പൂരക്കളി

കണ്ണൂർ, കാസർഗോഡ് ജില്ലകളിലെ കാവുകളിൽ മീനമാസത്തിലെ കാർത്തിക നാൾ മുതൽ പൂരം നാൾ വരെ നീളുന്ന ഒമ്പത് ദിവസങ്ങളിലായിട്ടാണ് പൂരക്കളി നടക്കുന്നത്. ഇത് പൂർണ്ണമായും പുരുഷന്മാർ അവതരിപ്പിക്കുന്ന ഒരു കലയാണ്. നിലവിളക്കിന് ചുറ്റും പീഠങ്ങൾ വെച്ച് പൂരക്കളിക്കാർ വട്ടത്തിൽ നിന്ന് നൃത്തം ചെയ്യുന്നു. ഇതിന് പതിനെട്ട് ശൈലികളുണ്ട് (നിറങ്ങൾ). പൂരക്കളിയുടെ മറ്റൊരു വിഭാഗമാണ് ‘മറത്തുകളി’. രണ്ട് സംഘങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ശാസ്ത്രീയമായ സംവാദമാണിത്. വ്യാകരണം, തർക്കശാസ്ത്രം, വേദങ്ങൾ എന്നിവയിലുള്ള പാണ്ഡിത്യം ഇതിൽ മാറ്റുരയ്ക്കപ്പെടുന്നു.

കോൽക്കളി

ഉത്തര മലബാറിലെ ഹിന്ദു, മുസ്ലിം വിഭാഗങ്ങൾക്കിടയിൽ പ്രചാരമുള്ള ഒരു കലാരൂപമാണിത്. വടക്കൻ കേരളത്തിലെ കളരിപ്പയറ്റ് ചുവടുകളുമായി ഇതിന് വലിയ ബന്ധമുണ്ട്. രണ്ടടി നീളമുള്ള മരക്കോലുകൾ കൈകളിലേന്തി വട്ടത്തിൽ നൃത്തം ചെയ്യുന്ന രൂപമാണിത്. സംഘത്തിലെ എല്ലാവരും ഒരേ താളത്തിൽ കോലുകൾ തമ്മിൽ കൂട്ടിയിടിച്ച് ചുവടുകൾ വെക്കുന്നു. കളി മുറുകുന്നതിനനുസരിച്ച് ചുവടുകളുടെ വേഗതയും വർദ്ധിക്കും. വന്ദനക്കളി, വട്ടക്കോൽ, തെറ്റിക്കോൽ തുടങ്ങിയ ഉപവിഭാഗങ്ങൾ ഇതിലുണ്ട്.

യാക്ഷഗാനം

കാസർഗോഡ് ജില്ലയുടെ അതിർത്തി പ്രദേശങ്ങളിൽ (പ്രധാനമായും മഞ്ചേശ്വരം, കുമ്പള ഭാഗങ്ങളിൽ) പ്രചാരമുള്ള ഒരു നൃത്ത-നാടക രൂപമാണിത്. കേരളീയ കലകളും കർണ്ണാടക സംഗീതവും നൃത്തവും ഒത്തുചേരുന്ന ഒരു മിശ്രരൂപമാണിതെന്ന് പറയാം. വർണ്ണാഭമായ കിരീടങ്ങളും (മുടി) ആഭരണങ്ങളും യാക്ഷഗാനത്തിൻ്റെ മുഖമുദ്രയാണ്. തുളു, കന്നഡ ഭാഷകളിലാണ് ഇതിലെ സംഭാഷണങ്ങളും പാട്ടുകളും അധികവും നടക്കുന്നത്. പാവയാക്ഷഗാനവും ഈ പ്രദേശത്ത് നിലവിലുണ്ട്.

ആടിവേടൻ

കർക്കടക മാസത്തിൽ ഉത്തര മലബാറിലെ വീടുകൾ സന്ദർശിക്കുന്ന ഒരു കലാരൂപമാണിത്. മലയൻ സമുദായക്കാരാണ് പ്രധാനമായും വേടൻ വേഷം കെട്ടുന്നത്. പാർവ്വതിയുടെയും ശിവൻ്റെയും കഥകളുമായി ഇതിന് ബന്ധമുണ്ട്. ദുരിതങ്ങൾ ഒഴിവാക്കാനും ഐശ്വര്യം കൊണ്ടുവരാനുമാണ് ഈ വേടൻ വേഷങ്ങൾ നാടുചുറ്റുന്നത്.

ആലമിക്കളി

മലപ്പുറം ജില്ലയിലെ കൊണ്ടോട്ടി ഭാഗങ്ങളിൽ പ്രചാരത്തിലുള്ള സവിശേഷമായ ഒരു നാടൻ കലാരൂപമാണ് ആലമിക്കളി. മുസ്ലിം സമുദായത്തിലെ മുഹറം ആഘോഷങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടാണ് ഈ കലാരൂപം ഉത്ഭവിച്ചതെങ്കിലും ഹിന്ദുക്കളും മുസ്ലിങ്ങളും ഒരുപോലെ ഇതിൽ പങ്കുചേരുന്നു എന്നത് ഇതിന്റെ സാംസ്‌കാരിക പ്രസക്തി വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നു. ശരീരത്തിൽ കരിയും വെളുത്ത പുള്ളികളും അണിഞ്ഞ് തലയിൽ പാളത്തൊപ്പിയും വെച്ചാണ് ഇതിലെ വേഷധാരികളായ ആലമികൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നത്. മുഹറം മാസത്തിലെ ആദ്യ പത്ത് ദിവസങ്ങളിലാണ് സാധാരണയായി ഈ കളി അരങ്ങേറുന്നത്. പ്രത്യേക താളത്തിലുള്ള പാട്ടുകളും ലളിതമായ നൃത്തച്ചുവടുകളും കോർത്തിണക്കിയാണ് ഇത് അവതരിപ്പിക്കാറുള്ളത്.

ഓണപ്പൊട്ടൻ

കടത്തനാടൻ മണ്ണിലെ ഓണാഘോഷങ്ങളുടെ ഒഴിച്ചുകൂടാനാവാത്ത സാന്നിധ്യമാണ് ഓണപ്പൊട്ടൻ. വായ തുറന്ന് സംസാരിക്കാത്ത ‘വാഗ്മിയല്ലാത്ത ദൈവം’ എന്ന സങ്കല്പത്തിലാണ് ഇദ്ദേഹത്തെ ഓണപ്പൊട്ടൻ എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. പ്രധാനമായും കോഴിക്കോട്, കണ്ണൂർ ജില്ലകളിലാണ് ഈ വേഷം കണ്ടുവരുന്നത്. ഉത്രാടം, തിരുവോണം നാളുകളിൽ വീടുകൾ തോറും സന്ദർശിച്ച് ഐശ്വര്യം പകരുക എന്നതാണ് ഓണപ്പൊട്ടന്റെ ദൗത്യം.

​മുഖത്ത് മഞ്ഞളും മനസ്സിലയും തേച്ച്, ചുവന്ന പട്ടുടുത്ത്, തലയിൽ കിരീടം വെച്ച് അതീവ സുന്ദരനായാണ് ഓണപ്പൊട്ടൻ വരുന്നത്. കയ്യിൽ ഒരു ഓണവില്ലും മണിയും കരുതിയിരിക്കും. മണി മുഴക്കി താളാത്മകമായി ചുവടുവെച്ച് നീങ്ങുന്ന ഓണപ്പൊട്ടൻ വീടുകളിൽ എത്തുമ്പോൾ വീട്ടുകാർ ദക്ഷിണയും അരിയും നൽകി സ്വീകരിക്കുന്നു. മലയ സമുദായത്തിൽപ്പെട്ടവരാണ് പരമ്പരാഗതമായി ഈ വേഷം കെട്ടുന്നത്. ഓണപ്പൊട്ടൻ വീടുകളിൽ വരുന്നത് മഹാബലി വരുന്നത് പോലെയാണ് നാട്ടുകാർ വിശ്വസിക്കുന്നത്.

ആലപ്പാട്ട്

ഉത്തര കേരളത്തിലെ, പ്രത്യേകിച്ച് കണ്ണൂർ, കാസർഗോഡ് ജില്ലകളിലെ പാണർ, പനിയർ സമുദായങ്ങൾക്കിടയിൽ പ്രചാരത്തിലുള്ള സവിശേഷമായ ഒരു അനുഷ്ഠാന ഗാനരൂപമാണ് ആലപ്പാട്ട്. കൃഷിയുമായും തെയ്യവുമായും അഭേദ്യമായ ബന്ധമുള്ള ഈ പാട്ടുകൾ വീടുകൾ തോറും കയറി അവതരിപ്പിക്കാറുണ്ട്.

​കോതാമൂരിയാട്ടം പോലുള്ള തെയ്യങ്ങളുമായി ചേർന്ന് പാടുന്ന ഈ ഗാനങ്ങളിൽ ഐശ്വര്യത്തിൻ്റെയും സമൃദ്ധിയുടെയും സങ്കല്പങ്ങളാണ് നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നത്. കൃഷിപാട്ടുകളുടെ ഗണത്തിൽപ്പെടുത്താവുന്ന ആലപ്പാട്ടുകൾ പഴയകാല കാർഷിക സംസ്കാരത്തിൻ്റെയും അക്കാലത്തെ ജനജീവിതത്തിൻ്റെയും നേർക്കാഴ്ചകൾ നൽകുന്നവയാണ്. അനുഷ്ഠാനപരമായ പ്രാധാന്യമുള്ളതുകൊണ്ട് തന്നെ ഓരോ വീടിനും ഐശ്വര്യം ലഭിക്കാനാണ് ഈ ഗാനങ്ങൾ ആലപിക്കപ്പെടുന്നത്.

തുയിലുണർത്തുപാട്ട്

ചിങ്ങമാസത്തിലെ കറുത്തവാവ് കഴിഞ്ഞ് വീടുകളിൽ ഐശ്വര്യം എത്തിക്കുന്നതിനായി പാണ സമുദായക്കാർ അവതരിപ്പിക്കുന്ന സവിശേഷമായ ഒരു അനുഷ്ഠാനമാണിത്. തിരുവോണത്തിന് മുൻപുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ രാത്രികാലങ്ങളിലാണ് പ്രധാനമായും തുയിലുണർത്തുപാട്ടുകാർ വീടുകളിൽ എത്തുന്നത്.

​തുടി കൊട്ടി പാടുന്ന ഈ പാട്ടുകൾ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ഐശ്വര്യദേവതയെ (ശ്രീഭഗവതിയെ) ഉണർത്തി വീടുകളിലേക്ക് ആനയിക്കുന്നു എന്നാണ് സങ്കല്പം. അതുകൊണ്ടാണ് ഇതിന് ‘തുയിലുണർത്തുക’ (ഉറക്കം ഉണർത്തുക) എന്ന പേര് വന്നത്. വടക്കൻ കേരളത്തിൽ ഇതിനെ രാപ്പാട്ട് എന്നും ചീപോതിപ്പാട്ട് (ശ്രീഭഗവതിപ്പാട്ട്) എന്നും വിളിക്കാറുണ്ട്. ദാരിദ്ര്യവും ദുരിതവും അകറ്റി സമൃദ്ധി കൊണ്ടുവരുന്ന ഈ പാട്ടുകാരെ ദക്ഷിണ നൽകിയാണ് വീട്ടുകാർ സ്വീകരിക്കുന്നത്.

വയനാട്, കോഴിക്കോട്, മലപ്പുറം

ഈ മലബാർ ജില്ലകൾ കേരളത്തിലെ മുസ്ലിം സാംസ്കാരിക പൈതൃകത്തിൻ്റെയും ഗോത്രവർഗ്ഗ കലകളുടെയും വലിയൊരു കേന്ദ്രമാണ്.

മലപ്പുറം, കോഴിക്കോട് ജില്ലകളിൽ മുസ്ലിം സമുദായത്തിനിടയിൽ നിരവധി കലാരൂപങ്ങൾ നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട്. ഇവയിൽ പലതും അറബ് സംസ്കാരവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടവയാണ്. എന്നാൽ ഇന്ന് എല്ലാ വിഭാഗം ജനങ്ങളും നിർമ്മാണത്തിലും കാഴ്ചയിലും ഉൾച്ചേർന്നിരിക്കുന്നു

ഒപ്പന:

മുസ്ലിം വിവാഹവേളകളിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന ഏറ്റവും ജനപ്രിയമായ കലാരൂപമാണിത്. പത്തോ പതിനഞ്ചോ പേർ അടങ്ങുന്ന സംഘം മണവാട്ടിയെ നടുവിലിരുത്തി കൈകൊട്ടി താളത്തിൽ പാടി നൃത്തം ചെയ്യുന്നു. പാട്ടിൻ്റെ താളം മുറുകുന്നതിനനുസരിച്ച് മണവാട്ടിയുടെ ചുറ്റുമുള്ള നൃത്തത്തിൻ്റെ വേഗതയും കൂടുന്നു. മലപ്പുറം ജില്ലയാണ് ഒപ്പനയുടെ പ്രധാന കേന്ദ്രം.

ദഫ് മുട്ട്:

ദഫ് എന്ന പേരുള്ള തുകൽ വാദ്യം ഉപയോഗിച്ചുള്ള സംഘനൃത്തമാണിത്. പള്ളിപ്പെരുന്നാളുകളിലും ആഘോഷങ്ങളിലും മുസ്ലിം യുവാക്കൾ ഇത് അവതരിപ്പിക്കുന്നു. അറബിക് പാട്ടുകളുടെ അകമ്പടിയോടെയുള്ള ഈ ചടുലമായ നൃത്തം ഏറെ ആകർഷകമാണ്.

അറബന മുട്ട്:

ദഫിനോട് സാമ്യമുള്ളതും എന്നാൽ കുറച്ചുകൂടി വലുപ്പമുള്ളതുമായ ഉപകരണമാണ് അറബന. റിഫായി റാതീബ് എന്ന അനുഷ്ഠാനത്തിൻ്റെ ഭാഗമായാണ് പഴയകാലത്ത് ഇത് അവതരിപ്പിച്ചിരുന്നത്.

ഗദ്ദിക:

വയനാട്ടിലെ ആദിവാസി ഗോത്രങ്ങളായ പണിയർ, അടിയർ, കുറിച്യർ തുടങ്ങിയവർക്ക് അതിപുരാതനമായ നിരവധി കലകളുണ്ട്. ഇവ പലതും അവരുടെ കാർഷിക ജീവിതത്തോടും വേട്ടയാടൽ പാരമ്പര്യത്തോടും ബന്ധപ്പെട്ടതാണ്.

അടിയ വിഭാഗത്തിലെ മൂപ്പൻമാർ (ഗദ്ദികക്കാർ) നടത്തുന്ന രോഗശാന്തി അനുഷ്ഠാനമാണിത്. മന്ത്രവാദം, പാട്ട്, നൃത്തം എന്നിവ ഇതിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഗ്രാമത്തിൽ രോഗങ്ങളോ ദുരിതങ്ങളോ പടരുമ്പോൾ വനദേവതമാരെ പ്രീതിപ്പെടുത്താനാണ് ഗദ്ദിക നടത്തുന്നത്.

വട്ടക്കളി:

പണിയ സമുദായത്തിലെ പുരുഷന്മാർ സംഘമായി വട്ടത്തിൽ നിന്ന് പാടി നൃത്തം ചെയ്യുന്ന രൂപമാണിത്. തുടി എന്ന ചെറിയ ചെണ്ടയാണ് ഇതിന് അകമ്പടി നൽകുന്നത്.

നെല്ലുകുത്തുപാട്ട്:

കുറിച്യ സമുദായത്തിലെ സ്ത്രീകൾ നെല്ല് കുത്തുമ്പോൾ പാടുന്ന താളാത്മകമായ പാട്ടുകളാണിത്. അവരുടെ അധ്വാനഭാരം കുറയ്ക്കാൻ ഈ പാട്ടുകൾ സഹായിക്കുന്നു.

മങ്കളി:

മാനിൻ്റെ ചലനങ്ങളെ അനുകരിച്ചുകൊണ്ട് ഗോത്രവർഗ്ഗക്കാർ നടത്തുന്ന നൃത്തമാണിത്. വേട്ടയാടൽ ഒരു പ്രധാന ഉപജീവനമായിരുന്ന കാലത്തെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തുന്നതാണ് ഈ കല.

തിറയാട്ടം

കോഴിക്കോട്, മലപ്പുറം ജില്ലകളിലെ കാവുകളിൽ മകരമാസം മുതൽ മേടമാസം വരെ നടക്കുന്ന വലിയൊരു അനുഷ്ഠാന നൃത്തമാണിത്. തെയ്യത്തോട് വേഷവിധാനങ്ങളിൽ സാമ്യമുണ്ടെങ്കിലും ചടങ്ങുകളിൽ വലിയ വ്യത്യാസമുണ്ട്.

 കളരിപ്പയറ്റ്:

വടക്കൻ പാട്ടുകളിലെ വീരഗാഥകളുറങ്ങുന്ന കടത്തനാട് കളരിപ്പയറ്റിന്റെ ഈറ്റില്ലമായി അറിയപ്പെടുന്നു. വടകരയും പരിസരപ്രദേശങ്ങളും കേന്ദ്രീകരിച്ച് വളർന്നുവന്ന ഈ കായികാഭ്യാസ പാരമ്പര്യം കേരളത്തിന്റെ തനിമയാർന്ന ആയോധനകലയാണ്. ശാരീരികക്ഷമതയ്ക്കും ആത്മസംയമനത്തിനും ഊന്നൽ നൽകുന്ന കളരിയിലെ ചുവടുകളും അടവുകളും കേരളീയ കലകളെ വലിയതോതിൽ സ്വാധീനിച്ചിട്ടുണ്ട്.

​പ്രധാനമായും കഥകളി, ചവിട്ടുനാടകം എന്നീ കലാരൂപങ്ങളിലെ അംഗചലനങ്ങളിലും പാദവിന്യാസങ്ങളിലും കളരിപ്പയറ്റിന്റെ പ്രകടമായ സ്വാധീനം കാണാം. കഥകളിയിലെ വേഷങ്ങൾ ചെയ്യുന്ന കലാകാരന്മാരുടെ ശരീര വഴക്കത്തിനായി നൽകുന്ന ‘ഉഴിച്ചിൽ’ കളരി ചികിത്സയുമായി ഏറെ ബന്ധപ്പെട്ടതാണ്. ചവിട്ടുനാടകത്തിലെ കരുത്തുറ്റ ചുവടുകളും അടവുകളും ഈ ആയോധനകലയുടെ കരുത്തിനെയാണ് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്.

ഇരട്ടപ്പന്തി മേളം:

കോഴിക്കോട് ജില്ലയിലെ കൊയിലാണ്ടിയിലുള്ള പ്രസിദ്ധമായ പിഷാരികാവ് ക്ഷേത്രത്തിൽ മാത്രം കണ്ടുവരുന്ന സവിശേഷവും അപൂർവ്വവുമായ ഒരു വാദ്യവിരുന്നാണ് ഇരട്ടപ്പന്തി മേളം. സാധാരണ ക്ഷേത്രമേളങ്ങളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി, മേളപ്രമാണിമാരുടെ നേതൃത്വത്തിൽ രണ്ട് പ്രത്യേക സംഘങ്ങളായി (രണ്ട് പന്തികളിലായി) കലാകാരന്മാർ അണിനിരന്നാണ് ഇത് അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. ചെണ്ട, ഇലത്താളം, കൊമ്പ്, കുഴൽ തുടങ്ങിയ പരമ്പരാഗത വാദ്യോപകരണങ്ങൾ ഒരേ താളത്തിൽ രണ്ട് വശങ്ങളിലായി മുഴങ്ങുന്നത് ഭക്തർക്കും ആസ്വാദകർക്കും ഒരുപോലെ ദൃശ്യ-ശ്രാവ്യ വിരുന്നൊരുക്കുന്നു.

​പിഷാരികാവിലെ പ്രസിദ്ധമായ കാളിയാട്ട മഹോത്സവത്തോടനുബന്ധിച്ചാണ് ഈ മേളം പ്രധാനമായും അരങ്ങേറുന്നത്. ജില്ലയുടെ തനതായ സാംസ്‌കാരിക പൈതൃകത്തെ വിളിച്ചോതുന്ന ഈ വാദ്യകല മലബാർ മേഖലയിലെ ക്ഷേത്രാചാരങ്ങളുമായി അഗാധമായി ബന്ധപ്പെട്ടു കിടക്കുന്നു. ഒരേസമയം രണ്ട് വരികളിലായി വാദ്യക്കാർ അണിനിരക്കുന്നതിലെ താളപ്പൊരുത്തം ഈ മേളത്തെ മറ്റ് വാദ്യരൂപങ്ങളിൽ നിന്ന് വേറിട്ടുനിർത്തുന്നു.

ചാത്തൻ കളി:

മലപ്പുറം ജില്ലയിലെ പൊന്നാനി, തിരൂർ തുടങ്ങിയ പ്രദേശങ്ങളിൽ പ്രചാരത്തിലുള്ള സവിശേഷമായ ഒരു നാടൻ കലാരൂപമാണ് ചാത്തൻ കളി. വിചിത്രമായ വേഷവിധാനങ്ങളും തനതായ ചെണ്ടമേളവും ഈ കലാരൂപത്തിന്റെ മുഖ്യ ആകർഷണങ്ങളാണ്. പ്രാദേശികമായ ഐതിഹ്യങ്ങളുമായും അനുഷ്ഠാനങ്ങളുമായും ആഴത്തിൽ ബന്ധപ്പെട്ടുകിടക്കുന്ന ഈ കല മലബാർ മേഖലയിലെ നാടോടി പൈതൃകത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്.

​പ്രത്യേക താളത്തിലുള്ള വാദ്യമേളങ്ങൾക്കൊപ്പം അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന ചാത്തൻ കളിയിലെ വേഷങ്ങൾ കാണികളിൽ ഭയവും കൗതുകവും ഒരുപോലെ ഉണർത്തുന്നവയാണ്. സാമൂഹികമായ ഒത്തുചേരലുകളിലും ഉത്സവപ്പറമ്പുകളിലും അരങ്ങേറുന്ന ഈ കലാരൂപം ഇന്നും ആ പ്രദേശത്തിന്റെ സാംസ്‌കാരിക സ്വത്വമായി നിലനിൽക്കുന്നു.

ഐവർ കളി:

പാണ്ഡവരുടെ വനവാസകാലത്തെയും അവരുടെ ജീവിതത്തിലെ പ്രധാന സന്ദർഭങ്ങളെയും ആസ്പദമാക്കി വള്ളുവനാടൻ പ്രദേശങ്ങളിൽ, പ്രത്യേകിച്ച് മലപ്പുറം, പാലക്കാട് ജില്ലകളിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്ന സവിശേഷമായ ഒരു കലാരൂപമാണ് ഐവർ കളി. പഞ്ചപാണ്ഡവരെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന അഞ്ച് പേർ വട്ടത്തിൽ ചുവടുവെച്ച് കളിക്കുന്നതിനാലാണ് ഇതിന് ഈ പേര് ലഭിച്ചത്. ദേവീക്ഷേത്രങ്ങളിലെ ഉത്സവങ്ങളോടും താലപ്പൊലിയോടും അനുബന്ധിച്ചാണ് സാധാരണയായി ഈ കല അരങ്ങേറുന്നത്. നിലവിളക്കിന് ചുറ്റും നിന്ന് പ്രത്യേക താളത്തിലുള്ള പാട്ടുകൾക്കൊപ്പം കൈകൊട്ടി ചുവടുവെച്ചാണ് ഇത് അവതരിപ്പിക്കാറുള്ളത്. കളിക്കാർ ഒരേ വേഷം ധരിക്കുകയും കൈകളിൽ ചെറിയ വടികൾ ഉപയോഗിച്ച് താളം പിടിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന രീതിയും ഇതിനുണ്ട്. വള്ളുവനാടൻ ഗ്രാമങ്ങളിലെ പാരമ്പര്യവും പുരാണകഥകളും കോർത്തിണക്കിയ ഈ നാടൻ കല ഇന്നും സജീവമായി നിലനിൽക്കുന്നു

അക്കമ്മപ്പാട്ട്

സമുന്തൻ നമ്പിയാർ സമുദായത്തിലെ സ്ത്രീകൾ (അക്കമ്മമാർ) അവതരിപ്പിക്കുന്ന സവിശേഷമായ ഒരു അനുഷ്ഠാന കലയാണിത്. പ്രധാനമായും വിവാഹം പോലുള്ള മംഗളകരമായ അവസരങ്ങളിലാണ് ഈ ഗാനങ്ങൾ ആലപിക്കപ്പെടുന്നത്. പഴയകാലത്തെ കുടുംബബന്ധങ്ങളും ആചാരങ്ങളും ഈ പാട്ടുകളിൽ പ്രതിഫലിക്കുന്നു.

​സ്ത്രീകൾ കൂട്ടമായി ചേർന്ന് പാടുന്ന ഈ ഗാനങ്ങളിലെ പ്രമേയം പ്രധാനമായും പുരാണ കഥകളാണ്. രാമായണം, മഹാഭാരതം തുടങ്ങിയ ഇതിഹാസങ്ങളിലെ സന്ദർഭങ്ങൾ ലളിതമായ വരികളിലൂടെ ഇവർ അവതരിപ്പിക്കുന്നു. കുടുംബത്തിലെ ഐശ്വര്യത്തിനും മംഗളത്തിനുമായി പാടുന്ന ഈ കലാരൂപം വടക്കൻ മലബാറിലെ സമുദായ സംസ്‌കാരത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്.

അരവു പാട്ട്

 മലബാർ മേഖലയിലെ തീയ്യർ, പുലയർ തുടങ്ങിയ സമുദായങ്ങൾക്കിടയിൽ നിലനിന്നിരുന്ന സവിശേഷമായ ഒരു തൊഴിൽ പാട്ടാണ് അരവുപാട്ട്. വിവാഹ ആഘോഷങ്ങളുടെ ഭാഗമായി വീടുകളിൽ ഒത്തുചേരുന്ന സ്ത്രീകൾ അമ്മിക്കല്ലിൽ മഞ്ഞളും മസാലകളും മറ്റും അരയ്ക്കുമ്പോൾ പാടിയിരുന്ന പാട്ടുകളാണിത്.

​മടുപ്പില്ലാതെ ജോലി ചെയ്യുന്നതിനും ചടങ്ങിന് ഒരു ആഘോഷപ്പൊലിമ നൽകുന്നതിനുമാണ് ഈ പാട്ടുകൾ ആലപിച്ചിരുന്നത്. വിവാഹത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സങ്കല്പങ്ങളും ഹാസ്യരസമുള്ള വരികളും ഈ പാട്ടുകളിൽ ധാരാളമായി കാണാം. യന്ത്രങ്ങൾ വരുന്നതിനും മുൻപുള്ള സജീവമായ ഒരു കാർഷിക-വിവാഹ സംസ്കാരത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു ഈ ഗാനങ്ങൾ.

വയനാടൻ കുളവനി തെയ്യം:

വയനാട്ടിലെ ഭൂപ്രകൃതിക്കും അവിടുത്തെ സവിശേഷമായ കാർഷിക സംസ്കാരത്തിനും അനുയോജ്യമായ മാറ്റങ്ങളോടെ അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു അപൂർവ്വ തെയ്യരൂപമാണ് വയനാടൻ കുളവനി. വടക്കൻ മലബാറിലെ തെയ്യങ്ങളുടെ പൊതുവായ സ്വാധീനം ഇതിൽ കാണാമെങ്കിലും വയനാട്ടിലെ ഗോത്രവർഗ്ഗ പാരമ്പര്യങ്ങളും മലദൈവ സങ്കൽപ്പങ്ങളും ഈ തെയ്യത്തെ വേറിട്ടുനിർത്തുന്നു. വേട്ടക്കാരന്റെ വേഷം ധരിച്ച് അമ്പും വില്ലുമായി എത്തുന്ന കുളവനി തെയ്യം മലയരയ സമുദായക്കാരാണ് പ്രധാനമായും കെട്ടിയാടുന്നത്. കൃഷിനാശങ്ങളിൽ നിന്നും വന്യമൃഗങ്ങളുടെ ശല്യത്തിൽ നിന്നും തങ്ങളെ കാത്തുരക്ഷിക്കാനായി മലദൈവങ്ങളെ പ്രീണിപ്പിക്കുക എന്നതാണ് ഈ അനുഷ്ഠാനത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം. വയനാടൻ കാടുകളിലെ വന്യതയും പ്രകൃതിയുമായുള്ള മനുഷ്യന്റെ ആത്മബന്ധവും ഈ കലാരൂപത്തിന്റെ വേഷവിധാനങ്ങളിലും ചുവടുകളിലും പ്രകടമാണ്. വടക്കൻ കേരളത്തിലെ മറ്റ് തെയ്യങ്ങളേക്കാൾ ലളിതമായ അലങ്കാരങ്ങളും എന്നാൽ കരുത്തുറ്റ ആയോധന ചുവടുകളുമാണ് വയനാടൻ കുളവനി തെയ്യത്തിന്റെ സവിശേഷത

പാലക്കാട്, തൃശൂർ

കേരളത്തിൻ്റെ സാംസ്കാരിക തലസ്ഥാനമായ തൃശൂരും ധാന്യപ്പുരയായ പാലക്കാടും കലകളുടെ വലിയൊരു ഖനിയാണ്. വള്ളുവനാടൻ ശൈലിയും ക്ഷേത്രകലകളും ഈ ജില്ലകളിലെ ഓരോ ഗ്രാമത്തിലും അലിഞ്ഞുചേർന്നിരിക്കുന്നു.

പൂതനും തിറയും

പാലക്കാട്, തൃശൂർ ജില്ലകളിലെ പൂരങ്ങളോടും വേലകളോടും അനുബന്ധിച്ച് കാണുന്ന മനോഹരമായ ഒരു ദൃശ്യവിസ്മയമാണിത്. വണ്ണാൻ, പെരുമണ്ണാൻ സമുദായക്കാരാണ് പ്രധാനമായും ഇത് അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. ശിവൻ്റെ ഭൂതഗണമായ പൂതനും ഭദ്രകാളിയായി തിറയുമാണ് സങ്കല്പം. മരത്തിൽ നിർമ്മിച്ച വലിയ കിരീടവും മുഖംമൂടിയും കിലുങ്ങുന്ന ആടയാഭരണങ്ങളും പൂതൻ്റെ പ്രത്യേകതയാണ്. ഇവർ വീടുവീടാന്തരം കയറി ഭക്തരെ അനുഗ്രഹിക്കുന്ന പതിവുമുണ്ട്. തുടിയും പറയുമാണ് ഇതിന് അകമ്പടി നൽകുന്ന വാദ്യങ്ങൾ.

കന്യർക്കളി

പാലക്കാട് ജില്ലയിലെ തറവാടുകളിലും ഗ്രാമങ്ങളിലും കൊണ്ടാടപ്പെടുന്ന ഒരു പ്രധാന കാർഷിക-യുദ്ധ നൃത്തമാണിത്. കൊങ്ങനാട് ആക്രമണങ്ങളെ പ്രതിരോധിക്കാനുള്ള യുദ്ധപരിശീലനത്തിൻ്റെ ഭാഗമായാണ് ഇത് ഉത്ഭവിച്ചതെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു. നാല് ദിവസങ്ങളിലായി നടക്കുന്ന ഈ കളിയിൽ ഹാസ്യവും കളരിമുറകളും സമന്വയിക്കുന്നു. ഇതിന് ‘ദേശത്തുകളി’ എന്നും പേരുണ്ട്. നായർ സമുദായത്തിനിടയിലാണ് ഇതിന് വലിയ പ്രാധാന്യമുള്ളത്.

തോൽപ്പാവക്കൂത്ത്

പാലക്കാട് ജില്ലയിലെ ഭദ്രകാളി ക്ഷേത്രങ്ങളിലെ കൂത്തുമാടങ്ങളിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന നിഴൽ നാടകമാണിത്. മൃഗത്തോലുകളിൽ വെട്ടിയുണ്ടാക്കിയ പാവകളെ തുണിത്തിരശ്ശീലയ്ക്ക് പിന്നിൽ വിറകുവിളക്കിൻ്റെ വെളിച്ചത്തിൽ ചലിപ്പിച്ചാണ് കഥ പറയുന്നത്. കമ്പരാമായണമാണ് ഇതിന് കഥാതന്തുവായി സ്വീകരിക്കുന്നത്. രാമ-രാവണ യുദ്ധം കാളി കണ്ടുനിൽക്കുന്നു എന്ന സങ്കല്പത്തിലാണ് ഇത് അവതരിപ്പിക്കുന്നത്.

കുമ്മാട്ടിക്കളി

തൃശൂർ ജില്ലയിൽ ഓണക്കാലത്ത് ഭഗവതി ക്ഷേത്രങ്ങളുടെ പരിസരത്ത് അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു കലാരൂപമാണിത്. പുല്ല് ദേഹത്ത് കെട്ടി മുഖംമൂടി ധരിച്ചാണ് കുമ്മാട്ടികൾ വരുന്നത്. കുട്ടികളെ രസിപ്പിക്കാനും ആവേശം പകരാനും കുമ്മാട്ടികൾക്ക് പ്രത്യേക കഴിവുണ്ട്. തൃശൂരിലെ കിഴക്കുംപാട്ടുകരയിലെ കുമ്മാട്ടിക്കളി പ്രശസ്തമാണ്.

മണ്ണാൻ കൂത്ത്

തൃശൂർ, പാലക്കാട് ജില്ലകളിലെ മണ്ണാൻ സമുദായക്കാർ അവതരിപ്പിക്കുന്ന നാടൻ കൂത്താണിത്. സതിയുടെ കഥയും മറ്റും ഇതിൽ നാടക രൂപത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നു. ലളിതമായ ചമയങ്ങളും തമാശ നിറഞ്ഞ സംഭാഷണങ്ങളുമാണ് ഇതിൻ്റെ പ്രത്യേകത.

ചവിട്ടു കളി

പാലക്കാട് ജില്ലയിലെ ചെറുമ സമുദായത്തിനിടയിൽ പ്രചാരമുള്ള ഒരു കലയാണിത്. പത്തോ ഇരുപതോ പേർ വട്ടത്തിൽ നിന്ന് പാടി പാദങ്ങൾ നിലത്ത് ശക്തിയായി ചവിട്ടി നൃത്തം ചെയ്യുന്നു. പുരുഷന്മാർ കളിക്കുന്നതിനെ ആൺകളി എന്നും സ്ത്രീകൾ കളിക്കുന്നതിനെ പെൺകളി എന്നും വിളിക്കുന്നു.

കണ്യാര് കളി:

പാലക്കാട് ജില്ലയിലെ ആലത്തൂർ, ചിറ്റൂർ പ്രദേശങ്ങളിൽ സവിശേഷമായി പ്രചാരത്തിലുള്ള അപൂർവ്വമായ ഒരു അനുഷ്ഠാന കലാരൂപമാണ് കണ്യാര് കളി. നായർ സമുദായത്തിന്റെ പഴയകാല യുദ്ധതന്ത്രങ്ങളിൽ നിന്നും ആയോധനമുറകളിൽ നിന്നുമാണ് ഈ കല വികാസം പ്രാപിച്ചതെന്ന് ചരിത്രപരമായി കരുതപ്പെടുന്നു. കായികാഭ്യാസവും താളാത്മകമായ നൃത്തവും പാട്ടും ഒത്തുചേരുന്ന ഈ പ്രകടനം വടക്കൻ കളരിപ്പയറ്റിലെ ചുവടുകളോട് ഏറെ സാമ്യമുള്ളതാണ്. സാധാരണയായി വിഷുവിനോട് അനുബന്ധിച്ചുള്ള ദിവസങ്ങളിലാണ് ഭഗവതി ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ ഈ കളി അരങ്ങേറുന്നത്.

​കളിക്കാർ വട്ടത്തിൽ ചുവടുവെച്ച് പാട്ടുകൾക്കൊപ്പം ദ്രുതഗതിയിലുള്ള ചലനങ്ങൾ നടത്തുന്നത് കാണികളിൽ ആവേശം നിറയ്ക്കുന്ന കാഴ്ചയാണ്. ഇതിന്റെ വേഷവിധാനങ്ങളും വാദ്യമേളങ്ങളും വള്ളുവനാടൻ സാംസ്‌കാരിക തനിമയെ വിളിച്ചോതുന്നവയാണ്. യുദ്ധസ്മരണകളും ഭക്തിയും ഒരുപോലെ ഒത്തുചേരുന്ന ഈ കലാരൂപം ഇന്നും പാലക്കാടൻ ഗ്രാമങ്ങളിൽ തനിമയോടെ നിലനിൽക്കുന്നു.

ഓട്ടൻതുള്ളൽ:

മലയാളക്കരയുടെ ജനകീയ കലയായ ഓട്ടൻതുള്ളൽ, തുള്ളൽത്രയത്തിന് രൂപം നൽകിയ മഹാകവി കുഞ്ചൻ നമ്പ്യാരുടെ വിപ്ലവാത്മകമായ ചിന്തകളിൽ നിന്നാണ് പിറവിയെടുത്തത്. നമ്പ്യാരുടെ ജന്മദേശമായ കിള്ളിമംഗലവും അദ്ദേഹം തന്റെ കലാജീവിതം ചെലവഴിച്ച ലക്കിടിയും പാലക്കാട് ജില്ലയുടെ സാംസ്‌കാരിക ഭൂപടത്തിലെ പ്രധാന അടയാളങ്ങളാണ്. പുരാണ കഥകളെ സമകാലിക സംഭവങ്ങളുമായി കോർത്തിണക്കി അവതരിപ്പിക്കുന്ന ഈ കലാരൂപം, പാമരനും പണ്ഡിതനും ഒരേപോലെ ആസ്വദിക്കാവുന്ന ലളിതമായ ഭാഷാശൈലിയാണ് പിന്തുടരുന്നത്.

​സാമൂഹിക തിന്മകളെയും അനീതികളെയും ഹാസ്യത്തിലൂടെയും മൂർച്ചയേറിയ പരിഹാസത്തിലൂടെയും ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു എന്നതാണ് ഓട്ടൻതുള്ളലിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രത്യേകത. വർണ്ണാഭമായ വേഷവിധാനവും മുഖത്തെ പച്ചത്തേപ്പും താളാത്മകമായ ചുവടുകളും തുള്ളലിനെ ആകർഷകമാക്കുന്നു. അധികാരവർഗ്ഗത്തിന്റെ പൊള്ളത്തരങ്ങളെ സാധാരണക്കാരന്റെ ഭാഷയിൽ വിമർശിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു എന്നതാണ് കുഞ്ചൻ നമ്പ്യാർ ഈ കലാരൂപത്തിലൂടെ നിർവഹിച്ച വലിയ ദൗത്യം. ഇന്നും കേരളത്തിലെ വേദികളിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ജനപ്രീതിയുള്ള ഒരു നാടൻ കലയായി ഓട്ടൻതുള്ളൽ നിലനിൽക്കുന്നു.

കൃഷ്ണനാട്ടം:

ഗുരുവായൂർ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ തനതായ അനുഷ്ഠാന കലാരൂപമാണ് കൃഷ്ണനാട്ടം. സാമൂതിരി രാജാവായിരുന്ന മാനവേദൻ രാജാവ് രചിച്ച ‘കൃഷ്ണഗീതി’യെ ആസ്പദമാക്കിയാണ് ഈ കലാരൂപം നിലവിൽ വന്നത്. കൃഷ്ണന്റെ ജനനം മുതൽ സ്വർഗ്ഗാരോഹണം വരെയുള്ള കഥാസന്ദർഭങ്ങളെ എട്ട് ദിവസങ്ങളിലായി അവതരിപ്പിക്കുന്ന എട്ട് നാടകങ്ങളാണ് ഇതിൽ ഉൾപ്പെടുന്നത്. അവതാര ദശകം മുതൽ സ്വർഗ്ഗാരോഹണ ദശകം വരെയുള്ള ഈ എട്ടു ഭാഗങ്ങൾ കൃഷ്ണന്റെ ജീവിതത്തിലെ വിവിധ ഘട്ടങ്ങളെ ദൃശ്യവൽക്കരിക്കുന്നു.

​കഥകളിയുടെ വികാസത്തിൽ കൃഷ്ണനാട്ടം വലിയ സ്വാധീനം ചെലുത്തിയിട്ടുണ്ട്, അതിനാൽ തന്നെ ഇത് കഥകളിയുടെ മുൻഗാമിയായാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. കൃഷ്ണനാട്ടത്തിലെ വേഷവിധാനങ്ങൾ, മുഖത്തെ തേപ്പ്, കിരീടങ്ങൾ എന്നിവയിൽ പലതും പിൽക്കാലത്ത് കഥകളി പരിഷ്കരിച്ചെടുക്കുകയായിരുന്നു. ഭക്തിയും കലയും ഒത്തുചേരുന്ന ഈ രൂപം ഗുരുവായൂർ ക്ഷേത്രത്തിൽ വഴിപാടായി മാത്രമാണ് പ്രധാനമായും അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത്. കഥകളിയിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി കൃഷ്ണനാട്ടത്തിൽ കഥാപാത്രങ്ങൾ പാടില്ല, പകരം പിന്നണി ഗായകർ പാടുന്നതിനനുസരിച്ച് മുദ്രകളിലൂടെയും ചുവടുകളിലൂടെയും അഭിനയിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.

പഞ്ചവാദ്യം:

കേരളത്തിന്റെ വാദ്യകലകളിൽ അതീവ പ്രാധാന്യമുള്ള പഞ്ചവാദ്യം തിമില, മദ്ദളം, ഇലത്താളം, കൊമ്പ്, ഇടയ്ക്ക എന്നീ അഞ്ച് വാദ്യോപകരണങ്ങളുടെ മനോഹരമായ ഒരു സമന്വയമാണ്. അക്ഷരക്കൂട്ടുകൾ പോലെ കൃത്യമായ താളക്രമം പാലിക്കുന്ന ഈ വാദ്യവിരുന്ന് തൃശൂർ പൂരത്തിന്റെ സാംസ്‌കാരിക പ്രൗഢി വിളിച്ചോതുന്ന അവിഭാജ്യ ഘടകമാണ്. മധ്യകേരളത്തിലെ ക്ഷേത്രോത്സവങ്ങളിൽ പ്രധാനമായ പഞ്ചവാദ്യം, അതിന്റെ പടിപടിയായുള്ള താള വർദ്ധനവിലൂടെ (കാലം മാറുന്നതിലൂടെ) ആസ്വാദകരെ ആവേശത്തിന്റെ കൊടുമുടിയിൽ എത്തിക്കുന്നു.

​പ്രസിദ്ധമായ മഠത്തിൽ വരവ് പഞ്ചവാദ്യം തൃശൂർ പൂരത്തിലെ ഏറ്റവും ആകർഷകമായ ദൃശ്യങ്ങളിലൊന്നാണ്. ഏകതാളം മുതൽ മുറിക്കൈകൾ വരെയുള്ള വിവിധ ഘട്ടങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോകുന്ന ഈ വാദ്യരൂപം ലോകപ്രശസ്തമാണ്. തിമിലയും മദ്ദളവും താളത്തിന്റെ അടിത്തറയിടുമ്പോൾ ഇലത്താളവും കൊമ്പും ഇടയ്ക്കയും അതിന് ശാരീരികമായ പൂർണ്ണതയും മാധുര്യവും നൽകുന്നു. കേരളീയ വാദ്യകലയുടെ ഗാംഭീര്യവും അച്ചടക്കവും ഒരേപോലെ ഒത്തുചേരുന്ന ഈ കലാരൂപം ഇന്നും ആഗോളതലത്തിൽ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടുന്നു.

ചിമ്മാനക്കളി

പാലക്കാട്, തൃശൂർ ജില്ലകളിലെ കാർഷിക സംസ്കാരവുമായി ആഴത്തിൽ ബന്ധപ്പെട്ട ഒരു വിനോദ കലാരൂപമാണ് ചിമ്മാനക്കളി. പ്രധാനമായും കൊയ്ത്തു കഴിഞ്ഞ പാടങ്ങളിൽ പാണ സമുദായക്കാരാണ് ഇത് അവതരിപ്പിക്കാറുള്ളത്. കളിയാട്ടം എന്നും ഇതിന് പേരുണ്ട്.

​ഹാസ്യത്തിനും സാമൂഹിക വിമർശനത്തിനും വലിയ പ്രാധാന്യമുള്ള ഈ കലാരൂപം സംഭാഷണങ്ങളിലൂടെയും പാട്ടുകളിലൂടെയുമാണ് വികസിക്കുന്നത്. ഇതിലെ വേഷവിധാനങ്ങൾക്കും ചലനങ്ങൾക്കും പടയണിയിലെ കോലങ്ങളോട് നേരിയ സാമ്യമുണ്ട്. ജന്മി-കുടിയാൻ ബന്ധങ്ങളും സാധാരണക്കാരുടെ ജീവിതപ്രശ്നങ്ങളും പരിഹാസരൂപേണ ഇതിൽ അവതരിപ്പിക്കാറുണ്ട്. ഗ്രാമീണ ജനതയുടെ വിനോദോപാധി എന്നതിലുപരി അക്കാലത്തെ സാമൂഹിക വ്യവസ്ഥിതിയുടെ കണ്ണാടി കൂടിയായിരുന്നു ചിമ്മാനക്കളി.

ബ്രാഹ്മണിപ്പാട്ട്

കേരളത്തിലെ ഭദ്രകാളി ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ അനുഷ്ഠാനപരമായി പാടിവരുന്ന ഒരു സവിശേഷ ഗാനരൂപമാണ് ബ്രാഹ്മണിപ്പാട്ട്. നമ്പീശൻ സമുദായത്തിലെ സ്ത്രീകളാണ് (ബ്രാഹ്മണിയമ്മമാർ) പരമ്പരാഗതമായി ഇത് അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. മംഗളകരമായ ചടങ്ങുകൾക്കും ക്ഷേത്രങ്ങളിലെ ദീപാരാധനയ്ക്കും ശേഷമാണ് പ്രധാനമായും ഈ പാട്ടുകൾ ആലപിക്കാറുള്ളത്.

​ഭഗവതിയുടെ സ്തുതികളും ദാരികവധം പോലുള്ള പുരാണകഥകളുമാണ് ഇതിലെ പ്രധാന പ്രമേയം. പ്രത്യേക താളത്തിൽ കൈമണികൾ കൊട്ടിയാണ് പാടുന്നത്. വിവാഹം, പ്രസവം തുടങ്ങിയ അവസരങ്ങളിൽ കുടുംബത്തിന്റെ ഐശ്വര്യത്തിനായി വീടുകളിലും ബ്രാഹ്മണിപ്പാട്ട് നടത്താറുണ്ട്. ശാന്തവും ഭക്തിനിർഭരവുമായ അന്തരീക്ഷം സൃഷ്ടിക്കുന്ന ഈ കലാരൂപം മധ്യകേരളത്തിലെ ക്ഷേത്രസംസ്കാരത്തിന്റെ പ്രധാന ഭാഗമാണ്.

പളളിപ്പാന

തൃശൂർ, പാലക്കാട് ജില്ലകളിലെ ഭദ്രകാളി ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ ദാരിക വധവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് നടത്തുന്ന അതീവ സങ്കീർണ്ണവും ദൈർഘ്യമേറിയതുമായ ഒരു അനുഷ്ഠാനമാണ് പാന. ഇതിനെ പള്ളീപ്പാന എന്നും വിളിക്കാറുണ്ട്. പ്രധാനമായും വേലൻ സമുദായത്തിൽപ്പെട്ടവരാണ് ഈ അനുഷ്ഠാനം നിർവ്വഹിക്കുന്നത്.

​64 കാലുകളുള്ള ഒരു വലിയ പന്തൽ കെട്ടി അതിൽ കളമെഴുതിയാണ് ഈ ചടങ്ങുകൾ നടക്കുന്നത്. ക്ഷേത്രത്തിൽ നിന്നും ഭഗവതിയുടെ അനുഗ്രഹം വാങ്ങി പന്തലിലേക്ക് എഴുന്നള്ളിക്കുന്നതോടെയാണ് പാന തുടങ്ങുന്നത്. ഇതിൽ ചെണ്ടയുടെയും ഇലതാളത്തിന്റെയും അകമ്പടിയോടെയുള്ള ‘പാനപ്പാട്ടുകൾ’ വളരെ പ്രസിദ്ധമാണ്. ഭഗവതിയുടെ വിജയം ആഘോഷിക്കുന്ന ഈ അനുഷ്ഠാനത്തിന് ദോഷങ്ങൾ അകറ്റാനും നാടിന് ഐശ്വര്യം നൽകാനുമുള്ള ശക്തിയുണ്ടെന്നാണ് ഭക്തരുടെ വിശ്വാസം.

പൊറാട്ടുനാടകം

പാലക്കാട് ജില്ലയിലെ കാർഷിക സംസ്‌കാരത്തിന്റെ ഭാഗമായി രൂപംകൊണ്ട ഒരു നാടൻ നാടക രൂപമാണ് പൊറാട്ടുനാടകം. കൊയ്ത്തു കഴിഞ്ഞ പാടങ്ങളിലാണ് ഇത് പ്രധാനമായും അവതരിപ്പിക്കപ്പെടാറുള്ളത്. ‘പുറത്ത്’ (തുറസ്സായ സ്ഥലത്ത്) അവതരിപ്പിക്കുന്നത് എന്ന അർത്ഥത്തിലാണ് ഇതിന് ഈ പേര് ലഭിച്ചത്.

​സാമൂഹിക വിമർശനത്തിനും ഹാസ്യത്തിനും വലിയ പ്രാധാന്യമുള്ള ഈ കലാരൂപം തമിഴ് കലാരൂപമായ കൂത്തിന്റെ സ്വാധീനമുള്ളതാണ്. മണ്ണാടിയാർ പോലുള്ള സമുദായങ്ങൾക്കിടയിലാണ് ഇത് കൂടുതൽ പ്രചാരത്തിലുള്ളത്. പ്രത്യേക വേഷവിധാനങ്ങളോടെ പാട്ടും നൃത്തവും സംഭാഷണങ്ങളും ചേർത്താണ് ഇത് അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. ചെണ്ടയും ഇലതാളവുമാണ് പ്രധാന വാദ്യങ്ങൾ. സാധാരണക്കാരുടെ പ്രശ്നങ്ങളെ ഹാസ്യത്തിലൂടെ അവതരിപ്പിക്കുകയും അതോടൊപ്പം അനീതികളെ പരിഹസിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു ശക്തമായ ജനകീയ കലയാണിത്.

അയനിപ്പാട്ട്

മധ്യകേരളത്തിലെ ക്രിസ്തീയ വിവാഹങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട സവിശേഷമായ ഒരു ഗാനരൂപമാണ് അയനിപ്പാട്ട്. വിവാഹദിവസം പന്തലിൽ വെച്ചാണ് ഇത് പ്രധാനമായും പാടുന്നത്. മാർത്തോമ്മൻ പാട്ടുകളുമായും കേരളത്തിലെ പുരാതനമായ ക്രിസ്തീയ പാരമ്പര്യങ്ങളുമായും ഈ ഗാനങ്ങൾക്ക് അടുത്ത ബന്ധമുണ്ട്.

​വരന്റെയും വധുവിന്റെയും കുടുംബ മഹിമയെക്കുറിച്ചും, വിവാഹത്തിന്റെ പവിത്രതയെക്കുറിച്ചും പ്രതിപാദിക്കുന്നതാണ് ഈ പാട്ടുകൾ. ‘അയനിയൂണ്’ എന്ന ചടങ്ങുമായി ബന്ധപ്പെട്ടാണ് ഈ പേര് വന്നത്. വധുവിന്റെ വീട്ടിൽ നിന്ന് അയക്കുന്ന വിഭവങ്ങൾ കഴിക്കുന്ന സമയത്തും മറ്റും ഈ പാട്ടുകൾ പാടാറുണ്ട്. പഴയകാലത്തെ കേരളീയ ക്രിസ്ത്യൻ ജീവിതരീതിയും സംസ്കാരവും ഈ വരികളിൽ തെളിഞ്ഞുകാണാം. കാലക്രമേണ ഈ പാട്ടുകൾ ആലപിക്കുന്ന രീതി കുറഞ്ഞുവരുന്നുണ്ടെങ്കിലും ചിലയിടങ്ങളിൽ ഇന്നും ഇത് സംരക്ഷിക്കപ്പെടുന്നു.

എറണാകുളം, ഇടുക്കി

കേരളത്തിൻ്റെ മധ്യഭാഗത്തുള്ള എറണാകുളവും മലയോര ജില്ലയായ ഇടുക്കിയും ക്രിസ്തീയ കലകളുടെയും ഹൈറേഞ്ച് ഗോത്രവർഗ്ഗ കലകളുടെയും വലിയൊരു മിശ്രിതമാണ്.

ക്രിസ്തുമതത്തിൻ്റെ സ്വാധീനത്താൽ കേരളത്തിൽ രൂപംകൊണ്ട കലകൾ ഏറെയും ഈ മേഖലയിലാണ് സജീവമായിട്ടുള്ളത്.

ചവിട്ടുനാടകം:

കൊച്ചിയിലെ ലാറ്റിൻ കത്തോലിക്കർക്കിടയിൽ പ്രചാരമുള്ള ഒരു നൃത്ത-നാടക രൂപമാണിത്. യൂറോപ്യൻ ഓപ്പറകളെ അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്ന വിധത്തിലുള്ള വലിയ കിരീടങ്ങളും വസ്ത്രങ്ങളുമാണ് ഇതിൽ ഉപയോഗിക്കുന്നത്. കലാകാരന്മാർ തടിയിലുണ്ടാക്കിയ വലിയ സ്റ്റേജിൽ താളത്തിൽ ചവിട്ടി ശബ്ദമുണ്ടാക്കി പാടി അഭിനയിക്കുന്നു. കാറൽമാൻ ചരിതം, സെൻ്റ് ജോർജ്ജ് തുടങ്ങിയ വീരഗാഥകളാണ് ഇതിലെ ഇതിവൃത്തം.

മാർഗ്ഗം കളി:

കേരളത്തിലെ സിറിയൻ ക്രിസ്ത്യാനികൾക്കിടയിൽ (പ്രധാനമായും എറണാകുളം, കോട്ടയം ഭാഗങ്ങളിൽ) നിലനിൽക്കുന്ന സംഘനൃത്തമാണിത്. പന്ത്രണ്ട് ശിഷ്യന്മാരെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന പന്ത്രണ്ട് പേർ ഒരു നിലവിളക്കിന് (ക്രിസ്തുവിനെ പ്രതീകാത്മകമായി സങ്കല്പിക്കുന്നു) ചുറ്റും നിന്ന് നൃത്തം ചെയ്യുന്നു. സെൻ്റ് തോമസിൻ്റെ പ്രവർത്തനങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള പാട്ടുകളാണ് ഇതിൽ പാടുന്നത്.

പരിചമുട്ടുകളി:

ആയോധനമുറകളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഒരു നൃത്തമാണിത്. കൈകളിൽ വാളും പരിചയും (പലപ്പോഴും മരം കൊണ്ടുള്ളത്) ധരിച്ച കലാകാരന്മാർ താളത്തിൽ ചുവടുകൾ വെച്ച് പരസ്പരം മാറ്റുരയ്ക്കുന്നു. ക്രിസ്ത്യൻ വിവാഹങ്ങൾക്കും മറ്റും ഇത് അവതരിപ്പിക്കാറുണ്ട്.

മന്നാൻ പാട്ട്:

സഹ്യപർവ്വത നിരകളിലെ ഗോത്രവർഗ്ഗക്കാരായ മന്നാൻ, ഊരാളി, പള്ളിയർ തുടങ്ങിയവർക്ക് തനതായ ആചാരങ്ങളും കലകളുമുണ്ട്.മന്നാൻ സമുദായത്തിലെ വംശീയ പാട്ടുകളാണിത്. അവരുടെ ദേവന്മാരെക്കുറിച്ചും കാടിനെക്കുറിച്ചുമുള്ള വിവരങ്ങൾ ഇതിലൂടെ അവർ കൈമാറുന്നു.

ഊരാളി കൂത്ത്:

ഇടുക്കി ജില്ലയിലെ ആദിവാസി വിഭാഗമായ ഊരാളി സമുദായത്തിനിടയിൽ പ്രചാരത്തിലുള്ള സവിശേഷമായ ഒരു കലാരൂപമാണ് ഊരാളി കൂത്ത്. പ്രകൃതിയെയും കാട്ടുദൈവങ്ങളെയും പ്രീതിപ്പെടുത്തുന്നതിനും കാർഷിക സമൃദ്ധിക്കും വേണ്ടി അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന ഈ കല ഗോത്രസംസ്കാരത്തിന്റെ കരുത്ത് വിളിച്ചോതുന്ന ഒന്നാണ്. വന്യമൃഗങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള സംരക്ഷണത്തിനും രോഗശാന്തിക്കുമായി ഈ കൂത്ത് നടത്താറുണ്ട്.

​പരമ്പരാഗത വാദ്യോപകരണങ്ങളുടെ താളത്തിനനുസരിച്ച് ഗോത്രഭാഷയിലുള്ള പാട്ടുകൾ പാടിയാണ് ഇത് അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. വേഷവിധാനങ്ങളിൽ വനവിഭവങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കാറുണ്ട്. ഊരാളികളുടെ തനതായ ചുവടുകളും ആചാരങ്ങളും കോർത്തിണക്കിയ ഈ കലാരൂപം സാമൂഹിക ഒത്തുചേരലിന്റെ വേദി കൂടിയാണ്. പാരമ്പര്യമായി കൈമാറിവന്ന ഈ കല ഇന്ന് അപൂർവ്വമായി മാത്രമേ അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നുള്ളൂ.

വടിതല്ല്:

ഇടുക്കിയിലെ ആദിവാസി യുവാക്കൾ വടികൾ ഉപയോഗിച്ച് നടത്തുന്ന ഒരു സംഘനൃത്തമാണിത്. ഇത് പൂരക്കളിയോടോ കോൽക്കളിയോടോ സാമ്യമുള്ള ഒന്നാണ്.

കൂടിയാട്ടം

യുനെസ്കോയുടെ പൈതൃക പട്ടികയിലുള്ള ലോകപ്രശസ്തമായ ഈ സംസ്കൃത നാടക കല എറണാകുളത്തെ കലാക്ഷേത്രങ്ങളിൽ (ഉദാഹരണത്തിന് കാലടി, തൃപ്പൂണിത്തുറ) ഇന്നും സജീവമാണ്. ക്ഷേത്രങ്ങളിലെ കൂത്തമ്പലങ്ങളിൽ ചാക്യാർ സമുദായക്കാരാണ് ഇത് അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. ഭാവപ്പകർച്ചയിലൂടെ മണിക്കൂറുകളോളം ഒരു രംഗം തന്നെ അവതരിപ്പിക്കാൻ കലാകാരന്മാർക്ക് സാധിക്കും.

ഓണപ്പൊട്ടൻ:

മലപ്പുറം മുതൽ ഇടുക്കി വരെയുള്ള കേരളത്തിന്റെ വിവിധ മലയോര മേഖലകളിൽ ഓണക്കാലത്ത് കണ്ടുവരുന്ന സവിശേഷമായ ഒരു കലാരൂപമാണ് ഓണപ്പൊട്ടൻ. വടക്കൻ കേരളത്തിലെ കോലധാരികളുടെ പാരമ്പര്യത്തോട് സാമ്യമുള്ള ഈ വേഷം, ഓണത്തിന്റെ സന്ദേശവുമായി വീടുവീടാന്തരം കയറിയിറങ്ങുന്നു. പേര് സൂചിപ്പിക്കുന്നത് പോലെ സംസാരിക്കാതെ (മിണ്ടാതെ) ആംഗ്യങ്ങളിലൂടെയും മണികിലുക്കിയുള്ള ചലനങ്ങളിലൂടെയും ഐശ്വര്യവും അനുഗ്രഹവും ചൊരിയുന്നു എന്നതാണ് ഇതിന്റെ പ്രത്യേകത.

​ശരീരത്തിൽ മഞ്ഞൾപ്പൊടിയും കരിയും പൂശി, കയ്യിൽ മണിയും ഓലക്കുടയുമായി എത്തുന്ന ഓണപ്പൊട്ടൻ മഹാബലിയുടെ വരവിനെയാണ് പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നത്. ഓണപ്പൊട്ടൻ ഒരിടത്തും ദീർഘനേരം നിൽക്കാതെ ഓടിച്ചാടി സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ടാണ് ജനങ്ങളെ അനുഗ്രഹിക്കുന്നത്. മലയോര ഗ്രാമങ്ങളിലെ കാർഷിക സംസ്‌കാരവും ഓണവുമായുള്ള ആത്മബന്ധം ഈ വേഷവിധാനത്തിലൂടെ ഇന്നും നിലനിൽക്കുന്നു. നാട്ടുപൈതൃകത്തിന്റെ ഭാഗമായ ഈ കലാരൂപം കേരളത്തിന്റെ ഓണാഘോഷങ്ങൾക്ക് ഒരു പ്രത്യേക ഗൃഹാതുരത്വം പകരുന്നു.

കോട്ടയം, ആലപ്പുഴ, പത്തനംതിട്ട

മധ്യ തിരുവിതാംകൂർ മേഖലയിലെ ഈ ജില്ലകൾ പടയണിയുടെയും ആയോധന കലകളുടെയും സങ്കേതമാണ്. പമ്പാനദിയുടെ സംസ്കാരം ഈ പ്രദേശത്തെ കലകളെ വളരെയധികം സ്വാധീനിച്ചിട്ടുണ്ട്.

പടയണി (പടേനി)

പത്തനംതിട്ട, കോട്ടയം ജില്ലകളിലെ ഭദ്രകാളി ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന അതീവ സുന്ദരമായ ഒരു അനുഷ്ഠാന കലയാണിത്. ദാരിക വധത്തിന് ശേഷം കോപിഷ്ഠയായി വന്ന ഭദ്രകാളിയെ ശാന്തയാക്കാൻ ഗ്രാമവാസികൾ കോലങ്ങൾ കെട്ടി നൃത്തം ചെയ്തു എന്നതാണ് ഐതിഹ്യം. കവുങ്ങിൻ പാളയിൽ പ്രകൃതിദത്തമായ നിറങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് വരച്ചെടുക്കുന്ന വലിയ കോലങ്ങളാണ് പടയണിയുടെ മുഖ്യ ആകർഷണം.

ഗണപതി കോലം, മറുതക്കോലം, യക്ഷിക്കോലം, കാലൻ കോലം, ഭൈരവി കോലം തുടങ്ങിയവയാണ് പടയണിയിലെ പ്രധാന വേഷങ്ങൾ. ഭൈരവി കോലത്തിനാണ് ഏറ്റവും വലിയ കിരീടം (മുടി) ഉണ്ടാകുക. തപ്പാണ് ഇതിന് പശ്ചാത്തലമൊരുക്കുന്ന വാദ്യം. കടമ്മനിട്ട, ആറന്മുള ഭാഗങ്ങളിലെ പടയണി ലോകപ്രശസ്തമാണ്.

അർജ്ജുന നൃത്തം (മയിൽപ്പീലി തൂക്കം)

കോട്ടയം, ആലപ്പുഴ ജില്ലകളിലെ ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ പുരുഷന്മാർ അവതരിപ്പിക്കുന്ന കലയാണിത്. കലാകാരന്മാർ അരയിൽ മയിൽപ്പീലി കൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച ഉടുപ്പ് ധരിക്കുന്നത് കൊണ്ടാണ് ഇതിന് മയിൽപ്പീലി തൂക്കം എന്ന് പേരുണ്ടായത്. മഹാഭാരത യുദ്ധത്തിന് ശേഷം ഭദ്രകാളിയെ പ്രീതിപ്പെടുത്താൻ അർജ്ജുനൻ നൃത്തം ചെയ്തു എന്ന സങ്കല്പമാണിതിന് പിന്നിൽ. ‘കവിതങ്ങൾ’ എന്നറിയപ്പെടുന്ന താളപ്രധാനമായ വരികളാണ് ഇതിന് ഉപയോഗിക്കുന്നത്.

വഞ്ചിപ്പാട്ട്

ആലപ്പുഴയിലെയും പത്തനംതിട്ടയിലെയും വള്ളംകളികളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഒരു ഗാനരൂപമാണിത്. വള്ളം തുഴയുന്നവർക്ക് താളം പിടിക്കാനും ആവേശം പകരാനും ഈ പാട്ടുകൾ സഹായിക്കുന്നു. രാമപുരത്ത് വാര്യരുടെ കുചേലവൃത്തം വഞ്ചിപ്പാട്ടാണ് ഇതിൽ ഏറ്റവും പ്രശസ്തം. പമ്പാ വഞ്ചിപ്പാട്ട്, വെണ്ണിക്കളം വഞ്ചിപ്പാട്ട് തുടങ്ങിയ വിവിധ പ്രാദേശിക രീതികൾ ഇതിനുണ്ട്.

തീയാട്ട് (ഭദ്രകാളി തീയാട്ട്)

ആലപ്പുഴ, കോട്ടയം ജില്ലകളിലെ തീയാട്ടുണ്ണികൾ അവതരിപ്പിക്കുന്ന ഒരു കലയാണിത്. ഭദ്രകാളിയുടെ ദാരിക വധം ഇതിവൃത്തമാക്കിയുള്ള പാട്ടുകളും നൃത്തവും ഇതിൽ കാണാം. കവുങ്ങിൻ പാളയിൽ നിർമ്മിച്ച വലിയ മുടി ഇതിലെ പ്രധാന ചമയമാണ്. കളം വരച്ച് സർപ്പങ്ങളെ പ്രീതിപ്പെടുത്തുന്ന സർപ്പബലിയോടും ഇതിന് ബന്ധമുണ്ട്.

വേലകളി

പത്തനംതിട്ട, ആലപ്പുഴ ജില്ലകളിലെ പ്രധാന ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്ന ഒരു ആയോധന നൃത്തമാണിത്. പണ്ട് കാലത്തെ യുദ്ധമുറകളെ അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്ന വിധത്തിലുള്ള ചുവടുകളും ആയുധ പ്രകടനങ്ങളും ഇതിൽ കാണാം. അമ്പലപ്പുഴ ശ്രീകൃഷ്ണസ്വാമി ക്ഷേത്രത്തിലെ വേലകളി വളരെ പ്രസിദ്ധമാണ്.

ഗരുഡൻതൂക്കം

ആലപ്പുഴ, കോട്ടയം ജില്ലകളിലെ ഭദ്രകാളി ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ സമർപ്പണമായി നടത്തപ്പെടുന്ന അതിസാഹസികമായ ഒരു അനുഷ്ഠാന കലയാണ് ഗരുഡൻതൂക്കം. ദാരികനെ വധിച്ച ശേഷം കോപമടങ്ങാത്ത കാളിയുടെ ദാഹം തീർക്കാൻ മഹാവിഷ്ണു ഗരുഡ വേഷം കെട്ടി ആടിയെന്നും, ഗരുഡന്റെ രക്തം വീണപ്പോൾ കാളി ശാന്തയായെന്നുമാണ് ഈ കലയ്ക്ക് പിന്നിലെ ഐതിഹ്യം.

​പച്ചപ്പട്ട് ഉടുത്ത്, വലിയ ചിറകുകളും കിരീടവും വെച്ച് ഗരുഡന്റെ വേഷം ധരിച്ച കലാകാരന്മാർ തോക്കുകളിൽ (പ്രത്യേകം തയ്യാറാക്കിയ വണ്ടി) തൂങ്ങിക്കിടന്നാണ് ഇത് അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. മിക്കവാറും ഭക്തരുടെ നേർച്ചയായാണ് ഈ ചടങ്ങ് നടത്തപ്പെടാറുള്ളത്. വ്രതശുദ്ധിയോടെ എത്തുന്ന കലാകാരന്മാരുടെ മുതുകിലെ ചർമ്മത്തിൽ ചൂണ്ട കൊളുത്തിയാണ് തൂക്കുന്നത്. ഇന്ന് പലയിടങ്ങളിലും പ്രതീകാത്മകമായി വസ്ത്രത്തിൽ കൊളുത്തിയും ഇത് നടത്താറുണ്ട്. ക്ഷേത്രത്തിന് ചുറ്റും വലംവെക്കുന്ന ഈ ദൃശ്യം ഭക്തിയും വിസ്മയവും നിറഞ്ഞ ഒന്നാണ്.

നോക്കുവിദ്യ പാവക്കളി

കേരളത്തിലെ നാടൻ കലകളിൽ ഏറ്റവും വിസ്മയകരവും പ്രയാസമേറിയതുമായ ഒന്നാണ് നോക്കുവിദ്യ പാവകളി. മധ്യകേരളത്തിൽ, പ്രത്യേകിച്ച് കോട്ടയം ജില്ലയിൽ വേലൻ സമുദായത്തിൽപ്പെട്ട ചുരുക്കം ചില കുടുംബങ്ങൾ മാത്രമാണ് ഇന്ന് ഈ കല നിലനിർത്തുന്നത്. സ്ത്രീകളാണ് പരമ്പരാഗതമായി ഇത് അവതരിപ്പിച്ചു പോരുന്നത്.

​മറ്റ് പാവകളികളിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായി, കൈകൾ കൊണ്ടല്ല ഇതിൽ പാവകളെ നിയന്ത്രിക്കുന്നത്. മുകളറ്റത്ത് ചെറിയ തടിപ്പാവകളെ ഉറപ്പിച്ച രണ്ട് അടി നീളമുള്ള ഒരു കമ്പ് മേൽച്ചുണ്ടിനും മൂക്കിനും ഇടയിലുള്ള ഭാഗത്ത് ബാലൻസ് ചെയ്താണ് ഇത് അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. അവതാരക പാട്ടുകൾ പാടുകയും തംബുരു മീട്ടുകയും ചെയ്യുന്നതിനൊപ്പം തലയുടെയും കണ്ണുകളുടെയും ചലനങ്ങളിലൂടെ പാവകളെ ആടിപ്പിക്കുന്നു. രാമായണത്തിലെയും മഹാഭാരതത്തിലെയും കഥാസന്ദർഭങ്ങളാണ് ഇതിൽ പ്രധാനമായും ആവിഷ്കരിക്കുന്നത്. ഏകാഗ്രതയും കഠിനമായ പരിശീലനവും ആവശ്യമുള്ള ഈ കല ഇന്ന് ലോകശ്രദ്ധ നേടിയിട്ടുള്ള ഒന്നാണ്.

അമ്മാനയാട്ടം

കേരളത്തിലെ പുരാതനമായ ഒരു വിനോദ കലാരൂപമാണ് അമ്മാനയാട്ടം. കുട്ടനാടൻ മേഖലകളിലും മധ്യകേരളത്തിലും ഇത് ഓണത്തോടും മറ്റ് ആഘോഷങ്ങളോടും അനുബന്ധിച്ച് അവതരിപ്പിക്കാറുണ്ട്. സ്ത്രീകളും പുരുഷന്മാരും ഇത് അവതരിപ്പിക്കാറുണ്ടെങ്കിലും സ്ത്രീകളുടെ അമ്മാനയാട്ടത്തിനാണ് കൂടുതൽ പ്രചാരമുള്ളത്.

​കൈപ്പത്തിയിൽ ഒതുങ്ങുന്ന വലിപ്പമുള്ള തടി കൊണ്ടോ ലോഹം കൊണ്ടോ ഉള്ള ഉരുണ്ട പന്തുകളാണ് (അമ്മാനക്കായകൾ) ഇതിന് ഉപയോഗിക്കുന്നത്. പന്തുകൾ മുകളിലേക്ക് എറിഞ്ഞ് താഴെ വീഴാതെ താളാത്മകമായി കൈകളിൽ സ്വീകരിക്കുന്നതാണ് ഈ കളി. പന്തുകളുടെ എണ്ണം കൂടുന്നതിനനുസരിച്ച് കളിയുടെ വേഗതയും സങ്കീർണ്ണതയും വർദ്ധിക്കുന്നു. ഇതിനൊപ്പം പാടുന്ന ‘അമ്മാനപ്പാട്ടുകൾ’ പ്രസിദ്ധമാണ്. ശാരീരികമായ വഴക്കവും ഏകാഗ്രതയും ആവശ്യമായ ഈ കലാരൂപം പഴയകാലത്തെ വീടകങ്ങളിലെ പ്രധാന വിനോദങ്ങളിലൊന്നായിരുന്നു.

സീതക്കളി

കൊല്ലം, പത്തനംതിട്ട ജില്ലകളിലെ ദളിത് വിഭാഗങ്ങൾക്കിടയിൽ (പ്രധാനമായും വേടർ, പറയർ സമുദായങ്ങൾ) പ്രചാരത്തിലുള്ള ഹൃദ്യമായ ഒരു നാടൻ കലാരൂപമാണ് സീതക്കളി. രാമായണത്തിലെ സീതയുടെ വനവാസം മുതൽ സ്വർഗ്ഗാരോഹണം വരെയുള്ള കഥാസന്ദർഭങ്ങളാണ് ഇതിൽ പ്രധാനമായും ആവിഷ്കരിക്കുന്നത്.

​നാടൻ പാട്ടുകളും ചടുലമായ നൃത്തച്ചുവടുകളും ചേർന്നതാണ് ഇതിന്റെ അവതരണരീതി. പരമ്പരാഗത വേഷവിധാനങ്ങളോടെ കലാകാരന്മാർ പാടി നൃത്തം ചെയ്യുമ്പോൾ വായ്ത്താരികളും കൈത്താളവും അതിന് അകമ്പടി നൽകുന്നു. വനവാസക്കാലത്തെ സീതയുടെ കഷ്ടപ്പാടുകളും പ്രകൃതിയുമായുള്ള ബന്ധവും ലളിതമായ വരികളിലൂടെയും തനതായ ഈണത്തിലൂടെയും അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. ഗ്രാമീണതയുടെ ലാളിത്യവും ദ്രാവിഡ സംസ്കാരത്തിന്റെ കരുത്തും ഒത്തുചേരുന്ന സീതക്കളി, കേരളത്തിന്റെ നാടൻ കലാരംഗത്തെ ശ്രദ്ധേയമായ ഒരു വിഭാഗമാണ്.

നിണബലി

ഭദ്രകാളി ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ ദാരികവധം എന്ന ഐതിഹ്യത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കി നടത്തുന്ന അതിഭീകരവും എന്നാൽ ആകർഷകവുമായ ഒരു അനുഷ്ഠാനമാണ് നിണബലി. ദാരികനെ വധിച്ച ശേഷം അവന്റെ ചോര കുടിച്ചു നിൽക്കുന്ന കാളിയുടെ വേഷമാണ് ഇതിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നത്.

​ദാരികന്റെ വയർ കീറി കുടൽമാല പുറത്തെടുത്ത് കഴുത്തിൽ അണിഞ്ഞ കാളിയുടെ ഭാവമാണ് കലാകാരൻ ആവിഷ്കരിക്കുന്നത്. ഇതിനായി ചുവന്ന ചായം (നിണം) ദേഹമാസകലം പൂശുകയും കുടൽമാലയുടെ രൂപത്തിൽ തുണികൾ ഉപയോഗിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. കോലംതുള്ളൽ എന്ന കലാരൂപവുമായി ഇതിന് അടുത്ത ബന്ധമുണ്ട്. പ്രധാനമായും മലയ, വേലൻ സമുദായക്കാരാണ് ഈ അനുഷ്ഠാനം നിർവ്വഹിക്കുന്നത്. ചെണ്ടയുടെ ദ്രുതതാളത്തിനൊപ്പം ആവേശം നിറഞ്ഞ നൃത്തവും ആക്രോശങ്ങളും ഈ കലാരൂപത്തിന് വന്യമായ ഒരു സൗന്ദര്യം നൽകുന്നു.

ഞാറ്റു പാട്ട്

കേരളത്തിൻ്റെ കാർഷിക സംസ്കൃതിയുടെ ആത്മാവായി അറിയപ്പെടുന്ന തൊഴിൽ പാട്ടുകളാണ് ഞാറ്റുപാട്ടുകൾ. പാടത്ത് ഞാറു നടുന്ന വേളയിലും കൊയ്ത്തു സമയത്തും കർഷക തൊഴിലാളികൾ പാടിയിരുന്ന ഈ ഗാനങ്ങൾ പത്തനംതിട്ട, ആലപ്പുഴ, പാലക്കാട് തുടങ്ങി കേരളത്തിലെ എല്ലാ കാർഷിക മേഖലകളിലും പ്രചാരത്തിലുണ്ട്.

​കഠിനമായ അധ്വാനത്തിൻ്റെ ഭാരം കുറയ്ക്കാനും ഒരേ താളത്തിൽ പണിയെടുക്കാനുമാണ് ഈ പാട്ടുകൾ ആലപിക്കുന്നത്. പ്രകൃതിയെയും കൃഷിയെയും കുറിച്ചുള്ള വരികൾക്കൊപ്പം തന്നെ ഐതിഹ്യങ്ങളും ഗ്രാമീണ ജീവിതത്തിൻ്റെ പച്ചയായ ആവിഷ്കാരങ്ങളും ഈ പാട്ടുകളിൽ കാണാം. ഇതിലെ ‘ഏലേലം…’ എന്ന വായ്ത്താരികൾ വളരെ പ്രസിദ്ധമാണ്. ഒരു വലിയ വിഭാഗം ജനങ്ങൾ ഒത്തുചേർന്ന് പാടുന്നതിനാൽ ഇത് മലയാളത്തിൻ്റെ തനതായ ഒരു സംഘസംഗീതം കൂടിയാണ്.

കറ്റപ്പാട്ട്

കേരളത്തിലെ കർഷകത്തൊഴിലാളികൾ കൊയ്ത്തു കഴിഞ്ഞു നെല്ല് മെതിക്കുന്നതിനായി പാടത്തുനിന്ന് കറ്റകൾ കെട്ടുന്ന വേളയിലും അവ ചുമന്നു കൊണ്ടുപോകുമ്പോഴും പാടിയിരുന്ന വശ്യമായ തൊഴിൽ ഗാനങ്ങളാണ് കറ്റപ്പാട്ടുകൾ. പത്തനംതിട്ട, ആലപ്പുഴ തുടങ്ങിയ ജില്ലകളിലെ പാടശേഖരങ്ങളിലാണ് ഇത് ഏറെ സജീവമായിരുന്നത്.

​കനത്ത കറ്റകൾ തലയിലേറ്റി പാടവരമ്പുകളിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ ആയാസം കുറയ്ക്കാനാണ് താളാത്മകമായ ഈ പാട്ടുകൾ ആലപിക്കുന്നത്. ജീവിതപ്രാരാബ്ധങ്ങളും, പ്രണയവും, ഹാസ്യവുമെല്ലാം ഈ പാട്ടുകൾക്ക് വിഷയമാകാറുണ്ട്. ഒപ്പമുള്ളവർ ഏറ്റുപാടുന്ന വായ്ത്താരികൾ പാട്ടിന് വലിയൊരു ഉന്മേഷം നൽകുന്നു. യന്ത്രവൽക്കരണം വരുന്നതിനു മുൻപുള്ള ഗ്രാമീണ കേരളത്തിലെ കൂട്ടായ്മയുടെയും അധ്വാനത്തിന്റെയും പ്രതീകമായിരുന്നു ഈ ഗാനരൂപം.

ഏലേലം പാട്ട്

കേരളത്തിലെ കർഷകത്തൊഴിലാളികളുടെ അധ്വാനഭാരം ലഘൂകരിക്കാനായി രൂപംകൊണ്ട ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായ തൊഴിൽ ഗാനശൈലിയാണ് ഏലേലം പാട്ടുകൾ. വള്ളംകളി പാട്ടുകളിലും ഞാറ്റുപാട്ടുകളിലും കറ്റപ്പാട്ടുകളിലും ഒരുപോലെ കണ്ടുവരുന്ന ‘ഏലേലം… ഏലേലോ…’ എന്ന വായ്ത്താരിയിൽ നിന്നാണ് ഈ പേര് ലഭിച്ചത്. ഇത് കേരളത്തിലുടനീളം, പ്രത്യേകിച്ച് ആലപ്പുഴ, കോട്ടയം, പത്തനംതിട്ട തുടങ്ങിയ ജില്ലകളിലെ കാർഷിക-ജലസമൃദ്ധമായ മേഖലകളിലാണ് ഏറെ പ്രചാരത്തിലുള്ളത്.

​ഒരാൾ പാടുകയും മറ്റുള്ളവർ ഏറ്റുപാടുകയും ചെയ്യുന്ന (Chorus) രീതിയാണിതിന്. ഭാരമേറിയ ജോലികൾ ചെയ്യുമ്പോൾ (ഉദാഹരണത്തിന് തടി പിടിക്കുക, കല്ല് നീക്കുക, വള്ളം തുഴയുക) ഒരേ താളത്തിൽ എല്ലാവരും കൂടി ആഞ്ഞുപണിയെടുക്കാൻ ഈ വായ്ത്താരി സഹായിക്കുന്നു. വെറുമൊരു പാട്ടിനപ്പുറം, തൊഴിലാളികൾക്കിടയിൽ ഐക്യവും ആവേശവും ഉണർത്തുന്ന ഒരു സംഗീത സംസ്കാരം കൂടിയാണ് ഏലേലം പാട്ടുകൾ.

തൊഴിൽ ഗാനം

കേരളത്തിലെ കാർഷിക സംസ്കാരത്തിൻ്റെ ഭാഗമായി രൂപംകൊണ്ട വിവിധയിനം പാട്ടുകളെ പൊതുവായി വിളിക്കുന്ന പേരാണിത്. വിത്തു വിതയ്ക്കുന്നത് മുതൽ വിളവെടുത്ത് പത്തായത്തിൽ നിറയ്ക്കുന്നത് വരെയുള്ള ഓരോ ഘട്ടത്തിലും പ്രത്യേക തരം പാട്ടുകൾ നിലനിന്നിരുന്നു. ഇവ കേരളത്തിലുടനീളം, പ്രത്യേകിച്ച് പാലക്കാട്, ആലപ്പുഴ, പത്തനംതിട്ട, കണ്ണൂർ തുടങ്ങിയ ജില്ലകളിലെ കാർഷിക മേഖലകളിൽ വ്യത്യസ്ത പേരുകളിൽ അറിയപ്പെടുന്നു.

​മരമടിപ്പാട്ട്, കൊയ്ത്തുപാട്ട്, പറ പറ പാട്ട്, പൊലിപ്പാട്ട് തുടങ്ങിയവയെല്ലാം ഈ ഗണത്തിൽപ്പെടുന്നു. അധ്വാനത്തിൻ്റെ ആയാസം കുറയ്ക്കുന്നതിനൊപ്പം പ്രകൃതിയോടും കൃഷിയോടുമുള്ള മനുഷ്യൻ്റെ കടപ്പാടും സ്നേഹവുമാണ് ഈ പാട്ടുകളിലെ വരികളിൽ പ്രതിഫലിക്കുന്നത്. ഓരോ നാട്ടിലെയും പ്രാദേശിക ഭാഷാഭേദങ്ങളും സംസ്കാരവും ഈ പാട്ടുകളിൽ ഇഴചേർന്നു കിടക്കുന്നു. കാർഷിക യന്ത്രങ്ങളുടെ വരവോടെ ഈ പാട്ടുകൾ പാടങ്ങളിൽ നിന്ന് അപ്രത്യക്ഷമായെങ്കിലും കേരളത്തിൻ്റെ നാടൻ സംഗീത പാരമ്പര്യത്തിലെ വിലമതിക്കാനാവാത്ത സമ്പത്താണിത്.

കൊല്ലം, തിരുവനന്തപുരം

തെക്കൻ കേരളത്തിൻ്റെ സാംസ്കാരിക ജീവിതത്തിൽ കലാരൂപങ്ങൾക്ക് വലിയ സ്ഥാനമുണ്ട്. ഇവിടുത്തെ നാടൻ നാടകങ്ങളും ആയോധന കലകളും തമിഴ് പാരമ്പര്യവുമായി ചെറിയ തോതിൽ ബന്ധം പുലർത്തുന്നവയാണ്.

കാക്കരിശ്ശി നാടകം

തിരുവനന്തപുരം, കൊല്ലം ജില്ലകളിൽ പ്രചാരമുള്ള ഒരു ഹാസ്യ നാടക രൂപമാണിത്. ശിവനും പാർവ്വതിയും കാക്കനും കാക്കത്തിയുമായി ഭൂമിയിലെത്തി മനുഷ്യരുടെ കഷ്ടപ്പാടുകൾ കാണുന്നതാണ് കഥാതന്തു. സാമൂഹിക വിമർശനവും ആക്ഷേപഹാസ്യവുമാണ് ഇതിൻ്റെ പ്രത്യേകത. ചോദ്യോത്തര രൂപത്തിലുള്ള സംഭാഷണങ്ങളും ഇടയ്ക്കുള്ള പാട്ടുകളും കാണികളെ ആവേശം കൊള്ളിക്കുന്നു.

മുടിയേറ്റ്

കൊല്ലം ജില്ലയുടെ ചില ഭാഗങ്ങളിലും മധ്യകേരളത്തിലും കണ്ടുവരുന്ന പ്രധാന അനുഷ്ഠാന കലയാണിത്. ഭദ്രകാളി-ദാരിക യുദ്ധമാണ് ഇതിലും പ്രമേയം. കാളിയുടെ വേഷം ധരിക്കുന്നയാൾക്ക് അതീവമായ ശക്തി ഉണ്ടാകുമെന്നും അദ്ദേഹം വെളിച്ചപ്പാടായി മാറുമെന്നുമാണ് വിശ്വാസം. ക്ഷേത്രത്തിലെ കളമെഴുത്തും മുടിയേറ്റും ഒന്നിച്ച് നടക്കുന്നു.

കതിന വെടി

തിരുവനന്തപുരം പത്മനാഭസ്വാമി ക്ഷേത്രത്തിലെ ആറാട്ടിനോടനുബന്ധിച്ചും മറ്റും നടക്കുന്ന ഒരു കായികപരമായ അനുഷ്ഠാനമാണിത്. വെടിക്കെട്ടിന് സമാനമായ രീതിയിൽ വലിയ ശബ്ദമുണ്ടാക്കി തിന്മകളെ അകറ്റുന്ന ചടങ്ങായി ഇത് കരുതപ്പെടുന്നു.

കുറത്തി ആട്ടം

കുറവൻ കുറത്തി സമുദായങ്ങളുടെ ജീവിതം ആസ്പദമാക്കി തെക്കൻ കേരളത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്ന നാടൻ നാടകമാണിത്. സാമൂഹിക പ്രശ്നങ്ങളും മനുഷ്യ ബന്ധങ്ങളും ഇതിൽ ലളിതമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു.

വിൽപ്പാട്ട്

വില്ലിൽ തന്ത്രികൾ കെട്ടി അതിൽ മുട്ടി താളം പിടിച്ച് കഥകൾ പറയുന്ന രീതിയാണിത്. പ്രധാനമായും പുരാണ കഥകളും വീരഗാഥകളുമാണ് ഇതിൽ പാടുന്നത്. തെക്കൻ തിരുവിതാംകൂറിലെ ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ ഇത് വളരെ സജീവമാണ്.

കഥകളി

കേരളത്തിൻ്റെ ആഗോള അടയാളമാണ് കഥകളി. 17-ാം നൂറ്റാണ്ടിൽ കൊട്ടാരക്കര തമ്പുരാൻ്റെ രാമനാട്ടത്തിൽ നിന്നാണ് ഇതിൻ്റെ ഉത്ഭവം എന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു. കഥകളിയിലെ വേഷങ്ങൾ പ്രകൃതിയിലെ ഗുണങ്ങളെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു:

പച്ച: സാത്വികരായ ദേവന്മാരും രാജാക്കന്മാരും (ഉദാഹരണത്തിന് ശ്രീരാമൻ, ധർമ്മപുത്രർ).

കത്തി: രാജസ ഗുണമുള്ള വില്ലൻമാരായ രാജാക്കന്മാർ (ഉദാഹരണത്തിന് രാവണൻ, ദുര്യോധനൻ).

കരി: കാട്ടുവാസികളും ദുഷ്ടമൂർത്തികളും.

താടി: ചുവന്ന താടി (രൗദ്ര സ്വഭാവക്കാർ), വെളുത്ത താടി (ഹനുമാൻ), കറുത്ത താടി (കാട്ടാളൻ).

മിനുക്ക്: മുനിമാരും സ്ത്രീകളും.

ചെണ്ട, മദ്ദളം എന്നിവ ഇതിന് ശക്തമായ താളമൊരുക്കുന്നു. കഥാഭാഗങ്ങൾ പാടുന്നവരെ ഭാഗവതർ എന്ന് വിളിക്കുന്നു.

ഓട്ടൻതുള്ളൽ

ലളിതമായ മലയാളത്തിൽ കുഞ്ചൻ നമ്പ്യാർ ആവിഷ്കരിച്ച കലയാണിത്. അമ്പലപ്പുഴ ക്ഷേത്രത്തിൽ വെച്ച് ചാക്യാർ കൂത്ത് നടക്കുമ്പോൾ മിഴാവ് കൊട്ടുകയായിരുന്ന നമ്പ്യാർ ഉറങ്ങിപ്പോയെന്നും അത് ചാക്യാരുടെ പരിഹാസത്തിന് ഇടയാക്കിയെന്നും അതിന് മറുപടിയായി അദ്ദേഹം ഓട്ടൻതുള്ളൽ ഉണ്ടാക്കി എന്നുമാണ് ചരിത്രം. ഇതിന് ശീതങ്കൻ തുള്ളൽ, പറയൻ തുള്ളൽ എന്നീ രണ്ട് ഉപവിഭാഗങ്ങൾ കൂടിയുണ്ട്.

മോഹിനിയാട്ടം

ഭാരതീയ ശാസ്ത്രീയ നൃത്തങ്ങളിൽ ലാസ്യത്തിന് ഏറ്റവും പ്രാധാന്യം നൽകുന്ന കലയാണിത്. സ്ത്രീകൾ മാത്രം അവതരിപ്പിക്കുന്ന ഈ നൃത്തം സ്വർണ്ണക്കരയുള്ള വെള്ളസാരി ധരിച്ചാണ് അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. സമാധാനത്തിൻ്റെയും സ്നേഹത്തിൻ്റെയും ഭാവങ്ങളാണ് ഇതിൽ മുഖ്യം.

ഓച്ചിറക്കളി:

കൊല്ലം ജില്ലയിലെ പ്രസിദ്ധമായ ഓച്ചിറ പരബ്രഹ്മ ക്ഷേത്രത്തിലെ പടനിലത്ത് അരങ്ങേറുന്ന വീരസ്മരണകൾ തുളുമ്പുന്ന ഒരു യുദ്ധാഭ്യാസ കലയാണ് ഓച്ചിറക്കളി. കായംകുളം രാജാവും ചെമ്പകശ്ശേരി രാജാവും തമ്മിൽ നടന്ന ചരിത്രപ്രസിദ്ധമായ യുദ്ധത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് ഈ കളി രൂപപ്പെട്ടതെന്ന് കരുതപ്പെടുന്നു. മിഥുനമാസത്തിലെ ഒന്ന്, രണ്ട് തീയതികളിലായി നടക്കുന്ന ഈ ആയോധന വിരുന്നിൽ യോദ്ധാക്കൾ കയ്യിൽ വടികളും പരിചകളുമായി പരസ്പരം പോരാടുന്നു.

​ചെളി നിറഞ്ഞ മണപ്പുറത്ത് കൃത്യമായ താളത്തിലും ചുവടുകളിലും നടത്തുന്ന ഈ പോരാട്ടം പഴയകാലത്തെ യുദ്ധതന്ത്രങ്ങളെ അനുസ്മരിപ്പിക്കുന്നതാണ്. ജാതിമത ഭേദമന്യേ എല്ലാവരും പങ്കെടുക്കുന്ന ഈ കലാരൂപം കേരളത്തിലെ വലിയൊരു ജനകീയ കൂട്ടായ്മ കൂടിയാണ്. ചരിത്രവും വിശ്വാസവും ആയോധന വീര്യവും ഒത്തുചേരുന്ന ഓച്ചിറക്കളി തെക്കൻ കേരളത്തിലെ സാംസ്‌കാരിക പൈതൃകത്തിന്റെ അഭിമാനകരമായ അടയാളമായി ഇന്നും നിലനിൽക്കുന്നു.

വിൽപ്പാട്ട്:

ദക്ഷിണ തിരുവിതാംകൂറിന്റെയും തമിഴ്നാടിന്റെ അതിർത്തി പ്രദേശങ്ങളുടെയും സാംസ്‌കാരിക അടയാളമാണ് വിൽപ്പാട്ട്. വില്ല് എന്ന സവിശേഷമായ വാദ്യോപകരണത്തെ പ്രധാന ഘടകമായി ഉപയോഗിച്ച് കഥ പറയുന്ന ഈ രീതി കേരളത്തിലെ ഏറ്റവും പഴയ കഥാപ്രസംഗ രൂപങ്ങളിൽ ഒന്നായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. ഏകദേശം ഏഴോ എട്ടോ അടി നീളമുള്ള വില്ലിൽ കെട്ടിയ മണികളിൽ കോലുകൊണ്ട് തട്ടി താളം പിടിച്ചാണ് ഇതിലെ പാട്ടുകൾ അവതരിപ്പിക്കുന്നത്.

​നാടൻ പാട്ടുകളുടെ ലളിതമായ ശൈലിയും രാമായണം, മഹാഭാരതം തുടങ്ങിയ ഇതിഹാസങ്ങളിലെ ഗൗരവമേറിയ കഥാതന്തുക്കളും ഇതിൽ മനോഹരമായി സമന്വയിക്കുന്നു. പ്രധാന ഗായകൻ കഥ പാടുമ്പോൾ കൂടെയുള്ളവർ വില്ലിലും കുടം, കട്ട തുടങ്ങിയ വാദ്യങ്ങളിലും താളം പിടിക്കുകയും പാട്ടിൽ ഏറ്റുപാടുകയും ചെയ്യുന്നു. സാമൂഹിക പ്രാധാന്യമുള്ള വിഷയങ്ങളും ചരിത്ര സംഭവങ്ങളും ജനങ്ങളിലേക്ക് എത്തിക്കാൻ ഇന്നും വിൽപ്പാട്ട് ഒരു ജനകീയ മാധ്യമമായി ഉപയോഗിക്കപ്പെടുന്നു. തെക്കൻ കേരളത്തിലെ ക്ഷേത്രോത്സവങ്ങളിൽ, പ്രത്യേകിച്ച് ശാസ്താംകോട്ട, കന്യാകുമാരി ഭാഗങ്ങളിൽ ഇന്നും വിൽപ്പാട്ട് സജീവമായി നിലനിൽക്കുന്നു.

നാഗച്ചുറ്റ്

തിരുവനന്തപുരം ജില്ലയിലെ ചിറയിൻകീഴ്, വർക്കല ഭാഗങ്ങളിൽ പ്രചാരത്തിലുള്ള അതീവ ശ്രദ്ധേയമായ ഒരു നൃത്തരൂപമാണ് നാഗച്ചുറ്റ്. പ്രധാനമായും വേദർ, പറയർ സമുദായങ്ങൾക്കിടയിലാണ് ഈ കല നിലനിന്നുപോരുന്നത്. പേര് സൂചിപ്പിക്കുന്നത് പോലെ പാമ്പുകളുടെ ചലനങ്ങളെ അനുകരിച്ചുകൊണ്ടുള്ളതാണ് ഇതിലെ നൃത്തരീതി.

​രണ്ട് കലാകാരന്മാർ മുഖാമുഖം നിന്ന് പാമ്പുകൾ പരസ്പരം പിണയുന്നതുപോലെ ശരീരത്തെ വഴക്കത്തോടെ ചലിപ്പിച്ചാണ് ഇത് അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. മെയ്‌വഴക്കം ഏറെ ആവശ്യമുള്ള ഈ കലാരൂപം മനോഹരമായ ഒരു ദൃശ്യാനുഭവമാണ്. സർപ്പപ്രീതിക്കായും അനുഷ്ഠാനപരമായും പഴയകാലത്ത് ഇത് അവതരിപ്പിച്ചിരുന്നു. ഗ്രാമീണ സംഗീതോപകരണങ്ങളുടെ അകമ്പടിയോടെ അവതരിപ്പിക്കുന്ന നാഗച്ചുറ്റ് കേരളത്തിലെ ഗോത്രവർഗ്ഗ കലകളുടെ കരുത്തും സൗന്ദര്യവും വിളിച്ചോതുന്ന ഒന്നാണ്.

ദാരികവധം

അസുരരാജാവായ ദാരികനും ഭദ്രകാളിയും തമ്മിലുള്ള ഐതിഹാസികമായ പോരാട്ടത്തെ ആസ്പദമാക്കി കേരളത്തിലെ ഭദ്രകാളി ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന അതീവ പ്രാധാന്യമുള്ള ഒരു അനുഷ്ഠാന പ്രമേയമാണ് ദാരികവധം. ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്ന് ലഭിച്ച വരം ഉപയോഗിച്ച് ലോകത്തെ പീഡിപ്പിച്ചിരുന്ന ദാരികനെ നിഗ്രഹിക്കാൻ ശിവൻ തന്റെ തൃക്കണ്ണിൽ നിന്നും ഭദ്രകാളിയെ സൃഷ്ടിച്ചുവെന്നാണ് ഇതിന്റെ പിന്നിലെ പുരാണ പശ്ചാത്തലം. മുടിയേറ്റ്, കാളിയൂട്ട്, പാന, നിണബലി തുടങ്ങിയ കേരളത്തിലെ പ്രശസ്തമായ പല അനുഷ്ഠാന കലകളും ഈ ദാരികവധം എന്ന കഥയെ കേന്ദ്രീകരിച്ചാണ് ആവിഷ്കരിക്കപ്പെടുന്നത്. തിന്മയ്ക്ക് മേൽ നന്മ നേടുന്ന വിജയത്തിന്റെ പ്രതീകമായാണ് ഈ അനുഷ്ഠാനം വിശ്വാസികൾക്കിടയിൽ കരുതിപ്പോരുന്നത്. ചിറയിൻകീഴ്ശാർക്കര ക്ഷേത്രത്തിൽ ഇതവതരിപ്പിക്കുന്നു.

നിഗമനങ്ങൾ

കേരളത്തിൻ്റെ കലാരൂപങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ഈ ചെറിയ വിവരണത്തിലൂടെ നമുക്ക് ബോധ്യപ്പെടുന്നത് നമ്മുടെ സാംസ്കാരിക വൈവിധ്യത്തിൻ്റെ ആഴമാണ്. ഓരോ ജില്ലയിലെയും കലകൾ അവിടുത്തെ മനുഷ്യരുടെ അതിജീവനത്തിൻ്റെ കൂടി കഥകളാണ്. ഉത്തര മലബാറിലെ തെയ്യങ്ങളിലെ ധീരതയും മധ്യകേരളത്തിലെ പടയണിയിലെ ദൃശ്യഭംഗിയും തെക്കൻ കേരളത്തിലെ നാടകങ്ങളിലെ സാമൂഹിക വിമർശനവുമെല്ലാം ചേർന്നതാണ് നമ്മുടെ കേരളീയത. അധ്വാനവും അതിജീവനവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടാണ് എല്ലാ കലകളും ഉണ്ടായത്. എന്നാൽ സാംസ്കാരിരാഷ്ട്രീയ സാമ്പത്തിക ചരിത്രവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് അവയ്ക്ക് മാറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്.

ഗ്രന്ഥസൂചി

വെബ്സൈറ്റുകൾ (Websites)

​”Artforms of Kerala.” Kerala Tourism, Government of Kerala, www.keralatourism.org/artforms/. Accessed 10 Mar. 2026.

​”Kanyarkali, a Folk Art Form Originated in Palakkad.” Kerala Tourism, Government of Kerala, www.keralatourism.org/video-gallery/kanyarklai-folk-art/123/. Accessed 10 Mar. 2026.

​”Mudiyettu, Ritual Theatre and Dance Drama of Kerala.” UNESCO Intangible Cultural Heritage, ich.unesco.org/en/RL/mudiyettu-ritual-theatre-and-dance-drama-of-kerala-00345. Accessed 10 Mar. 2026.

​”Theyyam Calendar.” DTPC Kannur, District Tourism Promotion Council, www.dtpckannur.com/theyyam-calendar. Accessed 10 Mar. 2026.

​ഓൺലൈൻ ലേഖനങ്ങളും പി.ഡി.എഫുകളും (Online Articles & PDFs)

​Jayaprabha, Ravindran. “Dance Forms of Kerala: Symbols of Traditional Culture.” SAARC Culture, saarcculture.org/wp-content/uploads/2020/07/tktce_Jayaprabha_Ravindran.pdf. Accessed 10 Mar. 2026.

​”Kerala Art Forms.” Scribd, www.scribd.com/document/97506339/Kerala-Art-Forms. Accessed 10 Mar. 2026.

​”Traditional Dance Forms of Kerala.” Scribd, www.scribd.com/presentation/713782548/446725696-Dance-Forms-of-Kerala. Accessed 10 Mar. 2026.

​വിജ്ഞാനകോശങ്ങൾ (Encyclopedia & Reference)

“Kerala Folklore Academy.” Wikipedia: The Free Encyclopedia, Wikimedia Foundation, 2026, en.wikipedia.org/wiki/Kerala_Folklore_Academy. Accessed 10 Mar. 2026.

​”Poothan and Thira.” Wikipedia: The Free Encyclopedia, Wikimedia Foundation, 2026, en.wikipedia.org/wiki/Poothan_and_Thira. Accessed 10 Mar. 2026.