് ഈ ഗവേഷണം നാല് അടിസ്ഥാന ചോദ്യങ്ങൾ ഉന്നയിച്ചത്. ഒന്നാമതായി, ഇമോജികൾക്ക് വിവർത്തനത്തിന്റെ ഒരു രൂപമായി പ്രവർത്തിക്കാൻ കഴിയുമോ? രണ്ടാമതായി, വ്യത്യസ്ത ഭാഷകളിൽ അവ വാക്കുകൾക്ക് പകരമായി ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നുണ്ടോ? മൂന്നാമതായി, അവയുടെ അർത്ഥം സാംസ്കാരിക സാഹചര്യങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് വ്യത്യാസപ്പെടുന്നുണ്ടോ? നാലാമതായി, ഇമോജികളെ ഒരു സർവലൗകിക ഭാഷയായി വിശേഷിപ്പിക്കാൻ കഴിയുമോ?

ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം കണ്ടെത്തുന്നതിനായി, യാക്കോബ്സന്റെ ത്രിഭാഗ വിവർത്തന മാതൃക, സോസ്യൂറിന്റെ ചിഹ്നസിദ്ധാന്തം, പിയേഴ്സിന്റെ ഐക്കൺ–ഇൻഡക്സ്–സിംബൽ വർഗീകരണം, ക്രെസ്സിന്റെയും വാൻ ലീവെന്റെയും ബഹുമാധ്യമത്വ (Multimodality) സിദ്ധാന്തം എന്നിവ നിലവിലുള്ള ഇമോജി-സംബന്ധിയായ അനുഭവാധിഷ്ഠിത ഗവേഷണങ്ങളുമായി സംയോജിപ്പിച്ച് വിമർശനാത്മകമായി അവലോകനം ചെയ്തു. ഈ സൈദ്ധാന്തിക-അനുഭവാധിഷ്ഠിത സംയോജനം മുകളിൽ ഉന്നയിച്ച ഓരോ ചോദ്യത്തിനും നിബന്ധനകളോടുകൂടിയ (qualified) മറുപടികളാണ് മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്നത്.

വിശകലനത്തിൽ നിന്ന് വ്യക്തമാകുന്നത്, ഇമോജികൾ യഥാർഥത്തിൽ വിവർത്തനസദൃശമായ (translation-like) പ്രവർത്തനം നിർവഹിക്കുന്നുവെന്നാണ്. ഈ പ്രവർത്തനം ഏറ്റവും വ്യക്തമായി പ്രകടമാകുന്നത് അന്തർചിഹ്ന വിവർത്തനത്തിന്റെ (Intersemiotic Translation) രൂപത്തിലാണ്. ചില പ്രത്യേക സന്ദർഭങ്ങളിൽ, പ്രത്യേകിച്ച് ഒറ്റ വാക്കിന് പകരമായി ഇമോജികൾ ഉപയോഗിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, അവ പദാനുപദ വിവർത്തനത്തോട് സാമ്യമുള്ള ആശയവിനിമയപരമായ പങ്കും വഹിക്കുന്നു.

അതേസമയം, ഇമോജികളുടെ അർത്ഥം എല്ലാ സംസ്കാരങ്ങളിലും ഒരേപോലെ സ്ഥിരത പുലർത്തുന്നില്ല. പ്രത്യേകിച്ച് പിയേഴ്സ് നിർവചിച്ച പ്രതീകാത്മക (symbolic) ചിഹ്നങ്ങളുടെ വിഭാഗത്തിൽപ്പെടുന്ന ഇമോജികളുടെ അർത്ഥം സാംസ്കാരിക പശ്ചാത്തലത്തെയും സാമൂഹിക കൺവെൻഷനുകളെയും ആശ്രയിച്ച് ഗണ്യമായി വ്യത്യാസപ്പെടുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, വിവിധ ഭാഷാസമൂഹങ്ങളെ ആകെത്തുകയായി പരിഗണിക്കുമ്പോൾ, ഇമോജികളുടെ വികാരാർഥം പ്രതീക്ഷിച്ചതിലും കൂടുതൽ സ്ഥിരത പ്രകടിപ്പിക്കുന്നുവെന്നത് അനുഭവാധിഷ്ഠിത പഠനങ്ങൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

ഈ സാഹചര്യത്തിൽ, ഇമോജികളെ സമ്പൂർണമായ ഒരു സർവലൗകിക ഭാഷയായി വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത് അതിശയോക്തിപരമായ നിഗമനമായിരിക്കും. പകരം, ഭാഷാതീത ആശയവിനിമയത്തിന് സഹായകമായതും, ഭാഗികമായി ഐക്കണിക സ്വഭാവമുള്ളതും, എന്നാൽ ഒരേസമയം സാംസ്കാരികവും സന്ദർഭനിഷ്ഠവുമായ വ്യാഖ്യാനങ്ങൾക്ക് വിധേയവുമായ ഒരു ചിഹ്നശാസ്ത്രപരമായ വിഭവം (semiotic resource) എന്ന നിലയിലാണ് അവയെ മനസ്സിലാക്കേണ്ടത്. ഈ സമീപനമാണ് നിലവിലുള്ള സൈദ്ധാന്തികവും അനുഭവാധിഷ്ഠിതവുമായ തെളിവുകളോട് ഏറ്റവും യോജിച്ചുനിൽക്കുന്നത്.

ഭാവിയിലെ ഗവേഷണങ്ങൾ യൂറോപ്യൻ ഭാഷാസമൂഹങ്ങളെ കേന്ദ്രീകരിച്ചുള്ള നിലവിലെ പഠനപരിധിക്കപ്പുറം ഏഷ്യൻ, ആഫ്രിക്കൻ, ലാറ്റിനമേരിക്കൻ ഭാഷാസമൂഹങ്ങൾ ഉൾപ്പെടെയുള്ള വൈവിധ്യമാർന്ന സാംസ്കാരിക-ഭാഷാപരിസരങ്ങളിലേക്ക് വ്യാപിപ്പിക്കേണ്ടതുണ്ട്. സാഹിത്യാധിഷ്ഠിത (literature-based) പഠനങ്ങളും അനുഭവാധിഷ്ഠിത (empirical) ഗവേഷണങ്ങളും സംയോജിപ്പിക്കുന്ന ഇത്തരം തുടർഗവേഷണങ്ങൾ, ഇമോജികളുടെ വിവർത്തനപരവും ചിഹ്നശാസ്ത്രപരവുമായ സ്വഭാവത്തെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ സമഗ്രമായ ധാരണ രൂപപ്പെടുത്താൻ സഹായകമാകും.

ഗ്രന്ഥസൂചി

Danesi, Marcel. The Semiotics of Emoji: The Rise of Visual Language in the Age of the Internet. Bloomsbury Academic, 2017.

Jakobson, Roman. “On Linguistic Aspects of Translation.” On Translation, edited by Reuben A. Brower, Harvard University Press, 1959, pp. 232–39.

Kralj Novak, Petra, et al. “Sentiment of Emojis.” PLOS ONE, vol. 10, no. 12, 2015, e0144296, doi:10.1371/journal.pone.0144296.

Kress, Gunther, and Theo van Leeuwen. Multimodal Discourse: The Modes and Media of Contemporary Communication. Arnold, 2001.

Miller, Hannah, et al. “‘Blissfully Happy’ or ‘Ready to Fight’: Varying Interpretations of Emoji.” Proceedings of the International AAAI Conference on Web and Social Media, vol. 10, no. 1, 2016, pp. 259–68.

Moschini, Ilaria. “The ‘Face with Tears of Joy’ Emoji: A Socio-Semiotic and Multimodal Insight into a Japan-America Mash-Up.” HERMES – Journal of Language and Communication in Business, no. 55, 2016, pp. 11–25.

Peirce, Charles Sanders. Philosophical Writings of Peirce. Edited by Justus Buchler, Dover Publications, 1955.

Saussure, Ferdinand de. Course in General Linguistics. Translated by Wade Baskin, McGraw-Hill, 1966.

Southwest Terminal Ltd. v. Achter Land & Cattle Ltd. 2023 SKKB 116, Court of King’s Bench for Saskatchewan, 8 June 2023.