പ്രാകൃതഭാഷയിൽ എങ്ങനെ പ്രണയിക്കാം? II
പ്രാചീന പ്രാകൃതഭാഷയിലെഴുതിയ ‘ഗാഥാസപ്തശതി’ എന്ന കൃതിയിൽ നിന്നുമുള്ള വിവർത്തനങ്ങൾ
ഭാഗം 2: ഇരുത്തൽ (കാത്തിരുപ്പ്)
- വഴിപ്പന്തലിൽ കൺപാർത്ത്
” മാമി, അവൻ വേഗം മടങ്ങിയെത്താൻ
ഞാൻ മാമ്പൂക്കൾ വച്ച് തൊഴുതു,
മദ്യവും കഴിച്ചു;
തെക്കൻ കാറ്റേറ്റ് വാതിൽക്കൽ കണ്ണുനട്ടു നിൽക്കുകയാണ് ഞാൻ;
എന്നെക്കാൾ വലിയതാണോ അവന് അവന്റെ ജോലികൾ?”
[ശ്ലോകം: 7]
- ചുമരിലെ രേഖകൾ
അവൾ ചുമരിൽ കുറിച്ചുവെച്ച വരകൾ,
അവൻ വരുന്ന ദിവസങ്ങൾ എണ്ണാനായി
വൈകുമെന്നറിഞ്ഞ് തോഴിമാർ കൂട്ടി വരച്ചു
വേഗം വരട്ടെയെന്നോർത്ത് അവൾ ചിലത് കള്ളത്തരത്തിൽ മായ്ച്ചുകളഞ്ഞു!
[ശ്ലോകം: 15]
- പടിവാതിലിലെ കാത്തിരുപ്പ്
അവൾ നിശബ്ദയായി പടിവാതിലിൽ നിന്നു;
യാത്ര പോകുന്ന അവനെ നോക്കി
അവന്റെ പാതയിലെ വലിയ തടസ്സം
അവളുടെ കണ്ണിൽനിന്നു പൊഴിഞ്ഞ ഒരൊറ്റകണ്ണീർത്തുള്ളി
[ശ്ലോകം: 46]
- നോക്കിനിൽക്കുന്ന കണ്ണുകൾ
അവൻ ദൂരെയെവിടെയോ കടന്നുപോയി
പാതയിൽത്തന്നെ തങ്ങിനിൽക്കുന്ന
അവളുടെ നോട്ടം
കണ്ണിൽനിന്ന് മറഞ്ഞു
പക്ഷെ കൂടുതൽ തെളിയുന്നു
അവൻ്റെ രൂപം!
[ശ്ലോകം: 85]
- ഇലയനക്കങ്ങളിലെ മിടിപ്പ്
വാതിൽപ്പടിയിൽ കണ്ണുനട്ടിരിക്കുന്നവൾ;
അവൻ്റെ വരവും കാത്ത്
കാറ്റിൽ ഉണങ്ങിയ ഇല അനങ്ങുന്നു
അവളുടെ ഹൃദയം പെട്ടെന്ന് മിടിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു!
[ശ്ലോകം: 101]
- പ്രണയത്തിന്റെ കാത്തിരിപ്പ്
നീ കടന്നു പോയി,
എന്റെ പ്രണയത്തെ ഒന്നു നോക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ;
പക്ഷേ, നിന്റെ പാതയിൽത്തന്നെ കാത്തുകിടക്കുന്നു
എന്റെ ഹൃദയം, ഇപ്പോഴും.
[ശ്ലോകം: 146]
- കാത്തിരിപ്പിലെ സായാഹ്നം
സന്ധ്യയുടെ ചുവപ്പ് പടിഞ്ഞാറേ മാനത്ത് മായുന്നു
അവൾ ഗ്രാമപാതയിലേക്ക് വിരലുകൾ നീട്ടി നിൽക്കുന്നു;
ഒരു പകൽ മുഴുവൻ നീണ്ട കാത്തിരിപ്പ്
രാത്രിയുടെ ഇരുട്ടിലേക്ക് വീണ്ടും നീളുകയാണ്!
[ശ്ലോകം: 208]
- പ്രഭാതത്തിലെ മിഴികൾ
രാത്രി മുഴുവൻ ഉറങ്ങാതെ ജനൽപടിയിൽ തലചായ്ച്ചിരുന്നവൾ;
പ്രഭാതത്തിലെ മഞ്ഞുതുള്ളികൾക്കിടയിലൂടെ
അവൻ വരുന്ന പാതയിലേക്ക്
വീണ്ടും പ്രകാശത്തോടെ കണ്ണുനടുന്നു!
[ശ്ലോകം: 245]
- വാതിൽപടിയിലെ മൗനം
പറയാൻ ആയിരം വാക്കുകൾ മനസ്സിൽ കരുതിവെച്ച്
അവൾ പടിപ്പുരയിൽ കാത്തുനിൽക്കുന്നു;
പക്ഷെ,അവളുടെ വാക്കുകളെല്ലാം ലജ്ജയിൽ ഒളിക്കുന്നു
അവന്റെ പാദശബ്ദം അകലെ കേൾക്കുമ്പോൾ
[ശ്ലോകം: 267]
- വഴിനോക്കി നിൽക്കുന്ന കാമുകി
എന്റെ ഹൃദയമേ, നീ വെറുതെ
ഇത്രമേൽ ധൃതിപ്പെടാതിരിക്കൂ!
അകലെ കാണുന്ന പൊടിപടലങ്ങൾ
അവന്റെ കുതിരക്കുളമ്പടിയിൽ ഉയർന്നതാണോ?
[ശ്ലോകം: 339]
- നിഴലുകളുടെ കാത്തിരുപ്പ്
അവൾ ദിവസത്തിന്റെ ദൈർഘ്യം അളക്കുന്നു;
സൂര്യൻ ചരിയുമ്പോൾ നീളുന്ന മരത്തണലുകളെ നോക്കി
പ്രിയനില്ലാത്ത ഓരോ നിമിഷവും
ഒരു യുഗം പോലെ നീണ്ടുപോകുന്നുവല്ലോ!
[ശ്ലോകം: 363]
- മുറ്റത്തെ ദീപം
അവൾ മുറ്റത്ത് വിളക്ക് തെളിച്ചുവെച്ചു;
ഇരുട്ടു വീണ വഴിയിലേക്ക് വെളിച്ചം നീട്ടി
പുകയുകയായിരുന്നു,അവളുടെ ഉള്ള്
ആ ദീപനാളത്തിൻ്റെയും
[ശ്ലോകം: 399]
- കാലത്തിന്റെ താളം
എന്നിട്ടും നീ മാത്രം
എന്തുകൊണ്ടാണ് മടങ്ങിയെത്താത്തത്?
ഋതുക്കൾ ഓരോന്നായി മാറിമറിയുന്നു,
കാടുകളിൽ പൂക്കളും കായുകളും നിറയുന്നു.
[ശ്ലോകം: 485]
- സന്ദേശവും പ്രതീക്ഷയും
അവർ നൽകുന്ന ചെറിയൊരു നല്ല വാക്കുപോലും
അവൾക്ക് ജീവൻ നൽകുന്നു
വഴിയാത്രക്കാരോട് അവനെ അന്വേഷിക്കുന്ന
ഗ്രാമത്തിലെ പെൺകുട്ടി
[ശ്ലോകം: 486]
- പ്രണയത്തിന്റെ വാതിലുകൾ
അവളുടെ മനസ്സിൽ
മറ്റൊന്നും ഇല്ലായിരുന്നു
പാതിതുറന്ന ജനലിനിടയിലൂടെ
ഗ്രാമവീഥിയിലേക്ക് കണ്ണുനട്ടിരിക്കുന്നവൾ.
[ശ്ലോകം: 501]
16.വന്നെത്താത്ത പ്രിയൻ
വാതിൽപടിയിൽ തളർന്നിരിക്കുന്ന അവളുടെ വിരലുകൾ
ഭിത്തിയിലെ പഴയ വരകളിൽ
നിരാശതയോടെ വീണ്ടും വീണ്ടും തൊട്ടുതഴുകുന്നു!
വന്നണയുമെന്ന് വാഗ്ദാനം ചെയ്ത ദിനം കടന്നുപോയി
[ശ്ലോകം: 502]
- കാറ്റിനോട് ചൊല്ലിയ സന്ദേശം
തെക്കൻ കാറ്റേ, നീ അവൻ്റെ അരികിലേക്ക് പറന്നു ചെല്ലുമോ,
ഈ വേർപാടിൻ്റെ ചൂട്
അവന്റെ കാതുകളിൽ പതിയെ ചൊല്ലുമോ?
[ശ്ലോകം: 580]
- മിഴികളിലെ പ്രതീക്ഷ
മഴക്കാലം വന്നെത്തി, കാർമേഘങ്ങൾ വാനം മൂടി;
മാനത്തേക്ക് നോക്കി അവൾ കൈകൂപ്പി പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു:
“ഈ മഴ തോരും മുമ്പെങ്കിലും
അവനെ എന്നിലേക്ക് മടക്കിയെത്തിക്കണേ! “
[ശ്ലോകം: 693]
- വസന്തത്തിന്റെ കാത്തിരിപ്പ്
മരങ്ങളിൽ പൂക്കൾ നിറഞ്ഞു
കുയിലുകൾ പാടി
അവളുടെ ഉള്ളിൽ പൂക്കൾ വിടർന്നു.
വസന്തം തന്ന ആശ്വാസത്തിൽ
അവൾ കാത്തിരുന്നു, അവന്റെ വരവിനായി
[ശ്ലോകം: 725]
- വഴിയിൽ പൂത്ത ഓർമ്മകൾ
ഓർമ്മകളിൽ അവൻ ഇപ്പോഴും നടക്കുകയാണ്
പാദമുദ്രകൾ മാഞ്ഞെങ്കിലും
അവൻ നടന്നകന്ന ആ ഗ്രാമപാതയിലേക്ക് നോക്കി
അവൾ നിശബ്ദയായി നിൽക്കുന്നു;
[ശ്ലോകം: 763]
- നിശബ്ദമായ പാതകൾ
ഈ നിശബ്ദതയിൽ
അവന്റെ പാദശബ്ദം കേൾക്കാതിരിക്കില്ല
സന്ധ്യ മയങ്ങി, വീഥികൾ വിജനമായി;
അവൾ പിന്തിരിഞ്ഞില്ല;ആ വാതിൽപടിയിൽ നിന്ന്
[ശ്ലോകം: 766]
- അകലങ്ങളിലെ പ്രതീക്ഷ
ആ വിശ്വാസമാണ്
ഈ കാത്തിരിപ്പിലും ജീവിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത്
അവൻ അകലെയാണെങ്കിലും
എന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ തുടിപ്പ് കേൾക്കുന്നുണ്ടാവും.
[ശ്ലോകം: 772]
- കാത്തിരിപ്പിന്റെ അവസാനം
അവളുടെ കണ്ണീർ തുള്ളികൾ സന്തോഷത്താൽ പൊഴിഞ്ഞു;
കാലങ്ങളോളം നീണ്ട കാത്തിരിപ്പിന്റെ വേദന
ആ ഒരൊറ്റ കാഴ്ചയിൽ ഇല്ലാതായി!
അകലെ നിഴൽപോലെ അവന്റെ രൂപം
[ശ്ലോകം: 800]
- പൂത്തുലഞ്ഞ പ്ലാശിൻ കാടും പ്രവാസിയും
തിരിച്ചെത്തിക്കാതിരിക്കില്ല!
ദേശാന്തരങ്ങളിൽ കഴിയുന്ന അവൻ എങ്ങനെ അവിടെ നിൽക്കും?
ഇതു കണ്ട് അവൻ എന്നെ ഓർക്കും
മരങ്ങളിൽ പൂത്ത രക്തപുഷ്പങ്ങൾ
[ശ്ലോകം: 108]
- രാത്രിയിലെ കാത്തിരുപ്പ്
കാത്തിരുപ്പിന് കൂട്ട്;
ഈ ഇരുട്ടിൽ എന്റെ കണ്ണീര്
രാത്രിയുടെ ശാന്തതയിൽ കാറ്റിൽ ഉണങ്ങിയ ഇലകൾ വീഴുന്നു
അവൻ്റെ കാലടി ശബ്ദം എന്നു കരുതി ഞാനുണരുന്നു.
[ശ്ലോകം: 132]
- കാക്കയുടെ കരച്ചിലും സന്തോഷവും
മുറ്റത്തെ മരച്ചില്ലയിൽ കാക്ക
അവൾ സന്തോഷിക്കുന്നു;
കാത്തിരുപ്പിൽ
കാക്കക്കരച്ചിൽ പോലും വെളിച്ചമാകുന്നു!
[ശ്ലോകം: 190]
- സന്ധ്യാസമയത്തെ വിലാപം
പകലിന്റെ പ്രകാശം അകന്നു മറന്നു
രാത്രി ആഴങ്ങളിലേക്ക് പടരുന്നു.
വാതിലിൽ കണ്ണുനട്ടിരിക്കുന്ന പ്രണയിനി
വിരഹത്തിന്റെ നിഴലുകൾ നീണ്ടുനീണ്ടു പോകുന്നു
അവനില്ലാത്ത സായാഹ്നം എത്ര ഭാരമുള്ളതാണ്!
[ശ്ലോകം: 205]
- ദിനങ്ങൾ എണ്ണുന്ന വിരഹിണി
അവൾ വിരലുകളിൽ ദിവസങ്ങൾ എണ്ണിത്തീർക്കുന്നു;
ഓരോ നിമിഷവും നീണ്ട യുഗങ്ങളായി മാറുന്നു.
എണ്ണാൻ വിരലുകൾ തികയാതെ വരുമ്പോൾ
അവളുടെ ഹൃദയം വിതുമ്പിപ്പോകുന്നു!
[ശ്ലോകം: 222]
- മാമ്പൂവിന്റെ മണം
കാറ്റിൽ മാമ്പൂക്കളുടെ സുഗന്ധം ഒഴുകിയെത്തുന്നു.
ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് അവൾ കണ്ണുകൾ നീട്ടുന്നു;
ഈ വസന്തത്തിന്റെ സുഗന്ധമെങ്കിലും അവനിൽ തൊട്ട്
എന്റെ കാത്തിരുപ്പ് അവനെ അറിയിക്കണേ..!
[ശ്ലോകം: 307]
- തോഴിയോടുള്ള വിലാപം
” കൂട്ടുകാരി, അവൻ തന്ന വാഗ്ദാനങ്ങൾ കാറ്റിൽ മാഞ്ഞുപോയോ?
ഗ്രാമവീഥികൾ ശൂന്യമായിക്കിടക്കുമ്പോൾ
എന്റെ ഹൃദയത്തിലെ പ്രതീക്ഷ മാത്രം
എന്തുകൊണ്ടാണ് അണഞ്ഞുപോകാത്തത്?”
[ശ്ലോകം: 356]
- കാത്തിരിപ്പിലെ നിശ്വാസങ്ങൾ
പുകയുന്ന അനുരാഗത്തിന്റെ താപം
ചുടുനിശ്വാസങ്ങളായി പുറത്തേക്ക് ഒഴുകുന്നു;
പടിപ്പുരയിൽ കണ്ണുനട്ടുനിൽക്കുന്ന ആ പെൺകുട്ടി
കാത്തിരിപ്പിന്റെ ജീവനുള്ള പ്രതിമയായി മാറിയിരിക്കുന്നു!
[ശ്ലോകം: 389]
- സായാഹ്നദീപം
സന്ധ്യയാകുമ്പോൾ മുറ്റത്ത് തെളിച്ചുവെക്കുന്ന ദീപത്തിലേക്ക് നോക്കി
അവൾ സ്വയം മന്ത്രിക്കുന്നു:
“ഈ പ്രകാശം കണ്ട് ഇരുട്ടിലൂടെ
എന്റെ പ്രിയൻ വഴി തെറ്റാതെ വന്നെത്തുമല്ലോ!”
[ശ്ലോകം: 453]
- കാറ്റിനോടുള്ള യാചന
“ഹേ കാറ്റേ, പ്രിയതമൻ വസിക്കുന്ന നാട്ടിലേക്ക് നീ പോകുകയാണെങ്കിൽ,
പടിവാതിലിൽ തളർന്നിരിക്കുന്ന എന്റെ രൂപം
അവന്റെ ഓർമ്മയിലേക്ക് ഒന്നു കാണിച്ചു കൊടുക്കണെ!”
[ശ്ലോകം: 535]