തീർച്ചയായും ഒരപൂർവ്വസാഹിത്യ മാതൃകയാണ് ഈ പുസ്തകം. മലയാളത്തിലോ,എനിക്ക് വായിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടുള്ള അന്യസാഹിത്യങ്ങളിലോ ഇതിനു തുല്യമായി മറ്റൊരു വിമർശനഗ്രന്ഥമില്ല തന്നെ. ശ്രീ.ജി. ശങ്കരക്കുറുപ്പ് കവിയല്ല എന്നും, കൂടിയാലൊരു കരകൗശലക്കാരനും വിദഗ്ദ്ധനായ മോഷ്ടാവും മാത്രമാണെന്നും തെളിയിക്കുവാൻ കുറച്ചു കാലമായി ഈ നാട്ടിൽ നടന്നു വരുന്ന ഏറെക്കുറെ സംഘടിതമായ വ്യർത്ഥയത്നത്തിന്റെ സമാഹൃതരൂപം ഈ പുസ്തകത്തിൽ നിന്നു കിട്ടും. പ്രൊഫ. മുണ്ടശ്ശേരിയും കൂട്ടരും സാഹിത്യ നിരൂപണത്തിന്റെ പഴയ ക്ലബ്ബിൽ കളിച്ചു മുഷിഞ്ഞു വലിച്ചെറിഞ്ഞ ഏതാനും പരുക്കൻ ശീട്ടുകൾ വെച്ചാണ് സുകുമാരന്റെയും കളി-ശ്രീ. കുറുപ്പിൻ്റെ കവിത ഉള്ളൂർ കവിത പോലെയാണ്, ഭാവ ശൂന്യമാണ് പരസ്യമാണ് എന്നൊക്കെ നാലും നാല് കയ്യും താൻ തന്നെ കളിക്കുന്നു എന്നതുകൊണ്ട് എല്ലായിപ്പോഴും തനിക്ക് തന്നെ ജയം ഒരിക്കലും ഒന്നും നഷ്ടപ്പെടാനുമില്ല.

ശ്രീ. കുറുപ്പിന്റെ കവിതയെ കുറിച്ച് ആദരപൂർവ്വം പലതും ചെറുപ്പത്തിൽ പറഞ്ഞുപോയതിനു ഒരു ക്ഷമാപണം കൂടിയാണ് ഇതിലെ ആമുഖം. “അന്നു സാഹിത്യനിരൂപകൻമാരും ഭാഷാദ്ധ്യാപകൻമാരും പഠിപ്പിച്ച പല സംഗതികളും തിരിഞ്ഞു നിന്നു ചിന്തിക്കുമ്പോൾ, വലിയ വലിയ അബദ്ധങ്ങളാണ് എന്നു മനസ്സിലാക്കി”യതിൻ്റെ മൂർത്തഫലമാണത്രേ ഈ ഗ്രന്ഥം.

ലക്ഷ്യപ്രഖ്യാപനവും പശ്ചാത്തലവർണ്ണനവും ചേർന്ന താണ് “റൊമാന്റിസിസത്തിൻ്റെ പശ്ചാത്തലം’ എന്ന ഒന്നാമദ്ധ്യായം. ശങ്കരക്കുറുപ്പ് കവിയല്ലെന്നു സ്ഥാപിക്കുവാൻ വേണ്ടിയെഴുതപ്പെട്ട മറ്റു നിരൂപണഗ്രന്ഥങ്ങളിലെ സിദ്ധാന്താഭാസങ്ങൾ കൊണ്ട് അടിത്തറ പാകാൻ നിയമേന ശ്രമിച്ചുകണ്ടിട്ടുണ്ട്……